Repertuar
Wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarium
Dzień Kobiet - Amelia
Ciężko jest czegoś szukać, gdy nie wie się, co to jest…
Amelia mieszka wprawdzie w Paryżu, ale żyje w swoim własnym świecie. Pracuje w kawiarni, wynajmuje mieszkanie. Życie wydaje się być dla niej nudne, ale generalnie jej pasuje. Z wyjątkiem tego, że jest samotna.
Pewnego dnia Amelia odkrywa w swoim mieszkaniu stare pudełko ze skarbami z dzieciństwa i potajemnie zwraca je właścicielowi w średnim wieku. Zmienia to jego życie – i także jej życie. Od teraz wszystko się zmienia.
Amelia Jean Pierre Jeuneta (Delicatessen, Miasto zaginionych dzieci) była wielkim przebojem polskich kin na początku obecnego stulecia. Znany z oryginalnego stylu francuski twórca wykorzystał osobliwy charakter swojego filmowego pisma, by przedstawić wyjątkową historię młodej paryżanki szukającej miłości. Dzięki tej zabawnej i wzruszającej opowieści do gwiazd pierwszej wielkości francuskiego kina awansowała 24-letnia wówczas Audrey Tautou, której partneruje Mathieu Kassovitz.
Amelia zdobyła 4 francuskie Cezary, 2 nagrody BAFTA, nagrody publiczności (m.in. Europejskiej Akademii Filmowej, MFF Toronto) oraz wiele wiele innych wyróżnień. Przede wszystkim zdobyła serca publiczności na całym świecie.
Film dostępny z audiodeskrypcją lub lektorem - w aplikacji Kino Dostępne.
Amelia mieszka wprawdzie w Paryżu, ale żyje w swoim własnym świecie. Pracuje w kawiarni, wynajmuje mieszkanie. Życie wydaje się być dla niej nudne, ale generalnie jej pasuje. Z wyjątkiem tego, że jest samotna.
Pewnego dnia Amelia odkrywa w swoim mieszkaniu stare pudełko ze skarbami z dzieciństwa i potajemnie zwraca je właścicielowi w średnim wieku. Zmienia to jego życie – i także jej życie. Od teraz wszystko się zmienia.
Amelia Jean Pierre Jeuneta (Delicatessen, Miasto zaginionych dzieci) była wielkim przebojem polskich kin na początku obecnego stulecia. Znany z oryginalnego stylu francuski twórca wykorzystał osobliwy charakter swojego filmowego pisma, by przedstawić wyjątkową historię młodej paryżanki szukającej miłości. Dzięki tej zabawnej i wzruszającej opowieści do gwiazd pierwszej wielkości francuskiego kina awansowała 24-letnia wówczas Audrey Tautou, której partneruje Mathieu Kassovitz.
Amelia zdobyła 4 francuskie Cezary, 2 nagrody BAFTA, nagrody publiczności (m.in. Europejskiej Akademii Filmowej, MFF Toronto) oraz wiele wiele innych wyróżnień. Przede wszystkim zdobyła serca publiczności na całym świecie.
Film dostępny z audiodeskrypcją lub lektorem - w aplikacji Kino Dostępne.
Dzień Kobiet - Wartość sentymentalna
Oscary 2026 - nominacje:
Najlepszy film
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Renate Reinsve
Najlepszy aktor drugoplanowy - Stellan Skarsgård
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Elle Fanning
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Inga Ibsdotter Lilleaas
Najlepszy reżyser - Joachim Trier
Najlepszy scenariusz oryginalny - Eskil Vogt, Joachim Trier
Najlepszy film międzynarodowy - Joachim Trier
Najlepszy montaż - Olivier Bugge Coutté
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Najlepszy film
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Renate Reinsve
Najlepszy aktor drugoplanowy - Stellan Skarsgård
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Elle Fanning
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Inga Ibsdotter Lilleaas
Najlepszy reżyser - Joachim Trier
Najlepszy scenariusz oryginalny - Eskil Vogt, Joachim Trier
Najlepszy film międzynarodowy - Joachim Trier
Najlepszy montaż - Olivier Bugge Coutté
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Dzień św. Patryka - koncert Beltaine
BELTAINE to jeden z najciekawszych zespołów polskiej sceny folkowej.
Swoje niepowtarzalne brzmienie osiągnął dzięki szczególnej umiejętności łączenia muzyki tradycyjnej (world/celtic) z muzyką współczesną.
Siedem osobowości i siedem różnych światów spotyka się ze sobą tworząc wyjątkową mieszankę.
„Grupa utalentowanych muzyków pozwala sobie na eskapady w rejony znane tylko współczesnej muzyce popularnej. To właśnie jest najbardziej charakterystyczne w twórczości Beltaine, bycie poza stylistyczną klamrą. Umiejętność zacierania granic pomiędzy folkowym brzmieniem a współczesnymi trendami szczególnie sprawdza się w występach na żywo przed publicznością”.
Od początku ogromną siłą Beltaine były żywiołowe koncerty, entuzjastycznie przyjmowane przez publiczność każdej szerokości geograficznej. Grupa koncertowała m.in. w Malezji, Meksyku, USA i Kanadzie; jest regularnie zapraszana na prestiżowe festiwale w całej Europie.
Dotychczas Beltaine wydał następujące płyty:
● Rockhill (2004)
● KONCENtRAD (2007)
● Tríú (2010)
● Live (2011)
● Miusjik (2015)
● Live'15 (2016)
● OBSERVER (2023)
Aktualny skład:
ADAM ROMAŃSKI // skrzypce
JAKUB GOLDFINCH SZCZYGIEŁ // flety
JAN GAŁCZEWSKI // bouzouki irlandzkie, dudy
ŁUKASZ KULESZA // gitara akustyczna
ADAM STODOLSKI // gitara basowa, kontrabas
SPACEPIERRE // perkusja, elektronika
JANEK KUBEK // instrumenty perkusyjne
------
Na parterze układ stojący.
Swoje niepowtarzalne brzmienie osiągnął dzięki szczególnej umiejętności łączenia muzyki tradycyjnej (world/celtic) z muzyką współczesną.
Siedem osobowości i siedem różnych światów spotyka się ze sobą tworząc wyjątkową mieszankę.
„Grupa utalentowanych muzyków pozwala sobie na eskapady w rejony znane tylko współczesnej muzyce popularnej. To właśnie jest najbardziej charakterystyczne w twórczości Beltaine, bycie poza stylistyczną klamrą. Umiejętność zacierania granic pomiędzy folkowym brzmieniem a współczesnymi trendami szczególnie sprawdza się w występach na żywo przed publicznością”.
Od początku ogromną siłą Beltaine były żywiołowe koncerty, entuzjastycznie przyjmowane przez publiczność każdej szerokości geograficznej. Grupa koncertowała m.in. w Malezji, Meksyku, USA i Kanadzie; jest regularnie zapraszana na prestiżowe festiwale w całej Europie.
Dotychczas Beltaine wydał następujące płyty:
● Rockhill (2004)
● KONCENtRAD (2007)
● Tríú (2010)
● Live (2011)
● Miusjik (2015)
● Live'15 (2016)
● OBSERVER (2023)
Aktualny skład:
ADAM ROMAŃSKI // skrzypce
JAKUB GOLDFINCH SZCZYGIEŁ // flety
JAN GAŁCZEWSKI // bouzouki irlandzkie, dudy
ŁUKASZ KULESZA // gitara akustyczna
ADAM STODOLSKI // gitara basowa, kontrabas
SPACEPIERRE // perkusja, elektronika
JANEK KUBEK // instrumenty perkusyjne
------
Na parterze układ stojący.
Father Mother Sister Brother
„FATHER MOTHER SISTER BROTHER" to zwycięzca ostatniego festiwalu w Wenecji i najlepszy od lat film Jima Jarmuscha, twórcy „Patersona" i „Broken Flowers". Pełen błyskotliwych obserwacji precyzyjnie skomponowany tryptyk filmowy o relacjach rodzinnych i o tym, co sprawia, że się od siebie oddalamy. Każdy z trzech rozdziałów rozgrywa się współcześnie, w innym kraju: „FATHER” – w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych, „MOTHER” – w Dublinie, a „SISTER BROTHER” – w Paryżu. Film Jarmuscha stanowi zbiór subtelnych, pełnych humoru, ale i nut melancholii portretów ludzkich charakterów. W rolach głównych m.in. Cate Blanchett, Adam Driver, Tom Waits, Vicky Krieps i Charlotte Rampling.
Sam reżyser tak mówi o swoim najnowszym filmie: „’FATHER MOTHER SISTER BROTHER’ to w pewnym sensie zaprzeczenie kina akcji. Jego wyciszony styl został świadomie ukształtowany po to, by pozwolić widzowi dostrzec drobne szczegóły – niczym starannie ułożone trzy kompozycje kwiatowe. Współpraca z wybitnymi operatorami Frederickiem Elmesem i Yorickiem Le Saux, znakomitym montażystą Affonso Gonçalvesem oraz innymi stałymi współpracownikami pozwoliła nam wynieść to, co początkowo istniało jedynie jako słowa na kartce papieru do rangi czystego kina”.
Sam reżyser tak mówi o swoim najnowszym filmie: „’FATHER MOTHER SISTER BROTHER’ to w pewnym sensie zaprzeczenie kina akcji. Jego wyciszony styl został świadomie ukształtowany po to, by pozwolić widzowi dostrzec drobne szczegóły – niczym starannie ułożone trzy kompozycje kwiatowe. Współpraca z wybitnymi operatorami Frederickiem Elmesem i Yorickiem Le Saux, znakomitym montażystą Affonso Gonçalvesem oraz innymi stałymi współpracownikami pozwoliła nam wynieść to, co początkowo istniało jedynie jako słowa na kartce papieru do rangi czystego kina”.
Filmowy Klub Seniora - Dzień Kobiet - Wichrowe wzgórza
„Wichrowe wzgórza” w reżyserii Emerald Fennell to odważna i oryginalna wersja jednej z największych historii miłosnych wszech czasów z powieści Emily Jane Brontë.
Margot Robbie i Jacob Elordi wcielają się w Cathy i Heathcliffa, których zakazana, romantyczna namiętność z czasem staje się toksyczna. Film jest monumentalną opowieścią o pożądaniu, miłości i szaleństwie. Emerald Fennell to reżyserka filmów „Obiecująca. Młoda. Kobieta” (Oscar za Najlepszy scenariusz oryginalny) oraz „Saltburn”.
Margot Robbie i Jacob Elordi wcielają się w Cathy i Heathcliffa, których zakazana, romantyczna namiętność z czasem staje się toksyczna. Film jest monumentalną opowieścią o pożądaniu, miłości i szaleństwie. Emerald Fennell to reżyserka filmów „Obiecująca. Młoda. Kobieta” (Oscar za Najlepszy scenariusz oryginalny) oraz „Saltburn”.
FILMY Z LEKTOREM - Perfect Days
Film twórcy "Lisbon Story"i "Nieba nad Berlinem" to medytacja nad prostotą i pięknem życia. W "Perfect Days" Wim Wenders opowiada historię japońskiego everymana, dla którego każdy dzień wypełniony jest czynnościami składającymi się na poezję codzienności.
Mieszkający we współczesnym Tokio Hirayama (w tej roli fantastyczny Kōji Yakusho, nagrodzony za swoją rolę na festiwalu w Cannes) to człowiek małomówny i zamknięty w sobie, jednak przepełniony miłością do świata i innych. Podążając za bohaterem, odkrywamy kolejne rytuały, w które angażuje się on z całkowitym oddaniem. Z czasem nawet prozaiczna praca Hirayamy, porządkującego miejskie toalety (każda jest architektonicznym arcydziełem), okazuje się niezwykłym ceremoniałem.
Ścieżką dźwiękową jego życia stają się harmonijne dźwięki tokijskiej ulicy oraz utwory w wykonaniu The Velvet Underground, Lou Reeda, Patti Smith i Niny Simone.
Film Wendersa to uzdrawiające kino zmieniające codzienność w magię.
Mieszkający we współczesnym Tokio Hirayama (w tej roli fantastyczny Kōji Yakusho, nagrodzony za swoją rolę na festiwalu w Cannes) to człowiek małomówny i zamknięty w sobie, jednak przepełniony miłością do świata i innych. Podążając za bohaterem, odkrywamy kolejne rytuały, w które angażuje się on z całkowitym oddaniem. Z czasem nawet prozaiczna praca Hirayamy, porządkującego miejskie toalety (każda jest architektonicznym arcydziełem), okazuje się niezwykłym ceremoniałem.
Ścieżką dźwiękową jego życia stają się harmonijne dźwięki tokijskiej ulicy oraz utwory w wykonaniu The Velvet Underground, Lou Reeda, Patti Smith i Niny Simone.
Film Wendersa to uzdrawiające kino zmieniające codzienność w magię.
FILMY Z LEKTOREM - Ścieżki życia
Raynor i Moth, małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi.
Hamnet
Oscary 2026 - nominacje:
Najlepszy film - Liza Marshall, Nicolas Gonda, Pippa Harris, Sam Mendes, Steven Spielberg
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Jessie Buckley
Najlepszy reżyser - Chloé Zhao
Najlepszy scenariusz adaptowany - Chloé Zhao, Maggie O'Farrell
Najlepsza muzyka oryginalna - Max Richter
Najlepsza obsada
Najlepsza scenografia - Alice Felton, Fiona Crombie
Najlepsze kostiumy - Małgosia Turzańska
To jeden z najgłośniejszych filmów sezonu, nie tylko ze względu na swoje walory filmowe, ale głównie ze względu na to jak porusza publiczność. Jest to też pewny kandydat do nagród oscarowych więc jest i będzie o nim głośno.
Uwaga: nie jest to biografia Szekspira, to adaptacja słynnej, fikcyjnej powieści Maggie O'Farrell pod tym samym tytułem. Mimo iż akcja rozgrywa się pod koniec XVI wieku, nie jest to też tak naprawdę film kostiumowy.
To bardzo uniwersalna, ponadczasowa opowieść o miłości i stracie, której nie można w żaden sposób szufladkować.
"Hamnet" - najnowsze dzieło wspaniałej reżyserki Chloé Zhao, która zdobyła Oscary za najlepszy film i reżyserię "Nomdland" z 2020 roku - to adaptacja bestsellerowej powieści Maggie O'Farrell, współautorki scenariusza filmu. Ten wzruszający film od pierwszego pokazu (festiwal filmowy w Telluride) stał się najczęściej komentowanym filmem sezonu.
Historia rozpoczyna się w 1580 roku. Will (Paul Mescal), nauczyciel łaciny zainteresowany słowami, słowami i jeszcze raz słowami, i Agnes (Jessie Buckley), mistyczna „leśna czarownica”, która zdecydowanie woli obcować ze światem nie-ludzkim, zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia i pocałunku. Will oświadcza się Agnes, która go przyjmuje. Każde z nich widzi w drugim cały swój świat. Mają troje dzieci – najstarszą córkę Elizę (Freya Hannan-Mills) oraz młodsze bliźniaki Judith (Olivia Lynes) i Hamneta (Jacobi Jupe). Wspierany przez żonę William wyrusza do Londynu, aby realizować twórcze ambicje. Długa nieobecność staje się trudna do zniesienia, ale dopiero wielka tragedia rodzinna oddala Agnes i Williama od siebie i wystawia ich miłość na próbę. W swoim smutku Will pisze "Hamleta", jedno z największych dzieł sztuki.
Buckley i Mescal dzielą chwile intymności, które są tak prawdziwe, że często zapierają dech w piersiach. To samo można powiedzieć o dzieciach: Hannan-Mills, Lynes i Jupe posiadają naturalność, która jest bardzo rzadka u młodych aktorów. Emily Watson w roli matki Willa i Joe Alwyn jako brat Agnes mają tu również swoje chwile chwały.
"Hamnet" (imię używane naprzemiennie z Hamletem) to przejmująco piękny film. Kompozytor Max Richter podkreśla to ścieżką dźwiękową, która żyje własnym życiem. Film nakręcony jest z wielką wrażliwością przez Łukasza Żala i pięknie poprowadzony przez reżyserkę Chloé Zhao. Pełne symboliki kostiumy zaprojektowała Małgosia Turzańska.
Najlepszy film - Liza Marshall, Nicolas Gonda, Pippa Harris, Sam Mendes, Steven Spielberg
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Jessie Buckley
Najlepszy reżyser - Chloé Zhao
Najlepszy scenariusz adaptowany - Chloé Zhao, Maggie O'Farrell
Najlepsza muzyka oryginalna - Max Richter
Najlepsza obsada
Najlepsza scenografia - Alice Felton, Fiona Crombie
Najlepsze kostiumy - Małgosia Turzańska
To jeden z najgłośniejszych filmów sezonu, nie tylko ze względu na swoje walory filmowe, ale głównie ze względu na to jak porusza publiczność. Jest to też pewny kandydat do nagród oscarowych więc jest i będzie o nim głośno.
Uwaga: nie jest to biografia Szekspira, to adaptacja słynnej, fikcyjnej powieści Maggie O'Farrell pod tym samym tytułem. Mimo iż akcja rozgrywa się pod koniec XVI wieku, nie jest to też tak naprawdę film kostiumowy.
To bardzo uniwersalna, ponadczasowa opowieść o miłości i stracie, której nie można w żaden sposób szufladkować.
"Hamnet" - najnowsze dzieło wspaniałej reżyserki Chloé Zhao, która zdobyła Oscary za najlepszy film i reżyserię "Nomdland" z 2020 roku - to adaptacja bestsellerowej powieści Maggie O'Farrell, współautorki scenariusza filmu. Ten wzruszający film od pierwszego pokazu (festiwal filmowy w Telluride) stał się najczęściej komentowanym filmem sezonu.
Historia rozpoczyna się w 1580 roku. Will (Paul Mescal), nauczyciel łaciny zainteresowany słowami, słowami i jeszcze raz słowami, i Agnes (Jessie Buckley), mistyczna „leśna czarownica”, która zdecydowanie woli obcować ze światem nie-ludzkim, zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia i pocałunku. Will oświadcza się Agnes, która go przyjmuje. Każde z nich widzi w drugim cały swój świat. Mają troje dzieci – najstarszą córkę Elizę (Freya Hannan-Mills) oraz młodsze bliźniaki Judith (Olivia Lynes) i Hamneta (Jacobi Jupe). Wspierany przez żonę William wyrusza do Londynu, aby realizować twórcze ambicje. Długa nieobecność staje się trudna do zniesienia, ale dopiero wielka tragedia rodzinna oddala Agnes i Williama od siebie i wystawia ich miłość na próbę. W swoim smutku Will pisze "Hamleta", jedno z największych dzieł sztuki.
Buckley i Mescal dzielą chwile intymności, które są tak prawdziwe, że często zapierają dech w piersiach. To samo można powiedzieć o dzieciach: Hannan-Mills, Lynes i Jupe posiadają naturalność, która jest bardzo rzadka u młodych aktorów. Emily Watson w roli matki Willa i Joe Alwyn jako brat Agnes mają tu również swoje chwile chwały.
"Hamnet" (imię używane naprzemiennie z Hamletem) to przejmująco piękny film. Kompozytor Max Richter podkreśla to ścieżką dźwiękową, która żyje własnym życiem. Film nakręcony jest z wielką wrażliwością przez Łukasza Żala i pięknie poprowadzony przez reżyserkę Chloé Zhao. Pełne symboliki kostiumy zaprojektowała Małgosia Turzańska.
JARMUSCH - przegląd filmów - Lekcje Filmowe - Nieustające wakacje
Debiut filmowy Jima Jarmuscha.
Dwa i pół dnia z życia Alliego Parkera, chłopaka, który nie skończył szkoły, nie pracuje, nie ma domu, i który mówi o sobie: „Jestem w pewnym sensie turystą... turystą na nieustających wakacjach”. Miejscem, które „zwiedza” podczas niekończących się włóczęg, jest Nowy Jork, a dokładnie jego „złe”, peryferyjne, zdegradowane dzielnice. Na swojej drodze Allie spotyka szaleńców, maniaków, outsiderów. Prowadzi z nimi krótkie rozmowy, załatwia drobne interesy i idzie dalej. Swojej dziewczynie mówi, że istnieją dwie przyczyny tych miejskich podróży: bezsenność i pragnienie ucieczki od samotności.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu "Lekcje filmowe" - dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Dwa i pół dnia z życia Alliego Parkera, chłopaka, który nie skończył szkoły, nie pracuje, nie ma domu, i który mówi o sobie: „Jestem w pewnym sensie turystą... turystą na nieustających wakacjach”. Miejscem, które „zwiedza” podczas niekończących się włóczęg, jest Nowy Jork, a dokładnie jego „złe”, peryferyjne, zdegradowane dzielnice. Na swojej drodze Allie spotyka szaleńców, maniaków, outsiderów. Prowadzi z nimi krótkie rozmowy, załatwia drobne interesy i idzie dalej. Swojej dziewczynie mówi, że istnieją dwie przyczyny tych miejskich podróży: bezsenność i pragnienie ucieczki od samotności.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu "Lekcje filmowe" - dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Kill Bill: The Whole Bloody Affair
"Kill Bill: The Whole Bloody Affair" Quentina Tarantino łączy Vol. 1 i Vol. 2 w jedno, epickie dzieło, zaprezentowane dokładnie tak, jak reżyser je zaplanował — wraz z nową, nigdy wcześniej niepokazywaną sekwencją anime.
Uma Thurman wciela się w Pannę Młodą, pozostawioną na pewną śmierć po tym, jak jej były szef i kochanek Bill napada na próbę ceremonii ślubnej, strzela jej w głowę i odbiera nienarodzone dziecko. Aby dokonać zemsty, Panna Młoda musi najpierw wytropić czworo pozostałych członków Zabójczego Oddziału Żmij, zanim stanie twarzą w twarz z samym Billem. Dzięki operowemu rozmachowi, nieustającej akcji i ikonicznemu stylowi The Whole Bloody Affair pozostaje jedną z najbardziej ikonicznych sag zemsty w historii kina - rzadko pokazywaną w kompletnej formie, teraz prezentowaną z 15-minutową przerwą.
Film od 15 lat (wszyscy poniżej 15 roku życia za zgodą lub w obecności rodzica, opiekuna).
Uma Thurman wciela się w Pannę Młodą, pozostawioną na pewną śmierć po tym, jak jej były szef i kochanek Bill napada na próbę ceremonii ślubnej, strzela jej w głowę i odbiera nienarodzone dziecko. Aby dokonać zemsty, Panna Młoda musi najpierw wytropić czworo pozostałych członków Zabójczego Oddziału Żmij, zanim stanie twarzą w twarz z samym Billem. Dzięki operowemu rozmachowi, nieustającej akcji i ikonicznemu stylowi The Whole Bloody Affair pozostaje jedną z najbardziej ikonicznych sag zemsty w historii kina - rzadko pokazywaną w kompletnej formie, teraz prezentowaną z 15-minutową przerwą.
Film od 15 lat (wszyscy poniżej 15 roku życia za zgodą lub w obecności rodzica, opiekuna).
KOK - Hamnet
Oscary 2026 - nominacje:
Najlepszy film - Liza Marshall, Nicolas Gonda, Pippa Harris, Sam Mendes, Steven Spielberg
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Jessie Buckley
Najlepszy reżyser - Chloé Zhao
Najlepszy scenariusz adaptowany - Chloé Zhao, Maggie O'Farrell
Najlepsza muzyka oryginalna - Max Richter
Najlepsza obsada
Najlepsza scenografia - Alice Felton, Fiona Crombie
Najlepsze kostiumy - Małgosia Turzańska
To jeden z najgłośniejszych filmów sezonu, nie tylko ze względu na swoje walory filmowe, ale głównie ze względu na to jak porusza publiczność. Jest to też pewny kandydat do nagród oscarowych więc jest i będzie o nim głośno.
Uwaga: nie jest to biografia Szekspira, to adaptacja słynnej, fikcyjnej powieści Maggie O'Farrell pod tym samym tytułem. Mimo iż akcja rozgrywa się pod koniec XVI wieku, nie jest to też tak naprawdę film kostiumowy.
To bardzo uniwersalna, ponadczasowa opowieść o miłości i stracie, której nie można w żaden sposób szufladkować.
"Hamnet" - najnowsze dzieło wspaniałej reżyserki Chloé Zhao, która zdobyła Oscary za najlepszy film i reżyserię "Nomdland" z 2020 roku - to adaptacja bestsellerowej powieści Maggie O'Farrell, współautorki scenariusza filmu. Ten wzruszający film od pierwszego pokazu (festiwal filmowy w Telluride) stał się najczęściej komentowanym filmem sezonu.
Historia rozpoczyna się w 1580 roku. Will (Paul Mescal), nauczyciel łaciny zainteresowany słowami, słowami i jeszcze raz słowami, i Agnes (Jessie Buckley), mistyczna „leśna czarownica”, która zdecydowanie woli obcować ze światem nie-ludzkim, zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia i pocałunku. Will oświadcza się Agnes, która go przyjmuje. Każde z nich widzi w drugim cały swój świat. Mają troje dzieci – najstarszą córkę Elizę (Freya Hannan-Mills) oraz młodsze bliźniaki Judith (Olivia Lynes) i Hamneta (Jacobi Jupe). Wspierany przez żonę William wyrusza do Londynu, aby realizować twórcze ambicje. Długa nieobecność staje się trudna do zniesienia, ale dopiero wielka tragedia rodzinna oddala Agnes i Williama od siebie i wystawia ich miłość na próbę. W swoim smutku Will pisze "Hamleta", jedno z największych dzieł sztuki.
Buckley i Mescal dzielą chwile intymności, które są tak prawdziwe, że często zapierają dech w piersiach. To samo można powiedzieć o dzieciach: Hannan-Mills, Lynes i Jupe posiadają naturalność, która jest bardzo rzadka u młodych aktorów. Emily Watson w roli matki Willa i Joe Alwyn jako brat Agnes mają tu również swoje chwile chwały.
"Hamnet" (imię używane naprzemiennie z Hamletem) to przejmująco piękny film. Kompozytor Max Richter podkreśla to ścieżką dźwiękową, która żyje własnym życiem. Film nakręcony jest z wielką wrażliwością przez Łukasza Żala i pięknie poprowadzony przez reżyserkę Chloé Zhao. Pełne symboliki kostiumy zaprojektowała Małgosia Turzańska.
Najlepszy film - Liza Marshall, Nicolas Gonda, Pippa Harris, Sam Mendes, Steven Spielberg
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Jessie Buckley
Najlepszy reżyser - Chloé Zhao
Najlepszy scenariusz adaptowany - Chloé Zhao, Maggie O'Farrell
Najlepsza muzyka oryginalna - Max Richter
Najlepsza obsada
Najlepsza scenografia - Alice Felton, Fiona Crombie
Najlepsze kostiumy - Małgosia Turzańska
To jeden z najgłośniejszych filmów sezonu, nie tylko ze względu na swoje walory filmowe, ale głównie ze względu na to jak porusza publiczność. Jest to też pewny kandydat do nagród oscarowych więc jest i będzie o nim głośno.
Uwaga: nie jest to biografia Szekspira, to adaptacja słynnej, fikcyjnej powieści Maggie O'Farrell pod tym samym tytułem. Mimo iż akcja rozgrywa się pod koniec XVI wieku, nie jest to też tak naprawdę film kostiumowy.
To bardzo uniwersalna, ponadczasowa opowieść o miłości i stracie, której nie można w żaden sposób szufladkować.
"Hamnet" - najnowsze dzieło wspaniałej reżyserki Chloé Zhao, która zdobyła Oscary za najlepszy film i reżyserię "Nomdland" z 2020 roku - to adaptacja bestsellerowej powieści Maggie O'Farrell, współautorki scenariusza filmu. Ten wzruszający film od pierwszego pokazu (festiwal filmowy w Telluride) stał się najczęściej komentowanym filmem sezonu.
Historia rozpoczyna się w 1580 roku. Will (Paul Mescal), nauczyciel łaciny zainteresowany słowami, słowami i jeszcze raz słowami, i Agnes (Jessie Buckley), mistyczna „leśna czarownica”, która zdecydowanie woli obcować ze światem nie-ludzkim, zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia i pocałunku. Will oświadcza się Agnes, która go przyjmuje. Każde z nich widzi w drugim cały swój świat. Mają troje dzieci – najstarszą córkę Elizę (Freya Hannan-Mills) oraz młodsze bliźniaki Judith (Olivia Lynes) i Hamneta (Jacobi Jupe). Wspierany przez żonę William wyrusza do Londynu, aby realizować twórcze ambicje. Długa nieobecność staje się trudna do zniesienia, ale dopiero wielka tragedia rodzinna oddala Agnes i Williama od siebie i wystawia ich miłość na próbę. W swoim smutku Will pisze "Hamleta", jedno z największych dzieł sztuki.
Buckley i Mescal dzielą chwile intymności, które są tak prawdziwe, że często zapierają dech w piersiach. To samo można powiedzieć o dzieciach: Hannan-Mills, Lynes i Jupe posiadają naturalność, która jest bardzo rzadka u młodych aktorów. Emily Watson w roli matki Willa i Joe Alwyn jako brat Agnes mają tu również swoje chwile chwały.
"Hamnet" (imię używane naprzemiennie z Hamletem) to przejmująco piękny film. Kompozytor Max Richter podkreśla to ścieżką dźwiękową, która żyje własnym życiem. Film nakręcony jest z wielką wrażliwością przez Łukasza Żala i pięknie poprowadzony przez reżyserkę Chloé Zhao. Pełne symboliki kostiumy zaprojektowała Małgosia Turzańska.
KOK - Wartość sentymentalna - pokaz przedpremierowy
Oscary 2026 - nominacje:
Najlepszy film
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa – Renate Reinsve
Najlepszy aktor drugoplanowy – Stellan Skarsgård
Najlepsza aktorka drugoplanowa – Elle Fanning
Najlepsza aktorka drugoplanowa – Inga Ibsdotter Lilleaas
Najlepszy reżyser – Joachim Trier
Najlepszy scenariusz oryginalny – Eskil Vogt, Joachim Trier
Najlepszy film międzynarodowy – Joachim Trier
Najlepszy montaż – Olivier Bugge Coutté
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Najlepszy film
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa – Renate Reinsve
Najlepszy aktor drugoplanowy – Stellan Skarsgård
Najlepsza aktorka drugoplanowa – Elle Fanning
Najlepsza aktorka drugoplanowa – Inga Ibsdotter Lilleaas
Najlepszy reżyser – Joachim Trier
Najlepszy scenariusz oryginalny – Eskil Vogt, Joachim Trier
Najlepszy film międzynarodowy – Joachim Trier
Najlepszy montaż – Olivier Bugge Coutté
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Koncert na ekranie - EPiC: Elvis Presley in Concert
Elvis śpiewa i opowiada swoją historię jak nigdy dotąd. Zabiera widzów w podróż przez swoje życie.
Podczas prac nad filmem "Elvis" (2022) Buz Luhrman odnalazł zaginione, nieoglądane wcześniej materiały z kultowych koncertowych filmów z lat 70.: Elvis: That’s the Way It Is oraz Elvis on Tour. Taśmy nie były oglądane od dziesięcioleci.
Odrestaurowanie materiałów do jakości, jakiej nigdy wcześniej nie miały, zajęło ponad dwa lata. Wiele ujęć, sekwencji i występów było absolutnie nieznanych. Zespół musiał też pieczołowicie odrestaurować dźwięk.
Podczas tego niezwykle szczegółowego procesu jednym z największych odkryć okazały się nieznane wcześniej nagrania Elvisa opowiadającego o swoim życiu i muzyce: z koncertu w Vegas w 1970 roku, z trasy w 1972 roku, oraz momenty z występu w Hawajach w 1957 roku, gdy miał na sobie słynną „złotą marynarkę”. To właśnie te odkrycia stały się inspiracją dla nowego filmu.
A co by było, gdyby — zamiast ponownie montować wcześniejsze dzieła — stworzyć film, który nie jest ani dokumentem, ani koncertem? Co, jeśli Elvis pojawiłby się niczym we śnie, niczym filmowy poemat — śpiewałby do ciebie i opowiadał ci swoją historię w sposób, jakiego nigdy wcześniej nie doświadczyłeś?
A co, jeśli moglibyśmy współpracować z Peterem Jacksonem, zespołem Park Road Post Production i innymi najwybitniejszymi specjalistami, aby doprowadzić ten oryginalny materiał do jakości możliwej dziś na wielkim ekranie, choć nierealnej kiedykolwiek wcześniej?
Co, jeśli moglibyśmy zrekonstruować i zremiksować oryginalne orkiestracje, a jednocześnie wyobrazić sobie, jak Elvis mógłby interpretować swoje klasyczne utwory przez współczesny pryzmat?
Podczas prac nad filmem "Elvis" (2022) Buz Luhrman odnalazł zaginione, nieoglądane wcześniej materiały z kultowych koncertowych filmów z lat 70.: Elvis: That’s the Way It Is oraz Elvis on Tour. Taśmy nie były oglądane od dziesięcioleci.
Odrestaurowanie materiałów do jakości, jakiej nigdy wcześniej nie miały, zajęło ponad dwa lata. Wiele ujęć, sekwencji i występów było absolutnie nieznanych. Zespół musiał też pieczołowicie odrestaurować dźwięk.
Podczas tego niezwykle szczegółowego procesu jednym z największych odkryć okazały się nieznane wcześniej nagrania Elvisa opowiadającego o swoim życiu i muzyce: z koncertu w Vegas w 1970 roku, z trasy w 1972 roku, oraz momenty z występu w Hawajach w 1957 roku, gdy miał na sobie słynną „złotą marynarkę”. To właśnie te odkrycia stały się inspiracją dla nowego filmu.
A co by było, gdyby — zamiast ponownie montować wcześniejsze dzieła — stworzyć film, który nie jest ani dokumentem, ani koncertem? Co, jeśli Elvis pojawiłby się niczym we śnie, niczym filmowy poemat — śpiewałby do ciebie i opowiadał ci swoją historię w sposób, jakiego nigdy wcześniej nie doświadczyłeś?
A co, jeśli moglibyśmy współpracować z Peterem Jacksonem, zespołem Park Road Post Production i innymi najwybitniejszymi specjalistami, aby doprowadzić ten oryginalny materiał do jakości możliwej dziś na wielkim ekranie, choć nierealnej kiedykolwiek wcześniej?
Co, jeśli moglibyśmy zrekonstruować i zremiksować oryginalne orkiestracje, a jednocześnie wyobrazić sobie, jak Elvis mógłby interpretować swoje klasyczne utwory przez współczesny pryzmat?
Koncert zespołu O.N.E.
Zapraszamy na koncert jazzowej formacji O.N.E., aby w przeddzień symbolicznej daty 8 marca spotkać się z energią, fantazją, wrażliwością i siłą czterech niezwykłych jazzmanek.
O.N.E. to akustyczny kwartet jazzowy tworzący w duchu demokracji. Liryzm i piosenkowość miksują z dziką i bezkompromisową jazzową energią.
Zespół wydał dwa albumy nakładem wytwórni Audio Cave: "One" (2020) oraz "Entoloma" (2022). Pierwsza płyta została nominowana do nagrody FRYDERYK, otrzymała Oskara Jazzowego na Gali Grand Prix Jazz Melomani Gala w kategorii Nadzieja Jazzu oraz wygrała ranking czytelników magazynu Jazz Forum w tej samej kategorii (2021) oraz krytyków (2022). Trzeci album zespołu, zatytułowany "Well, actually..." ukazał się nakładem duńskiej wytwórni April Records 3 października 2025 roku.
Na nowym albumie znalazły się kompozycje wszystkich instrumentalistek tworzących O.N.E.
Brak liderki, cztery charaktery, różnorodne inspiracje, jedno brzmienie.
To dialog między różnorodnymi temperamentami, indywidualnymi wpływami i wrażliwością artystek - przestrzeń, gdzie współczesny jazz spotyka tradycję, liryzm zderza się z humorem, a struktura ustępuje miejsca spontaniczności.
Czy album może być jednocześnie poruszający i zabawny, szczery i zadziorny, mocno ugruntowany i powiewający wolnością? "Well, actually..." tak!
Zespół wystąpił na wielu wspaniałych festiwalach w Europie jak: B-Jazz w Belgii,! jazzahead showcase w Bremie, Tallin Music Week W Estonii, Umea Jazz Festival w Szwecji, FiraB! Na Majorce, Sparks & Vision Jazz Festival w Regensburgu czy Edinburgh Jazz & Blues Festival, a także na wielu liczących się festiwalach jazzowych w Polsce.
W kwietniu 2024 roku, dzięki wsparciu program European Jazz Network, w ramach Green Pilot Tour, zespół O.N.E. odbył tygodniową trasę koncertową i przeprowadził warsztaty w Ukrainie.
Zespół tworzą:
Kateryna Ziabliuk – piano
Monia Muc – sax
Kamila Drabek – double bass
Patrycja Wybrańczyk – drums
-----
Na parterze układ stolikowy
O.N.E. to akustyczny kwartet jazzowy tworzący w duchu demokracji. Liryzm i piosenkowość miksują z dziką i bezkompromisową jazzową energią.
Zespół wydał dwa albumy nakładem wytwórni Audio Cave: "One" (2020) oraz "Entoloma" (2022). Pierwsza płyta została nominowana do nagrody FRYDERYK, otrzymała Oskara Jazzowego na Gali Grand Prix Jazz Melomani Gala w kategorii Nadzieja Jazzu oraz wygrała ranking czytelników magazynu Jazz Forum w tej samej kategorii (2021) oraz krytyków (2022). Trzeci album zespołu, zatytułowany "Well, actually..." ukazał się nakładem duńskiej wytwórni April Records 3 października 2025 roku.
Na nowym albumie znalazły się kompozycje wszystkich instrumentalistek tworzących O.N.E.
Brak liderki, cztery charaktery, różnorodne inspiracje, jedno brzmienie.
To dialog między różnorodnymi temperamentami, indywidualnymi wpływami i wrażliwością artystek - przestrzeń, gdzie współczesny jazz spotyka tradycję, liryzm zderza się z humorem, a struktura ustępuje miejsca spontaniczności.
Czy album może być jednocześnie poruszający i zabawny, szczery i zadziorny, mocno ugruntowany i powiewający wolnością? "Well, actually..." tak!
Zespół wystąpił na wielu wspaniałych festiwalach w Europie jak: B-Jazz w Belgii,! jazzahead showcase w Bremie, Tallin Music Week W Estonii, Umea Jazz Festival w Szwecji, FiraB! Na Majorce, Sparks & Vision Jazz Festival w Regensburgu czy Edinburgh Jazz & Blues Festival, a także na wielu liczących się festiwalach jazzowych w Polsce.
W kwietniu 2024 roku, dzięki wsparciu program European Jazz Network, w ramach Green Pilot Tour, zespół O.N.E. odbył tygodniową trasę koncertową i przeprowadził warsztaty w Ukrainie.
Zespół tworzą:
Kateryna Ziabliuk – piano
Monia Muc – sax
Kamila Drabek – double bass
Patrycja Wybrańczyk – drums
-----
Na parterze układ stolikowy
La Grazia
„La Grazia" to mistrzowsko skonstruowana i głęboko poruszająca opowieść z nagrodzoną w Wenecji, wybitną rolą Toniego Servillo. Laureat Oscara Paolo Sorrentino, twórca „Wielkiego piękna" i „Młodości", powraca z przewrotną, pełną subtelnego humoru historią o dylematach i uczuciach, które nie dają spokoju. O tym, jak pod ciężarem odpowiedzialności odnaleźć lekkość i drogę do wewnętrznej harmonii.
Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?
Toni Servillo w filmie „La Grazia" wciela się w wielowymiarową i fascynującą postać uwielbianego przez miliony prezydenta, w którego rękach znajduje się prawo łaski. U schyłku swojej kadencji staje on przed dylematem, która zbrodnia zasługuje na wybaczenie: brutalny akt miłosierdzia czy morderstwo z miłości? W swoim niepodrabialnym stylu Sorrentino udowadnia, że nawet znając siebie, możemy w każdej chwili podjąć decyzję, która zaskoczy nas samych – i przyniesie wewnętrzną wolność.
Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?
Toni Servillo w filmie „La Grazia" wciela się w wielowymiarową i fascynującą postać uwielbianego przez miliony prezydenta, w którego rękach znajduje się prawo łaski. U schyłku swojej kadencji staje on przed dylematem, która zbrodnia zasługuje na wybaczenie: brutalny akt miłosierdzia czy morderstwo z miłości? W swoim niepodrabialnym stylu Sorrentino udowadnia, że nawet znając siebie, możemy w każdej chwili podjąć decyzję, która zaskoczy nas samych – i przyniesie wewnętrzną wolność.
Lekcje Filmowe - Metropolis
„Metropolis” to jeden z najdroższych filmów w dziejach kina niemego: wizja świata przyszłości inspirowana widokiem Nowego Jorku, wsparta momentalnymi dekoracjami budowli, wnętrz przemysłowych i podziemi. Zadziwia inscenizacyjny rozmach, mający w zamiarze Fritza Langa przyćmić produkcje amerykańskie. Na uwagę zasługują wynalezione na potrzeby „Metropolis” – i stosowane do dziś – efekty specjalne, zwłaszcza tzw. proces Schüfftana, polegający na zastosowaniu systemu luster, umożliwiający korzystanie z miniaturowych dekoracji jako tła do scen aktorskich. Efekty wpisują się w koncepcję teatru ekspresjonistycznego, z którego doświadczeń Lang chętnie korzystał.
Sercem tego klasyka kina niemego jest futurystyczne, tytułowe miasto „Metropolis”. Jego twórca, Joh Fredersen, jako „mózg” miasta, dzierży stery władzy ze swojej „Nowej Wieży Babel”, sprawując absolutną kontrolę. Dla Fredersena ludzie są jedynie trybikami w maszynie, „rękami” mającymi udoskonalać i podtrzymywać jego dzieło. Ludność Metropolis żyje w ściśle podzielonym społeczeństwie klasowym: robotnicy harują pod miastem, mieszkając w podziemnych, masowych domach, pozbawionych światła słonecznego i radości. Bogaci i wpływowi mieszkają wysoko nad powierzchnią Metropolis, a ich synowie również żyją w swego rodzaju oddzielnym mieście, z „Domem Synów”, uniwersytetami, gigantycznym stadionem i rajskimi „Wiecznymi Ogrodami”, gdzie najpiękniejsze dziewczęta są „hodowane” niczym drogocenne kwiaty. Freder, jedyny syn Joh Fredersena, również mieszka w „Domu Synów”. Ale pewnego dnia Freder postanawia zejść do robotniczego miasteczka, aby odnaleźć anielską Marię, która daje robotnikom nadzieję swoimi kazaniami o miłości i bezklasowości.
Filmowy klasyk w najnowszej wersji, zrekonstruowany z odnalezionymi scenami które wydawały się do niedawna zaginione.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu "Lekcje filmowe" - dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Sercem tego klasyka kina niemego jest futurystyczne, tytułowe miasto „Metropolis”. Jego twórca, Joh Fredersen, jako „mózg” miasta, dzierży stery władzy ze swojej „Nowej Wieży Babel”, sprawując absolutną kontrolę. Dla Fredersena ludzie są jedynie trybikami w maszynie, „rękami” mającymi udoskonalać i podtrzymywać jego dzieło. Ludność Metropolis żyje w ściśle podzielonym społeczeństwie klasowym: robotnicy harują pod miastem, mieszkając w podziemnych, masowych domach, pozbawionych światła słonecznego i radości. Bogaci i wpływowi mieszkają wysoko nad powierzchnią Metropolis, a ich synowie również żyją w swego rodzaju oddzielnym mieście, z „Domem Synów”, uniwersytetami, gigantycznym stadionem i rajskimi „Wiecznymi Ogrodami”, gdzie najpiękniejsze dziewczęta są „hodowane” niczym drogocenne kwiaty. Freder, jedyny syn Joh Fredersena, również mieszka w „Domu Synów”. Ale pewnego dnia Freder postanawia zejść do robotniczego miasteczka, aby odnaleźć anielską Marię, która daje robotnikom nadzieję swoimi kazaniami o miłości i bezklasowości.
Filmowy klasyk w najnowszej wersji, zrekonstruowany z odnalezionymi scenami które wydawały się do niedawna zaginione.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu "Lekcje filmowe" - dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Lekcje Filmowe - Na srebrnym globie
Po kilku latach wymuszonej emigracji młody reżyser Andrzej Żuławski podejmuje się tytanicznego zadania, realizacji największego filmu w historii polskiej kinematografii – eposu science-fiction. Jeśli mu się uda, trafi do panteonu polskiego kina. Jeśli nie – jego kariera w Polsce będzie skończona.
Film science fiction, który do dziś zachwyca wizjonerstwem, nowatorski zarówno tematycznie, jak i formalnie. Pod względem estetycznym dzieli się na trzy części. Historię rozpoczyna wideopamiętnik zrealizowany w przestrzeni kosmicznej przez bohaterów, którzy w nieokreślonej przyszłości postanawiają założyć nową cywilizację.
Film stał się „dzieckiem niechcianym” już na etapie realizacji. Cenzura dopatrując się odniesień politycznych, wstrzymała produkcję, zmuszając Żuławskiego do wyjazdu za granicę. Reżyser ukończył „Na srebrnym globie” po 10 latach, uzupełniając brakujące fragmenty swoimi komentarzami i ujęciami współczesnej Warszawy.
„Na srebrnym globie” Andrzeja Żuławskiego mogło stać się jednym z najbardziej przełomowych filmów science-fiction w historii. Rozmach produkcyjny, gwiazdorska obsada, rewolucyjne kostiumy i scenografia zapowiadały arcydzieło. Dlaczego zatem władze kinematografii PRL wstrzymały produkcję na dwa tygodnie przed zakończeniem zdjęć? Czy zdecydowały o tym względy ekonomiczne, polityczne, artystyczne, czy osobiste? Pozostał film-legenda, który nadal inspiruje filmowców z całego świata.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu "Lekcje filmowe" - dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Film science fiction, który do dziś zachwyca wizjonerstwem, nowatorski zarówno tematycznie, jak i formalnie. Pod względem estetycznym dzieli się na trzy części. Historię rozpoczyna wideopamiętnik zrealizowany w przestrzeni kosmicznej przez bohaterów, którzy w nieokreślonej przyszłości postanawiają założyć nową cywilizację.
Film stał się „dzieckiem niechcianym” już na etapie realizacji. Cenzura dopatrując się odniesień politycznych, wstrzymała produkcję, zmuszając Żuławskiego do wyjazdu za granicę. Reżyser ukończył „Na srebrnym globie” po 10 latach, uzupełniając brakujące fragmenty swoimi komentarzami i ujęciami współczesnej Warszawy.
„Na srebrnym globie” Andrzeja Żuławskiego mogło stać się jednym z najbardziej przełomowych filmów science-fiction w historii. Rozmach produkcyjny, gwiazdorska obsada, rewolucyjne kostiumy i scenografia zapowiadały arcydzieło. Dlaczego zatem władze kinematografii PRL wstrzymały produkcję na dwa tygodnie przed zakończeniem zdjęć? Czy zdecydowały o tym względy ekonomiczne, polityczne, artystyczne, czy osobiste? Pozostał film-legenda, który nadal inspiruje filmowców z całego świata.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu "Lekcje filmowe" - dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Piknik pod Wiszącą Skałą - PONOWNIE NA WIELKIM EKRANIE
Gdzie kończy się czas, zaczyna się tajemnica.
„Piknik pod Wiszącą Skałą” to jeden z najbardziej zmysłowych i hipnotyzujących filmów w historii kina. Raz obejrzany, pozostaje w pamięci na zawsze. Peter Weir – twórca „Truman Show” i „Stowarzyszenia Umarłych Poetów” – tworzy kino gęstej atmosfery i niepokoju. „Piknik pod Wiszącą Skałą” to zresztą duchowy przodek „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli i dzieł Davida Lyncha, w którym odbija się echo nienazwanych pragnień, zagubienia i czegoś, co wymyka się prostej logice.
Rok 1900. W dzień świętego Walentego grupa uczennic z elitarnej wiktoriańskiej szkoły z internatem wyrusza pod opieką nauczycielek na wycieczkę do Wiszącej Skały, wulkanicznej formacji położonej w sercu australijskiego buszu. Tam, pod rozedrganym od upału niebem, wydarza się coś niewyjaśnionego – czas się rozmywa, przestrzeń ulega zakrzywieniu, a natura zaczyna oddziaływać na ciała i umysły młodych kobiet. Czy to pradawny rytuał? Zbiorowa halucynacja? A może, jak pisał Edgar Allan Poe: „To, co widzimy i czym się zdajemy, jest snem, który w innym śnie snujemy”? Jedno jest pewne: od tej pory nic już nie będzie takie samo.
Jest coś w „Pikniku pod Wiszącą Skałą”, co nie daje spokoju. Co sprawia, że wraca się do tego filmu, jak do przerwanego snu. Niepokojący, zmysłowy, obsesyjny – kultowy film Petera Weira z 1975 roku to opowieść o niewinności i jej utracie, o młodości stłumionej przez konwenans, o kobiecej cielesności i sile tego, co nieświadome. Miłośnicy stylu coquette, vintage’owych wnętrz, koronkowych sukienek, suszonych kwiatów i subtelnej grozy znajdą tu swoje estetyczne niebo i piekło zarazem. A wygrywany na fletni Pana i organach muzyczny motyw przewodni wprowadzi widzów w hipnotyczny trans.
W 50. rocznicę premiery „Piknik pod Wiszącą Skałą” powraca na ekrany kin w mistrzowsko odrestaurowanej kopii 4K, przygotowanej pod okiem samego Petera Weira i autora zdjęć Russella Boyda. To niezwykła szansa, by nadrobić seans tej ponadczasowej klasyki lub na nowo ją odczytać.
„Piknik pod Wiszącą Skałą” to jeden z najbardziej zmysłowych i hipnotyzujących filmów w historii kina. Raz obejrzany, pozostaje w pamięci na zawsze. Peter Weir – twórca „Truman Show” i „Stowarzyszenia Umarłych Poetów” – tworzy kino gęstej atmosfery i niepokoju. „Piknik pod Wiszącą Skałą” to zresztą duchowy przodek „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli i dzieł Davida Lyncha, w którym odbija się echo nienazwanych pragnień, zagubienia i czegoś, co wymyka się prostej logice.
Rok 1900. W dzień świętego Walentego grupa uczennic z elitarnej wiktoriańskiej szkoły z internatem wyrusza pod opieką nauczycielek na wycieczkę do Wiszącej Skały, wulkanicznej formacji położonej w sercu australijskiego buszu. Tam, pod rozedrganym od upału niebem, wydarza się coś niewyjaśnionego – czas się rozmywa, przestrzeń ulega zakrzywieniu, a natura zaczyna oddziaływać na ciała i umysły młodych kobiet. Czy to pradawny rytuał? Zbiorowa halucynacja? A może, jak pisał Edgar Allan Poe: „To, co widzimy i czym się zdajemy, jest snem, który w innym śnie snujemy”? Jedno jest pewne: od tej pory nic już nie będzie takie samo.
Jest coś w „Pikniku pod Wiszącą Skałą”, co nie daje spokoju. Co sprawia, że wraca się do tego filmu, jak do przerwanego snu. Niepokojący, zmysłowy, obsesyjny – kultowy film Petera Weira z 1975 roku to opowieść o niewinności i jej utracie, o młodości stłumionej przez konwenans, o kobiecej cielesności i sile tego, co nieświadome. Miłośnicy stylu coquette, vintage’owych wnętrz, koronkowych sukienek, suszonych kwiatów i subtelnej grozy znajdą tu swoje estetyczne niebo i piekło zarazem. A wygrywany na fletni Pana i organach muzyczny motyw przewodni wprowadzi widzów w hipnotyczny trans.
W 50. rocznicę premiery „Piknik pod Wiszącą Skałą” powraca na ekrany kin w mistrzowsko odrestaurowanej kopii 4K, przygotowanej pod okiem samego Petera Weira i autora zdjęć Russella Boyda. To niezwykła szansa, by nadrobić seans tej ponadczasowej klasyki lub na nowo ją odczytać.
Promocja książki Beaty Tomanek „Mikroświaty. Opowieści o Domowych Kronikarzach”
Spotkanie z Beatą Tomanek poprowadzi Ewelina Kosałka-Passia.
Muzycznie zilustruje Józef Skrzek.
Wśród gości specjalnych wystąpią: prof. Jan Malicki, prof. Maciej Sablik oraz dr Jacek Kurek.
Domowych kronikarzy będzie można poznać również w filmowej odsłonie.
W recenzji książki „Mikroświaty. Opowieści o Domowych Kronikarzach” prof. Ryszard Kaczmarek napisał: „Mikrohistoria to dzisiaj odrębna dziedzina badań naukowych. Pani Beata Tomanek oddaje nam do ręki książkę, w której chodzi nie tylko o wiedzę o wydarzeniach zapomnianych, ponieważ nie umieszczono ich w podręcznikach historii. Autorka jest mikroświatami zafascynowana. O losach zwykłych ludzi opowiadają jej historycy amatorzy. Ich relacje nie są beznamiętnymi historiami. Dla strażników pamięci radio jest czymś magicznym, cynkownie są ukochanym miejscem na ziemi, hałdy drogą do Himalajów, a wojna była szansą na podróż do Afryki. W tej książce nie studiujemy historii. Przeszłości doświadczamy dzięki emocjom, które zawarte są w tych opowieściach.”
Beata Tomanek jest dziennikarką Radia Katowice. Zakochaną w swojej pracy. Od lat angażuje się w popularyzowanie wiedzy o Górnym Śląsku. Przypomina, że każdy jest świadkiem historii, zachęcając słuchaczy do stawania się kronikarzami swoich czasów. Od 20 lat prowadzi na radiowej antenie cykl audycji poświęconych temu zagadnieniu. Niedawno wydała swoją pierwszą książkę zatytułowaną „Mikroświaty. Opowieści o Domowych Kronikarzach”. Można w niej zajrzeć w świat intymny, pełen uczuć i wartości. Autorka wnika w życiorysy swoich bohaterów, w ich zawirowania, podąża za słowem by znaleźć się w czasem w piekle, a czasem w niebie ich przeżyć oraz emocji – to podążanie jest przygodą równą odkrywaniu świata. Jednak ta wędrówka po mikroświatach poza przyjemnością, a czasem fascynacją związaną z wchodzeniem w cudze życie, jest przede wszystkim poszukiwaniom odpowiedzi na pytanie o wartość tych emocjonalnych przekazów dla wiedzy o ludzkim trwaniu, dla „wielkiej historii”.
Muzycznie zilustruje Józef Skrzek.
Wśród gości specjalnych wystąpią: prof. Jan Malicki, prof. Maciej Sablik oraz dr Jacek Kurek.
Domowych kronikarzy będzie można poznać również w filmowej odsłonie.
W recenzji książki „Mikroświaty. Opowieści o Domowych Kronikarzach” prof. Ryszard Kaczmarek napisał: „Mikrohistoria to dzisiaj odrębna dziedzina badań naukowych. Pani Beata Tomanek oddaje nam do ręki książkę, w której chodzi nie tylko o wiedzę o wydarzeniach zapomnianych, ponieważ nie umieszczono ich w podręcznikach historii. Autorka jest mikroświatami zafascynowana. O losach zwykłych ludzi opowiadają jej historycy amatorzy. Ich relacje nie są beznamiętnymi historiami. Dla strażników pamięci radio jest czymś magicznym, cynkownie są ukochanym miejscem na ziemi, hałdy drogą do Himalajów, a wojna była szansą na podróż do Afryki. W tej książce nie studiujemy historii. Przeszłości doświadczamy dzięki emocjom, które zawarte są w tych opowieściach.”
Beata Tomanek jest dziennikarką Radia Katowice. Zakochaną w swojej pracy. Od lat angażuje się w popularyzowanie wiedzy o Górnym Śląsku. Przypomina, że każdy jest świadkiem historii, zachęcając słuchaczy do stawania się kronikarzami swoich czasów. Od 20 lat prowadzi na radiowej antenie cykl audycji poświęconych temu zagadnieniu. Niedawno wydała swoją pierwszą książkę zatytułowaną „Mikroświaty. Opowieści o Domowych Kronikarzach”. Można w niej zajrzeć w świat intymny, pełen uczuć i wartości. Autorka wnika w życiorysy swoich bohaterów, w ich zawirowania, podąża za słowem by znaleźć się w czasem w piekle, a czasem w niebie ich przeżyć oraz emocji – to podążanie jest przygodą równą odkrywaniu świata. Jednak ta wędrówka po mikroświatach poza przyjemnością, a czasem fascynacją związaną z wchodzeniem w cudze życie, jest przede wszystkim poszukiwaniom odpowiedzi na pytanie o wartość tych emocjonalnych przekazów dla wiedzy o ludzkim trwaniu, dla „wielkiej historii”.
Rialto DOCumentalnie - Łódź Kaliska: Klasycy absurdu
Spotkanie z Łukaszem Trzcińskim – dyrektorem BWA w Katowicach, artystą posługującym się medium fotografii, kuratorem wystaw i rezydencji artystycznych.
Spotkanie poprowadzi: Iwona Sobczyk.
Ukazana w iście montypythonowskim stylu historia fenomenu Łodzi Kaliskiej – jednej z najwybitniejszych awangardowych grup artystycznych w Polsce, działającej nieprzerwanie od 44 lat. Na opowieść składają się bogate archiwalia z czasów największego artystycznego rozkwitu grupy, czyli rejestracje przełomowych i najbardziej kontrowersyjnych happeningów i prac, które przedstawiały absurdy życia w PRL-owskiej Polsce. Komentarzem do materiałów historycznych są wywiady z członkami zespołu i jego sympatykami, a całość dopełniają animacje, stylistycznie odpowiadające surrealistycznemu profilowi grupy.
Spotkanie poprowadzi: Iwona Sobczyk.
Ukazana w iście montypythonowskim stylu historia fenomenu Łodzi Kaliskiej – jednej z najwybitniejszych awangardowych grup artystycznych w Polsce, działającej nieprzerwanie od 44 lat. Na opowieść składają się bogate archiwalia z czasów największego artystycznego rozkwitu grupy, czyli rejestracje przełomowych i najbardziej kontrowersyjnych happeningów i prac, które przedstawiały absurdy życia w PRL-owskiej Polsce. Komentarzem do materiałów historycznych są wywiady z członkami zespołu i jego sympatykami, a całość dopełniają animacje, stylistycznie odpowiadające surrealistycznemu profilowi grupy.
Ścieżki życia
Raynor i Moth, małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi.
Świat Czeka – Dorota Rasińska-Samoćko – "Korony Górskich Wyzwań"
Dorota Rasińska-Samoćko - pierwsza Polka w dwóch koronach.
Zdobycie wszystkich najwyższych szczytów Świata i kontynentów to wyczyn, którego nie dokonała żadna dziewczyna z naszego kraju.
Powiedzieć o Dorocie, że jest himalaistką to za mało. Pasjonatka podróży, żywioł, połączenie błyskotliwości i poczucia humoru. Event z taką osobą musi się udać bo mało kto potrafi tak trzymać w napięciu jak Ona. To prawdziwy film w akcji.
Jej opowieści działają lepiej niż kawa a widzowie nie chcą wyjść ze spotkań z Dorotą, która jest przykładem, że można swoje cele realizować na własnych zasadach i w dowolnym momencie życia.
W latach 2021 - 2025 Dorota zrealizowała ambitny projekt "Podwójna Korona", czyli zdobycie Korony Himalajów i Karakorum oraz Korony Ziemi. W zaledwie 3 miesiące 2022 roku weszła na 7 ośmiotysięczników bez teamów i sponsorów.
Dorota Rasińska-Samoćko jest DOPIERO 5 kobietą na świecie, która zdobyła Koronę Himalajów i Karakorum.
Rozmowę poprowadzi:
Alina Markiewicz - dziennikarka, niespokojny duch i koneserka podróży Od najmłodszych lat jej pasją były góry.
Zrealizowała kilka reportaży w Himalajach i poprowadziła niezliczoną ilość spotkań oraz rozmów z himalaistami. Zakochana w Dolomitach i Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Od niedawna pilotka śmigłowca R44, chętnie podziwiająca świat z góry.
Organizacja:
Anka Szostak-Gliklich - globtroterka, założycielka i prezeska Klubu Podróżnika „Świat Czeka”. Propaguje odpowiedzialny, zrównoważony styl podróżowania i aktywności sportowej. Uwielbia bikepackingi, trekkingi i nurkowanie.
——————————————————————————————————
Drodzy Widzowie,
spotkanie z Dorotą Rasińską-Samoćko, w ramach cyklu Świat Czeka, zostało przeniesione z dnia 22.10.2025.
Zakupione bilety można wykorzystać w nowym terminie lub dokonać ich zwrotu za pośrednictwem formularza, ktróy otrzymają Państwo od operatora sprzedazy internetowej.
Bilety zakupione w kasie można zwrócić wyłącznie w kasie kina.
Za utrudnienia przepraszamy!
Zdobycie wszystkich najwyższych szczytów Świata i kontynentów to wyczyn, którego nie dokonała żadna dziewczyna z naszego kraju.
Powiedzieć o Dorocie, że jest himalaistką to za mało. Pasjonatka podróży, żywioł, połączenie błyskotliwości i poczucia humoru. Event z taką osobą musi się udać bo mało kto potrafi tak trzymać w napięciu jak Ona. To prawdziwy film w akcji.
Jej opowieści działają lepiej niż kawa a widzowie nie chcą wyjść ze spotkań z Dorotą, która jest przykładem, że można swoje cele realizować na własnych zasadach i w dowolnym momencie życia.
W latach 2021 - 2025 Dorota zrealizowała ambitny projekt "Podwójna Korona", czyli zdobycie Korony Himalajów i Karakorum oraz Korony Ziemi. W zaledwie 3 miesiące 2022 roku weszła na 7 ośmiotysięczników bez teamów i sponsorów.
Dorota Rasińska-Samoćko jest DOPIERO 5 kobietą na świecie, która zdobyła Koronę Himalajów i Karakorum.
Rozmowę poprowadzi:
Alina Markiewicz - dziennikarka, niespokojny duch i koneserka podróży Od najmłodszych lat jej pasją były góry.
Zrealizowała kilka reportaży w Himalajach i poprowadziła niezliczoną ilość spotkań oraz rozmów z himalaistami. Zakochana w Dolomitach i Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Od niedawna pilotka śmigłowca R44, chętnie podziwiająca świat z góry.
Organizacja:
Anka Szostak-Gliklich - globtroterka, założycielka i prezeska Klubu Podróżnika „Świat Czeka”. Propaguje odpowiedzialny, zrównoważony styl podróżowania i aktywności sportowej. Uwielbia bikepackingi, trekkingi i nurkowanie.
——————————————————————————————————
Drodzy Widzowie,
spotkanie z Dorotą Rasińską-Samoćko, w ramach cyklu Świat Czeka, zostało przeniesione z dnia 22.10.2025.
Zakupione bilety można wykorzystać w nowym terminie lub dokonać ich zwrotu za pośrednictwem formularza, ktróy otrzymają Państwo od operatora sprzedazy internetowej.
Bilety zakupione w kasie można zwrócić wyłącznie w kasie kina.
Za utrudnienia przepraszamy!
The Watch plays Genesis - "Tales from 1970-1976”
Wybierz się w krótką podróż od TRESPASS …do WIND & WUTHERING.
The Watch powraca jesienią 2025 roku, prezentując intensywną podróż do świata wczesnego Genesis i show zawierające utwory z albumów TRESPASS, NURSERY CRYME, FOXTROT, SELLING ENGLAND BY THE POUND, THE LAMB LIES DOWN ON BROADWAY, A TRICK OF THE TAIL oraz WIND & WUTHERING. Dramatyczny głos wokalisty The Watch, najbliższy Peterowi Gabrielowi, oraz wszechstronna doskonałość instrumentalna zespołu, pozwolą doświadczyć niezwykłych muzycznych wrażeń wczesnego Genesis przypominając ich pionierską grę.
Steve Hackett (gitarzysta Genesis): The Watch to zespół bardzo utalentowanych ludzi i polecam ich.
Paul Whitehead (grafik Genesis): Zespół, który najbardziej przypomina mi magię Genesis”.
UK Prog Newslatter: Wyjątkowe są tutaj wokale, bardzo
podobne do tych młodego Petera Gabriela.
To wystarczające rekomendacje, żeby wybrać się na koncerty The Watch. Europejska trasa The Watch obejmie również Polskę. Po bardzo udanej trasie w 2025 roku, zapraszamy na kolejne koncerty włoskiego zespołu.
Na parterze układ rzędowy.
Art Muza i Klub Kuźnia zapraszają na koncerty THE WATCH PLAYS GENESIS,, Tales from 1970-1976”:
04.05.2026 – LUBLIN, Klub Muzyczny CSK
05.05.2026 – KRAKÓW, Kwadrat
06.05.2026 – KATOWICE, Kinoteatr Rialto
07.05.2026 – WARSZAWA, Hybrydy
08.05.2026 – POZNAŃ, 2progi
09.05.2026 – BYDGOSZCZ, Kuźnia
10.05.2026 – GDAŃSK, Parlament
Otwarcie drzwi: 19:00, koncert: 20:00.
Bilety: 169 zł (przedsprzedaż), 189 zł (w dniu koncertu).
Pozostałe punkty sprzedaży biletów: Ticketmaster, Eventim, eBilet, Rock Serwis, KupBilecik.
The Watch powraca jesienią 2025 roku, prezentując intensywną podróż do świata wczesnego Genesis i show zawierające utwory z albumów TRESPASS, NURSERY CRYME, FOXTROT, SELLING ENGLAND BY THE POUND, THE LAMB LIES DOWN ON BROADWAY, A TRICK OF THE TAIL oraz WIND & WUTHERING. Dramatyczny głos wokalisty The Watch, najbliższy Peterowi Gabrielowi, oraz wszechstronna doskonałość instrumentalna zespołu, pozwolą doświadczyć niezwykłych muzycznych wrażeń wczesnego Genesis przypominając ich pionierską grę.
Steve Hackett (gitarzysta Genesis): The Watch to zespół bardzo utalentowanych ludzi i polecam ich.
Paul Whitehead (grafik Genesis): Zespół, który najbardziej przypomina mi magię Genesis”.
UK Prog Newslatter: Wyjątkowe są tutaj wokale, bardzo
podobne do tych młodego Petera Gabriela.
To wystarczające rekomendacje, żeby wybrać się na koncerty The Watch. Europejska trasa The Watch obejmie również Polskę. Po bardzo udanej trasie w 2025 roku, zapraszamy na kolejne koncerty włoskiego zespołu.
Na parterze układ rzędowy.
Art Muza i Klub Kuźnia zapraszają na koncerty THE WATCH PLAYS GENESIS,, Tales from 1970-1976”:
04.05.2026 – LUBLIN, Klub Muzyczny CSK
05.05.2026 – KRAKÓW, Kwadrat
06.05.2026 – KATOWICE, Kinoteatr Rialto
07.05.2026 – WARSZAWA, Hybrydy
08.05.2026 – POZNAŃ, 2progi
09.05.2026 – BYDGOSZCZ, Kuźnia
10.05.2026 – GDAŃSK, Parlament
Otwarcie drzwi: 19:00, koncert: 20:00.
Bilety: 169 zł (przedsprzedaż), 189 zł (w dniu koncertu).
Pozostałe punkty sprzedaży biletów: Ticketmaster, Eventim, eBilet, Rock Serwis, KupBilecik.
Wartość sentymentalna
Oscary 2026 - nominacje:
Najlepszy film
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Renate Reinsve
Najlepszy aktor drugoplanowy - Stellan Skarsgård
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Elle Fanning
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Inga Ibsdotter Lilleaas
Najlepszy reżyser - Joachim Trier
Najlepszy scenariusz oryginalny - Eskil Vogt, Joachim Trier
Najlepszy film międzynarodowy - Joachim Trier
Najlepszy montaż - Olivier Bugge Coutté
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Najlepszy film
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Renate Reinsve
Najlepszy aktor drugoplanowy - Stellan Skarsgård
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Elle Fanning
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Inga Ibsdotter Lilleaas
Najlepszy reżyser - Joachim Trier
Najlepszy scenariusz oryginalny - Eskil Vogt, Joachim Trier
Najlepszy film międzynarodowy - Joachim Trier
Najlepszy montaż - Olivier Bugge Coutté
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Wichrowe wzgórza
„Wichrowe wzgórza” w reżyserii Emerald Fennell to odważna i oryginalna wersja jednej z największych historii miłosnych wszech czasów z powieści Emily Jane Brontë.
Margot Robbie i Jacob Elordi wcielają się w Cathy i Heathcliffa, których zakazana, romantyczna namiętność z czasem staje się toksyczna. Film jest monumentalną opowieścią o pożądaniu, miłości i szaleństwie. Emerald Fennell to reżyserka filmów „Obiecująca. Młoda. Kobieta” (Oscar za Najlepszy scenariusz oryginalny) oraz „Saltburn”.
Margot Robbie i Jacob Elordi wcielają się w Cathy i Heathcliffa, których zakazana, romantyczna namiętność z czasem staje się toksyczna. Film jest monumentalną opowieścią o pożądaniu, miłości i szaleństwie. Emerald Fennell to reżyserka filmów „Obiecująca. Młoda. Kobieta” (Oscar za Najlepszy scenariusz oryginalny) oraz „Saltburn”.
Wielka Sztuka w Kinoteatrze Rialto - Andy Warhol. Amerykański sen
Tworzył sztukę wyrafinowaną i prowokacyjną, a zarazem dostępną i wszechobecną. Jego prace znajdują się nie tylko w najważniejszych muzeach świata, ale także na gadżetach, ubraniach, ścianach barów czy hotelowych pokoi. Andy Warhol (1928-1987) podniósł banał i codzienność do rangi dzieła sztuki, na zawsze zatarł granicę między undergroundem i mainstreamem. Pochodził z ubogiej rodziny słowackich imigrantów, a skupił wokół siebie najbardziej twórcze osobowości Ameryki i ukształtował wyobraźnię wielu pokoleń artystów – od Basquiata po Banksy’ego. Dokument "Andy Warhol. Amerykański sen" zabiera nas za kulisy tej spektakularnej kariery, sięga do jej początków, oddaje głos przyjaciołom, członkom rodziny, ekspertom, pokazuje niedostępne dotąd miejsca związane z królem pop-artu.
Podobnie jak bohaterowie jego legendarnych serigrafii – największe gwiazdy XX wieku: Marilyn Monroe, Elvis Presley, czy Elizabeth Taylor – artysta miał kilka twarzy. "Andy Warhol. Amerykański sen" maluje więc portret potrójny: dojrzałego mężczyzny silnie związanego z religijną matką, introwertyka schowanego za szkłami ciemnych okularów i supergwiazdy, biegłej w konstruowaniu wizerunku, bezbłędnie rozgrywającej zarówno rynek sztuki, jak i artystyczne elity. Kontrowersyjny i pożądany, wycofany i będący w centrum wydarzeń towarzyskich, dyrygent imprezowego Nowego Jorku, dopytujący bratanków, czy w niedzielę poszli do kościoła – Warhol pozostaje fascynującą, niejednoznaczną postacią.
Sięgający aż do słowackich korzeni (jego rodzice pochodzili z podkarpackiej wsi) "Andy Warhol. Amerykański sen" odkrywa mniej znane karty z życia pierwszego celebryty sztuki, na którego twórczość wpłynęły zarówno greko-katolickie cerkiewne ikonostasy, jak i długa choroba, przedwczesna śmierć ojca-robotnika i dotkliwa bieda. Mało kto wie, że zanim słynne puszki zupy Campbell czy Coca-Coli pojawiły się na jego pracach, sprzedawał wraz z braćmi wycięte z nich aluminiowe kwiatki, jakie robiła ich matka. Pełen unikalnych materiałów archiwalnych dokument pokazuje długą drogę od zadymionych, imigranckich przedmieść przemysłowego Pittsburgha na wyżyny sztuki, wprowadza w kulisy twórczości i przekonuje, że Warhol pozostaje artystą, którego przenikliwość i wyobraźnia przetrwały próbę czasu.
Podobnie jak bohaterowie jego legendarnych serigrafii – największe gwiazdy XX wieku: Marilyn Monroe, Elvis Presley, czy Elizabeth Taylor – artysta miał kilka twarzy. "Andy Warhol. Amerykański sen" maluje więc portret potrójny: dojrzałego mężczyzny silnie związanego z religijną matką, introwertyka schowanego za szkłami ciemnych okularów i supergwiazdy, biegłej w konstruowaniu wizerunku, bezbłędnie rozgrywającej zarówno rynek sztuki, jak i artystyczne elity. Kontrowersyjny i pożądany, wycofany i będący w centrum wydarzeń towarzyskich, dyrygent imprezowego Nowego Jorku, dopytujący bratanków, czy w niedzielę poszli do kościoła – Warhol pozostaje fascynującą, niejednoznaczną postacią.
Sięgający aż do słowackich korzeni (jego rodzice pochodzili z podkarpackiej wsi) "Andy Warhol. Amerykański sen" odkrywa mniej znane karty z życia pierwszego celebryty sztuki, na którego twórczość wpłynęły zarówno greko-katolickie cerkiewne ikonostasy, jak i długa choroba, przedwczesna śmierć ojca-robotnika i dotkliwa bieda. Mało kto wie, że zanim słynne puszki zupy Campbell czy Coca-Coli pojawiły się na jego pracach, sprzedawał wraz z braćmi wycięte z nich aluminiowe kwiatki, jakie robiła ich matka. Pełen unikalnych materiałów archiwalnych dokument pokazuje długą drogę od zadymionych, imigranckich przedmieść przemysłowego Pittsburgha na wyżyny sztuki, wprowadza w kulisy twórczości i przekonuje, że Warhol pozostaje artystą, którego przenikliwość i wyobraźnia przetrwały próbę czasu.
Wielka Sztuka w Kinoteatrze Rialto - Goya. Śladami mistrza
Sekrety łączących brutalność i delikatność świata, jego przepych i nędzę; będących zapisem wewnętrznych zmagań obrazów, rozszyfrowuje dla nas francuski scenarzysta, pisarz i dramaturg Jean-Claude Carrière. „Każdy znajdzie tu coś, co go uspokoi albo przestraszy, zaskoczy lub pocieszy" – mówi o zachwycającym malarstwie Goi.
„Goya. Śladami mistrza" to przewodnik po najważniejszych dla malarza miejscach (jak rodzinny dom w maleńkim Fuendetodos), kluczowych wydarzeniach z jego życia i najwspanialszych dziełach. Carrière błyskotliwie i ze swadą opowiada o zamiłowaniu Goi do malowania kobiecych stóp, rozwiązuje zagadkę tajemniczych gestów, tłumaczy, jak choroby i utrata słuchu wprowadziły czerń na płótna mistrza.
Carrière był od lat zafascynowany malarstwem Goi, a swój podziw dzielił z innym wielkim Hiszpanem, Luisem Buñuelem, z którym przyjaźnił się i współpracował. Duch tego ostatniego stale towarzyszy mu w tej wędrówce. Zarejestrowana w dokumencie „Goya. Śladami mistrza" wyprawa okazała się być szczególną, bo ostatnią podróżą Jean-Claude'a Carrière. Pisarz zmarł przed ukończeniem prac nad filmem, który tym samym stał się hołdem także dla niego.
„Goya. Śladami mistrza" to przewodnik po najważniejszych dla malarza miejscach (jak rodzinny dom w maleńkim Fuendetodos), kluczowych wydarzeniach z jego życia i najwspanialszych dziełach. Carrière błyskotliwie i ze swadą opowiada o zamiłowaniu Goi do malowania kobiecych stóp, rozwiązuje zagadkę tajemniczych gestów, tłumaczy, jak choroby i utrata słuchu wprowadziły czerń na płótna mistrza.
Carrière był od lat zafascynowany malarstwem Goi, a swój podziw dzielił z innym wielkim Hiszpanem, Luisem Buñuelem, z którym przyjaźnił się i współpracował. Duch tego ostatniego stale towarzyszy mu w tej wędrówce. Zarejestrowana w dokumencie „Goya. Śladami mistrza" wyprawa okazała się być szczególną, bo ostatnią podróżą Jean-Claude'a Carrière. Pisarz zmarł przed ukończeniem prac nad filmem, który tym samym stał się hołdem także dla niego.
Wielka Sztuka w Kinoteatrze Rialto - Modigliani: portret odarty z legendy
Zapraszamy na filmową podróż przez życie i dzieła Modiglianiego, uwielbianego na całym świecie, awangardowego twórcy.
Krótkie i burzliwe życie malarza przedstawione zostanie z nietypowej perspektywy jego młodej partnerki i muzy, Jeanne Hébuterne, która popełniła samobójstwo dwa dni po śmierci artysty. Jeanne, podobnie jak rosyjska poetka Anna Achmatova i brytyjska dziennikarka Beatrice Hastings, jest jedną z kobiet uwiecznionych na obrazach Modiglianiego. Ich posągowe twarze stały się symbolem jego sztuki.
Twórcy zabiorą nas w podróż po największych muzeach i galeriach świata, takich jak galeria Albertina w Wiedniu, Narodowa Galeria Sztuki w Waszyngtonie, a także muzea i galerie w Paryżu.
Krótkie i burzliwe życie malarza przedstawione zostanie z nietypowej perspektywy jego młodej partnerki i muzy, Jeanne Hébuterne, która popełniła samobójstwo dwa dni po śmierci artysty. Jeanne, podobnie jak rosyjska poetka Anna Achmatova i brytyjska dziennikarka Beatrice Hastings, jest jedną z kobiet uwiecznionych na obrazach Modiglianiego. Ich posągowe twarze stały się symbolem jego sztuki.
Twórcy zabiorą nas w podróż po największych muzeach i galeriach świata, takich jak galeria Albertina w Wiedniu, Narodowa Galeria Sztuki w Waszyngtonie, a także muzea i galerie w Paryżu.
Wielka Sztuka w Kinoteatrze Rialto - Prawdziwa historia Tamary Łempickiej
"Prawdziwa historia Tamary Łempickiej" to wizualnie oszałamiający pełnometrażowy film dokumentalny, który śledzi życie i walkę o przetrwanie słynnej malarki poprzez jej pełne mocy dzieła sztuki. Dzięki przełomowym, nigdy wcześniej niepokazywanym filmom z domowego archiwum na taśmie 8 mm oraz nowo odkrytym aktom urodzenia i chrztu, film po raz pierwszy ujawnia jej prawdziwe imię, pochodzenie i tożsamość, zmieniając historię sztuki.
Opowieść obejmuje jej drogę do międzynarodowej sławy w Paryżu lat 20., ucieczkę przed faszyzmem do Stanów Zjednoczonych w 1940 roku oraz jej współczesne odrodzenie na rynku sztuki. Ta niezwykła uchodźczyni wielokrotnie na nowo definiowała siebie w czasie dwóch wojen, ucieleśniając talent, odporność, pasję i nieustanne dążenie do artystycznej wolności pomimo okrucieństw, których doświadczyła. Ta biseksualna, żydowska artystka miała wolę, by być wielką i by być dostrzeganą w świecie, który nie zawsze chciał ją widzieć.
Opowieść obejmuje jej drogę do międzynarodowej sławy w Paryżu lat 20., ucieczkę przed faszyzmem do Stanów Zjednoczonych w 1940 roku oraz jej współczesne odrodzenie na rynku sztuki. Ta niezwykła uchodźczyni wielokrotnie na nowo definiowała siebie w czasie dwóch wojen, ucieleśniając talent, odporność, pasję i nieustanne dążenie do artystycznej wolności pomimo okrucieństw, których doświadczyła. Ta biseksualna, żydowska artystka miała wolę, by być wielką i by być dostrzeganą w świecie, który nie zawsze chciał ją widzieć.
Wielka Sztuka w Kinoteatrze Rialto - Tycjan. Imperium barw
W filmie śledzimy dzieje Tycjana, artysty najbardziej doskonałego wśród malarzy. Obdarzony niezwykłym talentem oraz smykałką do interesów, Tycjan szybko stał się najbardziej pożądanym nazwiskiem na dworach całej Europy, przyćmiewając innych twórców tamtych czasów. Jego dzieła wyznaczyły kierunek, w jakim podążyła cała epoka i do dziś inspirują rzesze artystów. Genialny portrecista, mistrzowsko interpretował zarówno motywy religijne, jak i mitologiczne. Twierdził, że sztuka jest potężniejsza od natury i w zgodzie z tym hasłem żył oraz tworzył.
Najwięksi światowi eksperci, krytycy, badacze i artyści opowiadają o życiu Tycjana, jego stylu, temperamencie i ambicjach. Tłem dla ich rozważań jest Wenecja, kulturowy tygiel, miasto nierozerwalnie związane z Tycjanem, z którego czerpał on inspiracje.
Przez niemal trzy wieki grób Tycjana oznaczony był tylko prostym nagrobkiem. Malarz zmarł prawdopodobnie na dżumę w 1576 roku, lecz dzieło jego życia przetrwało i wywarło wpływ na wielkich artystów z kolejnych pokoleń. Sztuka Tycjana wciąż prowadzi dialog ze współczesnymi, jak wyjaśnia Jeff Koons, który w tym filmie opowiada o swojej fascynacji malarskim stylem i warsztatem Tycjana – elementami, które ponad czterysta lat później dzieli z rewolucyjnym weneckim malarzem.
Najwięksi światowi eksperci, krytycy, badacze i artyści opowiadają o życiu Tycjana, jego stylu, temperamencie i ambicjach. Tłem dla ich rozważań jest Wenecja, kulturowy tygiel, miasto nierozerwalnie związane z Tycjanem, z którego czerpał on inspiracje.
Przez niemal trzy wieki grób Tycjana oznaczony był tylko prostym nagrobkiem. Malarz zmarł prawdopodobnie na dżumę w 1576 roku, lecz dzieło jego życia przetrwało i wywarło wpływ na wielkich artystów z kolejnych pokoleń. Sztuka Tycjana wciąż prowadzi dialog ze współczesnymi, jak wyjaśnia Jeff Koons, który w tym filmie opowiada o swojej fascynacji malarskim stylem i warsztatem Tycjana – elementami, które ponad czterysta lat później dzieli z rewolucyjnym weneckim malarzem.
Wielki błękit - PONOWNIE NA WIELKIM EKRANIE
Historia relacji dwóch nurków, Enza Molinariego (Jean Reno) i Jacques’a Mayola (Jean-Marc Barr), oraz jego dziewczyny Johany Baker (Rosanna Arquette) to wyprawa w morskie głębiny – oraz w głąb ludzkiej duszy. Kręcony na kilku kontynentach spektakl Bessona zawiera bodaj najpiękniejsze sceny podwodne w historii kina. Uwodzicielska, zmysłowa opowieść zaczyna się w latach 50. i płynie do czasów współczesnych zmiennym nurtem: od napięcia i ryzyka związanego z nurkowaniem bez butli aż do zachwytu wzniosłością podwodnego świata.
„Wielki błękit”, oparty na biografiach prawdziwych pionierów freedivingu, zawieszony jest między niebieską otchłanią a rozpaloną słońcem powierzchnią, na której toczą się zwyczajne ludzkie sprawy. Mayol, główny bohater filmu, pragnie od zwyczajności uciec: to pół-człowiek, pół-delfin, który najlepiej czuje się w morzu w towarzystwie zwierząt.
Film stworzony po to, by oglądać go na wielkim ekranie: w towarzystwie niezapomnianej, nowatorskiej muzyki Érica Serry, regularnego współpracownika Bessona.
„Wielki błękit”, oparty na biografiach prawdziwych pionierów freedivingu, zawieszony jest między niebieską otchłanią a rozpaloną słońcem powierzchnią, na której toczą się zwyczajne ludzkie sprawy. Mayol, główny bohater filmu, pragnie od zwyczajności uciec: to pół-człowiek, pół-delfin, który najlepiej czuje się w morzu w towarzystwie zwierząt.
Film stworzony po to, by oglądać go na wielkim ekranie: w towarzystwie niezapomnianej, nowatorskiej muzyki Érica Serry, regularnego współpracownika Bessona.
Wpatrując się w słońce - pokaz przedpremierowy
Łączący ulotność i melancholię „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem „Strefy interesów” Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki „Chłopki” Joanny Kuciel-Frydryszak. Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi. Okrzyknięty hipnotyzującym, wymykającym się wszelkim definicjom arcydziełem — laureat Nagrody Jury na festiwalu w Cannes.
Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu. Reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet. Film otrzymał nominacje do Nagród Gotham w dwóch kategoriach: Najlepszy scenariusz oryginalny oraz Najlepszy film międzynarodowy, jest też oficjalnym niemieckim kandydatem do Oscara.
Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu. Reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet. Film otrzymał nominacje do Nagród Gotham w dwóch kategoriach: Najlepszy scenariusz oryginalny oraz Najlepszy film międzynarodowy, jest też oficjalnym niemieckim kandydatem do Oscara.
Wysokie i niskie tony
Thibaut jest cenionym w świecie dyrygentem orkiestry symfonicznej. Po wizycie w gabinecie lekarskim mężczyzna dowiaduje się, że jest chory na białaczkę i pilnie potrzebuje dawcy szpiku. Jego dotychczasowe życie staje na głowie, zwłaszcza że pojawia się jeszcze jedna ważna okoliczność. W trakcie testu DNA okazuje się, że bohater został adoptowany i ma biologicznego brata.
Jest nim Jimmy, pracownik stołówki w Lille, robotniczym mieście w północnej Francji. Bohaterów dzieli niemal wszystko - poza więzami krwi i miłością do muzyki. Okazuje się bowiem, że nowo poznany brat gra na puzonie w lokalnej orkiestrze marszowej. Ich spotkanie, początkowo pełne napięć, przeradza się w głęboką braterską więź, zwłaszcza gdy Thibaut przejmie rolę dyrygenta orkiestry Jimmy’ego, chcąc pomóc jej wygrać regionalny konkurs.
Trzeci film w reżyserskim dorobku Emmanuela Courcola to wzruszająca opowieść o tożsamości, rodzinie, pasji. Zdecydowanie wysoki ton nadają filmowi wyraziste charaktery dwóch głównych bohaterów, w których role znakomicie wcielili się Benjamin Lavernhe i Pierre Lottin. „Wysokie i niskie tony” nominowane były do Cezarów w aż siedmiu kategoriach.
Jest nim Jimmy, pracownik stołówki w Lille, robotniczym mieście w północnej Francji. Bohaterów dzieli niemal wszystko - poza więzami krwi i miłością do muzyki. Okazuje się bowiem, że nowo poznany brat gra na puzonie w lokalnej orkiestrze marszowej. Ich spotkanie, początkowo pełne napięć, przeradza się w głęboką braterską więź, zwłaszcza gdy Thibaut przejmie rolę dyrygenta orkiestry Jimmy’ego, chcąc pomóc jej wygrać regionalny konkurs.
Trzeci film w reżyserskim dorobku Emmanuela Courcola to wzruszająca opowieść o tożsamości, rodzinie, pasji. Zdecydowanie wysoki ton nadają filmowi wyraziste charaktery dwóch głównych bohaterów, w których role znakomicie wcielili się Benjamin Lavernhe i Pierre Lottin. „Wysokie i niskie tony” nominowane były do Cezarów w aż siedmiu kategoriach.
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.