Repertuar
Wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarium
Bez wyjścia
Kiedy rynek pracy jest bezlitosny, trzeba wyeliminować konkurencję. Bohater „Bez wyjścia” – nowego filmu Park Chan-wooka, twórcy „Oldboya”, „Służącej” i „Podejrzanej” – dosłownie bierze sprawy w swoje ręce. Koreański mistrz kina gatunkowego stawia niepokojąco trafną diagnozę współczesnych lęków – w swoim bezkompromisowym, autorskim stylu.
Man-su (gwiazda „Squid Game”, Lee Byung-Hun) prowadzi idealne życie: stabilne zatrudnienie, rodzina, dom, dwa golden retrievery. Ale wystarczy jeden dzień, by sielanka zmieniła się w horror. Man-su traci pracę w fabryce papieru, a z nią status, męskość, tożsamość, honor i sens życia. By je odzyskać, nie cofnie się przed niczym, szczególnie że mokra robota przynosi tyle samo satysfakcji, co ta papierkowa.
Choć bezlitośnie kpi z wyścigu szczurów, korporacyjnej mentalności i męskiego ego, reżyser zabiera również głos na temat współczesnego rynku pracy w dobie AI. „Bez wyjścia”, podobnie jak kultowy „Parasite”, pod warstwami czarnego humoru kryje wnikliwe obserwacje dotyczące klasowych napięć i burzliwych społecznych przemian. Pół żartem, pół serio Park Chan-wook zadaje i nam prowokacyjne pytanie: czy istnieje praca, dla której możesz zabić?
Man-su (gwiazda „Squid Game”, Lee Byung-Hun) prowadzi idealne życie: stabilne zatrudnienie, rodzina, dom, dwa golden retrievery. Ale wystarczy jeden dzień, by sielanka zmieniła się w horror. Man-su traci pracę w fabryce papieru, a z nią status, męskość, tożsamość, honor i sens życia. By je odzyskać, nie cofnie się przed niczym, szczególnie że mokra robota przynosi tyle samo satysfakcji, co ta papierkowa.
Choć bezlitośnie kpi z wyścigu szczurów, korporacyjnej mentalności i męskiego ego, reżyser zabiera również głos na temat współczesnego rynku pracy w dobie AI. „Bez wyjścia”, podobnie jak kultowy „Parasite”, pod warstwami czarnego humoru kryje wnikliwe obserwacje dotyczące klasowych napięć i burzliwych społecznych przemian. Pół żartem, pół serio Park Chan-wook zadaje i nam prowokacyjne pytanie: czy istnieje praca, dla której możesz zabić?
Billie Eilish - Hit Me Hard and Soft: The Tour
Film wyreżyserowany przez laureata Oscara Jamesa Camerona oraz Billie Eilish, został zarejestrowany podczas trasy koncertowej. Jako dwukrotna zdobywczyni Oscara® i dziewięciokrotna laureatka nagrody Grammy, Eilish należy do najbardziej cenionych i odnoszących największe sukcesy artystek swojego pokolenia, regularnie plasując się wśród najczęściej słuchanych wykonawców na świecie.
James Cameron zapowiada ten film jako kinowe widowisko, które stanowi “połączenie niebywałego talentu i scenicznej energii Billie Eilish z jego technologiczną wizją”, co finalnie zaoferować ma publiczności spektakularne, wizualno-muzyczne dzieło, które nie tylko całkowicie zmieni sposób rejestrowania koncertów i zapewnia widzom niespotykaną dotąd perspektywę, ale w ogóle przekracza granice między koncertem, filmem dokumentalnym i spektaklem 3D.
James Cameron zapowiada ten film jako kinowe widowisko, które stanowi “połączenie niebywałego talentu i scenicznej energii Billie Eilish z jego technologiczną wizją”, co finalnie zaoferować ma publiczności spektakularne, wizualno-muzyczne dzieło, które nie tylko całkowicie zmieni sposób rejestrowania koncertów i zapewnia widzom niespotykaną dotąd perspektywę, ale w ogóle przekracza granice między koncertem, filmem dokumentalnym i spektaklem 3D.
CIO 2026 - Jeden szkolny rok
Wrzesień 2007, Triest. Fred, osiemnastoletnia Szwedka o ognistym i odważnym temperamencie, przyjeżdża do miasta, by ukończyć ostatnią klasę technikum.
Jako jedyna dziewczyna w męskiej klasie szybko skupia na sobie całą uwagę, przyciągając zwłaszcza trzech przyjaciół: Antera – czarującego i skrytego, Pasiniego – pozera i uwodziciela oraz Mitisa – poczciwego opiekuna. Ta trójka jest nierozłączna, odkąd sięgają pamięcią. Pojawienie się Fred burzy ich spójność i wystawia wieloletnią przyjaźń na ciężką próbę.
Jako jedyna dziewczyna w męskiej klasie szybko skupia na sobie całą uwagę, przyciągając zwłaszcza trzech przyjaciół: Antera – czarującego i skrytego, Pasiniego – pozera i uwodziciela oraz Mitisa – poczciwego opiekuna. Ta trójka jest nierozłączna, odkąd sięgają pamięcią. Pojawienie się Fred burzy ich spójność i wystawia wieloletnią przyjaźń na ciężką próbę.
CIO 2026 - Kochanie
Nico, chłopiec wychowany w świeckiej rodzinie, w nowoczesnym, technologicznym świecie, zostaje zmuszony do spędzenia lata na Sycylii. Trafia pod opiekę starszej ciotki – starej panny niezwykle religijnej i zrzędliwej, która mieszka samotnie w starej kamienicy, bez wi-fi, urządzeń AGD i jakiejkolwiek technologii, całkowicie poza czasem. Ciotka przyjmuje go z niechęcią i próbuje na siłę wciągnąć w swój świat zdominowany przez magiczne pojmowanie religii. Zderzenie nowoczesności z przeszłością, rozumu z wiarą oraz pośpiechu z powolnością wyznacza początek ich burzliwej relacji, ale także głębokiej więzi, której – choć o tym nie wiedzieli – oboje potrzebowali.
CIO 2026 - Krótka historia o miłości
Sfrustrowana swoim życiem Lea poznaje przez przypadek w barze mężczyznę o imieniu Rocco. Między tą dwójką od razu zaczyna iskrzyć, co przeradza się w intensywny, utrzymywany w tajemnicy romans, który początkowo sprowadza się do intymnych schadzek w hotelowym pokoju.
Zasady tej znajomości są jasne. Jak najmniej komplikacji i kategoryczny zakaz wchodzenia sobie w życie prywatne. Z czasem jednak Lea zaczyna mieć coraz większą obsesję na punkcie mężczyzny. Śledzi Rocco, pojawia się niespodziewanie w jego pracy, ingeruje w codzienne życie jego rodziny. Dyskretna znajomość z czasem robi się coraz bardziej kłopotliwa i niebezpieczna. Na jaw zaczynają wychodzić głęboko skrywane tajemnice, co więcej, nieuniknione wydaje się zaangażowanie partnerów, którzy do tej pory z niczego nie zdawali sobie sprawy.
W swoim reżyserskim debiucie ceniona włoska scenarzystka Ludovica Rampoldi podejmuje temat dynamiki i kruchości związków. Unikając moralizatorskiego tonu, mówi o miłości, zdradzie, ale również zastanawia się nad tym, jak złożone bywają ludzkie emocje.
Zasady tej znajomości są jasne. Jak najmniej komplikacji i kategoryczny zakaz wchodzenia sobie w życie prywatne. Z czasem jednak Lea zaczyna mieć coraz większą obsesję na punkcie mężczyzny. Śledzi Rocco, pojawia się niespodziewanie w jego pracy, ingeruje w codzienne życie jego rodziny. Dyskretna znajomość z czasem robi się coraz bardziej kłopotliwa i niebezpieczna. Na jaw zaczynają wychodzić głęboko skrywane tajemnice, co więcej, nieuniknione wydaje się zaangażowanie partnerów, którzy do tej pory z niczego nie zdawali sobie sprawy.
W swoim reżyserskim debiucie ceniona włoska scenarzystka Ludovica Rampoldi podejmuje temat dynamiki i kruchości związków. Unikając moralizatorskiego tonu, mówi o miłości, zdradzie, ale również zastanawia się nad tym, jak złożone bywają ludzkie emocje.
CIO 2026 - La Grazia
„La Grazia" to mistrzowsko skonstruowana i głęboko poruszająca opowieść z nagrodzoną w Wenecji, wybitną rolą Toniego Servillo. Laureat Oscara Paolo Sorrentino, twórca „Wielkiego piękna" i „Młodości", powraca z przewrotną, pełną subtelnego humoru historią o dylematach i uczuciach, które nie dają spokoju. O tym, jak pod ciężarem odpowiedzialności odnaleźć lekkość i drogę do wewnętrznej harmonii.
Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?
Toni Servillo w filmie „La Grazia" wciela się w wielowymiarową i fascynującą postać uwielbianego przez miliony prezydenta, w którego rękach znajduje się prawo łaski. U schyłku swojej kadencji staje on przed dylematem, która zbrodnia zasługuje na wybaczenie: brutalny akt miłosierdzia czy morderstwo z miłości? W swoim niepodrabialnym stylu Sorrentino udowadnia, że nawet znając siebie, możemy w każdej chwili podjąć decyzję, która zaskoczy nas samych – i przyniesie wewnętrzną wolność.
Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?
Toni Servillo w filmie „La Grazia" wciela się w wielowymiarową i fascynującą postać uwielbianego przez miliony prezydenta, w którego rękach znajduje się prawo łaski. U schyłku swojej kadencji staje on przed dylematem, która zbrodnia zasługuje na wybaczenie: brutalny akt miłosierdzia czy morderstwo z miłości? W swoim niepodrabialnym stylu Sorrentino udowadnia, że nawet znając siebie, możemy w każdej chwili podjąć decyzję, która zaskoczy nas samych – i przyniesie wewnętrzną wolność.
CIO 2026 - Miasta na równinie
Carlobianchi i Doriano, dwaj spłukani pięćdziesięciolatkowie, mają jedną obsesję: wypić ostatni kieliszek.
Pewnej nocy, krążąc samochodem od baru do baru, natykają się przypadkiem na Giulia, nieśmiałego studenta architektury. Spotkanie z tymi dwoma nieprawdopodobnymi mentorami głęboko odmieni sposób, w jaki Giulio patrzy na świat i miłość oraz jak wyobraża sobie własną przyszłość.
Pewnej nocy, krążąc samochodem od baru do baru, natykają się przypadkiem na Giulia, nieśmiałego studenta architektury. Spotkanie z tymi dwoma nieprawdopodobnymi mentorami głęboko odmieni sposób, w jaki Giulio patrzy na świat i miłość oraz jak wyobraża sobie własną przyszłość.
CIO 2026 - O czym sobie nie mówimy
Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.
Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii – inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynie. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź.
Nowy film Gabriele Muccino luźno inspirowany jest książką „Siracusa” autorstwa współscenarzystki Delii Ephron. Słoneczny Tanger staje się tłem dla niejednoznacznej opowieści o milczeniu, tłumionych emocjach oraz o niebezpiecznych pragnieniach.
Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii – inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynie. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź.
Nowy film Gabriele Muccino luźno inspirowany jest książką „Siracusa” autorstwa współscenarzystki Delii Ephron. Słoneczny Tanger staje się tłem dla niejednoznacznej opowieści o milczeniu, tłumionych emocjach oraz o niebezpiecznych pragnieniach.
CIO 2026 - Przeklęty chłopiec
Remis to wioska ukryta w odizolowanej dolinie pośród gór. Jej mieszkańcy są nienaturalnie szczęśliwi. Wydaje się to idealnym miejscem dla nowego nauczyciela wychowania fizycznego, Sergia Rossettiego, którego dręczy tajemnicza przeszłość.
Dzięki znajomości z Michelą, młodą właścicielką lokalnej gospody, profesor odkrywa, że za tą pozorną sielanką kryje się niepokojący rytuał: jedną noc w tygodniu mieszkańcy gromadzą się, by objąć Matteo Corbina – nastolatka zdolnego do wchłaniania cudzego bólu.
Dzięki znajomości z Michelą, młodą właścicielką lokalnej gospody, profesor odkrywa, że za tą pozorną sielanką kryje się niepokojący rytuał: jedną noc w tygodniu mieszkańcy gromadzą się, by objąć Matteo Corbina – nastolatka zdolnego do wchłaniania cudzego bólu.
CIO 2026 - Razem czy osobno
Przed seansem zaprosimy widzów do wysłuchania minirecitalu włoskich piosenek, które pojawiły się również w znaczących produkcjach filmowych. Na scenie Kinoteatru Rialto wystąpią: Marta Fedyniszyn (wokal) oraz Kajetan Borowski (piano).
Alessandra i Valerio nie mogliby bardziej się od siebie różnić. Ona jest błyskotliwą i lubianą nauczycielką liceum, wolną i niezależną. On, czterdziestolatek, właśnie został dyrektorem tego liceum. Jest wyluzowany, ale jednocześnie surowy i przywiązany do tradycji.
Ich drogi krzyżują się przypadkiem w tramwaju: to niefortunne zderzenie sprawia, że między nimi z miejsca zaczyna iskrzyć. Błyskawiczna namiętność, porywająca noc. Ale najlepsze dopiero przed nimi. Następnego dnia zdają sobie sprawę, że pracują w tej samej szkole i muszą zmierzyć się z zupełnie nieoczekiwaną sytuacją, która zmusi ich do konfrontacji. Czy zagorzała feministka i nieświadomy szowinista zdołają znaleźć wspólny język?
Marta Fedyniszyn - wokalistka, chórzystka i trener wokalny. Dzięki ogromnej muzykalności i sprawności wokalnej świetnie odnajduje się w różnorodnych stylach muzycznych. Jest wokalistką zespołu Frele. Koncertuje również z Miuoshem, zespołem Jana Gałacha i Natalią Niemen.
Kajetan Borowski - pianista i kompozytor jazzowy, jeden z najbardziej wyrazistych głosów młodego pokolenia polskiego jazzu. Absolwent i wykładowca Akademii Muzycznej w Katowicach. Lider autorskiego trio, współtwórca licznych formacji jazzowych.. Laureat wielu prestiżowych nagród (m.in. Blue Note Competition, Tarnów Jazz Contest, Jazz Juniors, RCK Pro Jazz), nominowany do nagrody Fryderyk 2017 w kategorii „Debiut Roku – Jazz”.
Alessandra i Valerio nie mogliby bardziej się od siebie różnić. Ona jest błyskotliwą i lubianą nauczycielką liceum, wolną i niezależną. On, czterdziestolatek, właśnie został dyrektorem tego liceum. Jest wyluzowany, ale jednocześnie surowy i przywiązany do tradycji.
Ich drogi krzyżują się przypadkiem w tramwaju: to niefortunne zderzenie sprawia, że między nimi z miejsca zaczyna iskrzyć. Błyskawiczna namiętność, porywająca noc. Ale najlepsze dopiero przed nimi. Następnego dnia zdają sobie sprawę, że pracują w tej samej szkole i muszą zmierzyć się z zupełnie nieoczekiwaną sytuacją, która zmusi ich do konfrontacji. Czy zagorzała feministka i nieświadomy szowinista zdołają znaleźć wspólny język?
Marta Fedyniszyn - wokalistka, chórzystka i trener wokalny. Dzięki ogromnej muzykalności i sprawności wokalnej świetnie odnajduje się w różnorodnych stylach muzycznych. Jest wokalistką zespołu Frele. Koncertuje również z Miuoshem, zespołem Jana Gałacha i Natalią Niemen.
Kajetan Borowski - pianista i kompozytor jazzowy, jeden z najbardziej wyrazistych głosów młodego pokolenia polskiego jazzu. Absolwent i wykładowca Akademii Muzycznej w Katowicach. Lider autorskiego trio, współtwórca licznych formacji jazzowych.. Laureat wielu prestiżowych nagród (m.in. Blue Note Competition, Tarnów Jazz Contest, Jazz Juniors, RCK Pro Jazz), nominowany do nagrody Fryderyk 2017 w kategorii „Debiut Roku – Jazz”.
CIO 2026 - Takie jest życie
Dwa odległe losy spotykają się na dziewiczym wybrzeżu południowej Sardynii. Efisio Mulas to samotny pasterz, który mieszka tam od zawsze, między morzem a swoimi zwierzętami, w małym domu, w którym się urodził. Po drugiej stronie stoi Giacomo, prezes potężnej grupy deweloperskiej, zdecydowany przekształcić to wybrzeże w luksusowy kurort.
Między tymi nie dającymi się pogodzić światami porusza się Francesca, córka Efisia, rozdarta między syrenim śpiewem zmian a przywiązaniem do ojczystej ziemi. Gdy Efisio odrzuca kolejną milionową ofertę, negocjacje zmieniają się w sądową bitwę, a lokalna społeczność pęka na pół: między tymi, którzy marzą o nowych miejscach pracy, a tymi, którzy boją się bezpowrotnej utraty własnej tożsamości. Jednak Efisio czuje się silny dzięki wartościom, którym ufa, oraz pamięci o przodkach; wie, że czasem – właśnie dlatego, że „takie jest życie” – trzeba się zatrzymać i samemu zdecydować, dokąd pójść.
Między tymi nie dającymi się pogodzić światami porusza się Francesca, córka Efisia, rozdarta między syrenim śpiewem zmian a przywiązaniem do ojczystej ziemi. Gdy Efisio odrzuca kolejną milionową ofertę, negocjacje zmieniają się w sądową bitwę, a lokalna społeczność pęka na pół: między tymi, którzy marzą o nowych miejscach pracy, a tymi, którzy boją się bezpowrotnej utraty własnej tożsamości. Jednak Efisio czuje się silny dzięki wartościom, którym ufa, oraz pamięci o przodkach; wie, że czasem – właśnie dlatego, że „takie jest życie” – trzeba się zatrzymać i samemu zdecydować, dokąd pójść.
CIO 2026 - Trener tenisa
Lato, koniec lat osiemdziesiątych. Po latach ciężkich treningów i dręczących oczekiwań ojca, trzynastoletni Felice w końcu przystępuje do krajowych turniejów tenisowych.
Aby jak najlepiej go przygotować, ojciec powierza go opiece samozwańczego byłego mistrza, Raula Gattiego. Od meczu do meczu ta dwójka wyrusza w podróż wzdłuż włoskiego wybrzeża, która pośród porażek, kłamstw i dziwnych spotkań pozwoli Felice odkryć smak wolności, a Raulowi dostrzec szansę na nowy początek.
Aby jak najlepiej go przygotować, ojciec powierza go opiece samozwańczego byłego mistrza, Raula Gattiego. Od meczu do meczu ta dwójka wyrusza w podróż wzdłuż włoskiego wybrzeża, która pośród porażek, kłamstw i dziwnych spotkań pozwoli Felice odkryć smak wolności, a Raulowi dostrzec szansę na nowy początek.
CIO 2026 - Wolność po włosku
Najnowszy film Mario Martone ("Nostalgia") to elektryzujący portret Goliardy Sapienzy – złodziejki, kochanki, więźniarki, niepokornej ikony wolności, a także jednej z najwybitniejszych współczesnych włoskich pisarek. Ta dojrzała, wyzwolona kobieta w świecie przemocy i politycznych napięć nie traci z oczu swojej wrażliwości i pasji, a przede wszystkim nie daje sobie odebrać prawa do życia na własnych zasadach.
W postać Sapienzy wciela się Valeria Golino, ikona włoskiego kina, która tworzy na ekranie portret kobiety wyprzedzającej swoje czasy. W „Wolności po włosku” Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Na ekranie weterance włoskiego kina towarzyszy między innymi należąca do nowego pokolenia włoskich aktorek Matilda De Angelis.
Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, „Wolność po włosku” stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról? Mario Martone, z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną, kreśli portret osoby, która śmiało wyprzedza swoje czasy.
W postać Sapienzy wciela się Valeria Golino, ikona włoskiego kina, która tworzy na ekranie portret kobiety wyprzedzającej swoje czasy. W „Wolności po włosku” Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Na ekranie weterance włoskiego kina towarzyszy między innymi należąca do nowego pokolenia włoskich aktorek Matilda De Angelis.
Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, „Wolność po włosku” stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról? Mario Martone, z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną, kreśli portret osoby, która śmiało wyprzedza swoje czasy.
Dzień Dziecka - Charlie strażakiem + Charlie gra w filmie - W BLASKU EKRANU
Seans z muzyką na żywo
Temat: Dlaczego warto się śmiać?
Wprowadzenie: Agata Tecl-Szubert
Muzyka: Daniel Strządała wraz z uczniami Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. Mieczysława Karłowicza w Katowicach
Charlie strażakiem
komedia | reż. Charles Chaplin | USA | 1916 | 32 min | w roli głównej: Charles Chaplin
Charlie gra w kinie
komedia | reż. Charles Chaplin | USA | 1916 | 23 min | w roli głównej: Charles Chaplin
Ikona kina i mistrz komedii na dużym ekranie. Charlie Chaplin w dwóch rożnych odsłonach. Najpierw wciela się w strażaka, któremu nigdy nic się nie udaje. Potem staje się pomocnikiem na planie filmowym, zmuszonym do wykonywania wszystkich poleceń wymagającego szefa. Ponadczasowy humor
Temat: Dlaczego warto się śmiać?
Wprowadzenie: Agata Tecl-Szubert
Muzyka: Daniel Strządała wraz z uczniami Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. Mieczysława Karłowicza w Katowicach
Charlie strażakiem
komedia | reż. Charles Chaplin | USA | 1916 | 32 min | w roli głównej: Charles Chaplin
Charlie gra w kinie
komedia | reż. Charles Chaplin | USA | 1916 | 23 min | w roli głównej: Charles Chaplin
Ikona kina i mistrz komedii na dużym ekranie. Charlie Chaplin w dwóch rożnych odsłonach. Najpierw wciela się w strażaka, któremu nigdy nic się nie udaje. Potem staje się pomocnikiem na planie filmowym, zmuszonym do wykonywania wszystkich poleceń wymagającego szefa. Ponadczasowy humor
Dzień Matki - Drugie życie - pokaz przedpremierowy
María Ángeles (Carmen Maura) od czterdziestu lat mieszka w słonecznym mieszkaniu w sercu Tangeru. To miejsce, które pamięta jej miłość, codzienne rytuały i całe życie zapisane w ścianach, meblach i drobnych gestach. Kiedy zostaje zmuszona do opuszczenia swojego domu, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie adres, lecz tożsamość.
Nowy film Maryam Touzani to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. To kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom.
Nowy film Maryam Touzani to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. To kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom.
Filmowy Klub Seniora - Cudowne życie
Paryż, 1963 rok. Najmłodszy z sześciorga rodzeństwa Roland to chłopiec niepodobny do innych. Według lekarzy nigdy nie będzie chodził, ale jego nieugięta matka, Esther, stanowczo odmawia pogodzenia się z tym wyrokiem. Dzięki połączeniu niezachwianej wiary i wyjątkowej zdolności do zaprzeczania rzeczywistości postanawia stawić czoła (pozornie) nieprzezwyciężonym przeciwnościom.
Jej ogromna odwaga i miłość, cięty język oraz zamiłowanie do żartowania i wiara w medycynę alternatywną torują drogę Rolandowi do cudownego życia, które jego matka dla niego wymarzyła.
Bóg nie mógł być wszędzie, więc stworzył Esther.
Jej ogromna odwaga i miłość, cięty język oraz zamiłowanie do żartowania i wiara w medycynę alternatywną torują drogę Rolandowi do cudownego życia, które jego matka dla niego wymarzyła.
Bóg nie mógł być wszędzie, więc stworzył Esther.
FILMY Z LEKTOREM - Wartość sentymentalna
Oscary 2026 – wygrana:
Najlepszy film międzynarodowy – Joachim Trier
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Najlepszy film międzynarodowy – Joachim Trier
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Hamnet
Oscary 2026 - nominacje:
Najlepszy film - Liza Marshall, Nicolas Gonda, Pippa Harris, Sam Mendes, Steven Spielberg
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Jessie Buckley
Najlepszy reżyser - Chloé Zhao
Najlepszy scenariusz adaptowany - Chloé Zhao, Maggie O'Farrell
Najlepsza muzyka oryginalna - Max Richter
Najlepsza obsada
Najlepsza scenografia - Alice Felton, Fiona Crombie
Najlepsze kostiumy - Małgosia Turzańska
To jeden z najgłośniejszych filmów sezonu, nie tylko ze względu na swoje walory filmowe, ale głównie ze względu na to jak porusza publiczność. Jest to też pewny kandydat do nagród oscarowych więc jest i będzie o nim głośno.
Uwaga: nie jest to biografia Szekspira, to adaptacja słynnej, fikcyjnej powieści Maggie O'Farrell pod tym samym tytułem. Mimo iż akcja rozgrywa się pod koniec XVI wieku, nie jest to też tak naprawdę film kostiumowy.
To bardzo uniwersalna, ponadczasowa opowieść o miłości i stracie, której nie można w żaden sposób szufladkować.
"Hamnet" - najnowsze dzieło wspaniałej reżyserki Chloé Zhao, która zdobyła Oscary za najlepszy film i reżyserię "Nomdland" z 2020 roku - to adaptacja bestsellerowej powieści Maggie O'Farrell, współautorki scenariusza filmu. Ten wzruszający film od pierwszego pokazu (festiwal filmowy w Telluride) stał się najczęściej komentowanym filmem sezonu.
Historia rozpoczyna się w 1580 roku. Will (Paul Mescal), nauczyciel łaciny zainteresowany słowami, słowami i jeszcze raz słowami, i Agnes (Jessie Buckley), mistyczna „leśna czarownica”, która zdecydowanie woli obcować ze światem nie-ludzkim, zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia i pocałunku. Will oświadcza się Agnes, która go przyjmuje. Każde z nich widzi w drugim cały swój świat. Mają troje dzieci – najstarszą córkę Elizę (Freya Hannan-Mills) oraz młodsze bliźniaki Judith (Olivia Lynes) i Hamneta (Jacobi Jupe). Wspierany przez żonę William wyrusza do Londynu, aby realizować twórcze ambicje. Długa nieobecność staje się trudna do zniesienia, ale dopiero wielka tragedia rodzinna oddala Agnes i Williama od siebie i wystawia ich miłość na próbę. W swoim smutku Will pisze "Hamleta", jedno z największych dzieł sztuki.
Buckley i Mescal dzielą chwile intymności, które są tak prawdziwe, że często zapierają dech w piersiach. To samo można powiedzieć o dzieciach: Hannan-Mills, Lynes i Jupe posiadają naturalność, która jest bardzo rzadka u młodych aktorów. Emily Watson w roli matki Willa i Joe Alwyn jako brat Agnes mają tu również swoje chwile chwały.
"Hamnet" (imię używane naprzemiennie z Hamletem) to przejmująco piękny film. Kompozytor Max Richter podkreśla to ścieżką dźwiękową, która żyje własnym życiem. Film nakręcony jest z wielką wrażliwością przez Łukasza Żala i pięknie poprowadzony przez reżyserkę Chloé Zhao. Pełne symboliki kostiumy zaprojektowała Małgosia Turzańska.
Najlepszy film - Liza Marshall, Nicolas Gonda, Pippa Harris, Sam Mendes, Steven Spielberg
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Jessie Buckley
Najlepszy reżyser - Chloé Zhao
Najlepszy scenariusz adaptowany - Chloé Zhao, Maggie O'Farrell
Najlepsza muzyka oryginalna - Max Richter
Najlepsza obsada
Najlepsza scenografia - Alice Felton, Fiona Crombie
Najlepsze kostiumy - Małgosia Turzańska
To jeden z najgłośniejszych filmów sezonu, nie tylko ze względu na swoje walory filmowe, ale głównie ze względu na to jak porusza publiczność. Jest to też pewny kandydat do nagród oscarowych więc jest i będzie o nim głośno.
Uwaga: nie jest to biografia Szekspira, to adaptacja słynnej, fikcyjnej powieści Maggie O'Farrell pod tym samym tytułem. Mimo iż akcja rozgrywa się pod koniec XVI wieku, nie jest to też tak naprawdę film kostiumowy.
To bardzo uniwersalna, ponadczasowa opowieść o miłości i stracie, której nie można w żaden sposób szufladkować.
"Hamnet" - najnowsze dzieło wspaniałej reżyserki Chloé Zhao, która zdobyła Oscary za najlepszy film i reżyserię "Nomdland" z 2020 roku - to adaptacja bestsellerowej powieści Maggie O'Farrell, współautorki scenariusza filmu. Ten wzruszający film od pierwszego pokazu (festiwal filmowy w Telluride) stał się najczęściej komentowanym filmem sezonu.
Historia rozpoczyna się w 1580 roku. Will (Paul Mescal), nauczyciel łaciny zainteresowany słowami, słowami i jeszcze raz słowami, i Agnes (Jessie Buckley), mistyczna „leśna czarownica”, która zdecydowanie woli obcować ze światem nie-ludzkim, zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia i pocałunku. Will oświadcza się Agnes, która go przyjmuje. Każde z nich widzi w drugim cały swój świat. Mają troje dzieci – najstarszą córkę Elizę (Freya Hannan-Mills) oraz młodsze bliźniaki Judith (Olivia Lynes) i Hamneta (Jacobi Jupe). Wspierany przez żonę William wyrusza do Londynu, aby realizować twórcze ambicje. Długa nieobecność staje się trudna do zniesienia, ale dopiero wielka tragedia rodzinna oddala Agnes i Williama od siebie i wystawia ich miłość na próbę. W swoim smutku Will pisze "Hamleta", jedno z największych dzieł sztuki.
Buckley i Mescal dzielą chwile intymności, które są tak prawdziwe, że często zapierają dech w piersiach. To samo można powiedzieć o dzieciach: Hannan-Mills, Lynes i Jupe posiadają naturalność, która jest bardzo rzadka u młodych aktorów. Emily Watson w roli matki Willa i Joe Alwyn jako brat Agnes mają tu również swoje chwile chwały.
"Hamnet" (imię używane naprzemiennie z Hamletem) to przejmująco piękny film. Kompozytor Max Richter podkreśla to ścieżką dźwiękową, która żyje własnym życiem. Film nakręcony jest z wielką wrażliwością przez Łukasza Żala i pięknie poprowadzony przez reżyserkę Chloé Zhao. Pełne symboliki kostiumy zaprojektowała Małgosia Turzańska.
Iron Maiden: Burning Ambition
Pełnometrażowy dokument przedstawia niezwykłą, pięćdziesięcioletnią drogę zespołu Iron Maiden.
Obok członków zespołu w filmie zobaczymy także znanych artystów i wielbicieli grupy, m.in. Javiera Bardema, Larsa Ulricha oraz Chucka D, którzy przed kamerą opowiadają o wpływie Iron Maiden na muzykę, kulturę i kolejne pokolenia fanów na całym świecie.
Premiera filmu zbiega się z trwającą, dwuletnią światową trasą koncertową „Run For Your Lives”, w ramach której zespół dał triumfalny koncert na London Stadium – niedaleko miejsca, gdzie wszystko zaczęło się pięć dekad temu.
Wyjątkowe wydarzenie celebrujące twórczość zespołu – EddFest – odbędzie się 11 lipca w historycznym Knebworth Park w Anglii i będzie częścią ponad 50 koncertów zaplanowanych na całym świecie w 2026 roku.
Iron Maiden został założony w 1975 roku przez basistę Steve’a Harrisa i z czasem stał się jednym z najbardziej utytułowanych zespołów na świecie. Od momentu wydania debiutanckiego albumu w 1980 roku utrzymują regularną aktywność fonograficzną – na ich dorobek składa się 17 albumów studyjnych, 13 albumów koncertowych oraz 47 singli, które sprzedały się w łącznym nakładzie ponad 100 milionów egzemplarzy na całym świecie. Zespół zagrał niemal 2500 koncertów w 64 krajach, a na część z nich muzycy przylatywali na pokładzie Ed Force One – najpierw Boeinga 757, a później 747 – pilotowanego przez wokalistę Bruce’a Dickinsona.
Iron Maiden są laureatami nagrody Grammy oraz Brit Award, a także wielu innych wyróżnień. Niedawno dołączyli do grona takich legend jak The Rolling Stones i Pink Floyd, otrzymując własną serię znaczków Royal Mail.
Rok 2025 był oficjalnym 50. rokiem działalności zespołu, obchodzonym w ramach dwuletniej światowej trasy koncertowej „Run For Your Lives” oraz szeregu wydarzeń towarzyszących.
Obok członków zespołu w filmie zobaczymy także znanych artystów i wielbicieli grupy, m.in. Javiera Bardema, Larsa Ulricha oraz Chucka D, którzy przed kamerą opowiadają o wpływie Iron Maiden na muzykę, kulturę i kolejne pokolenia fanów na całym świecie.
Premiera filmu zbiega się z trwającą, dwuletnią światową trasą koncertową „Run For Your Lives”, w ramach której zespół dał triumfalny koncert na London Stadium – niedaleko miejsca, gdzie wszystko zaczęło się pięć dekad temu.
Wyjątkowe wydarzenie celebrujące twórczość zespołu – EddFest – odbędzie się 11 lipca w historycznym Knebworth Park w Anglii i będzie częścią ponad 50 koncertów zaplanowanych na całym świecie w 2026 roku.
Iron Maiden został założony w 1975 roku przez basistę Steve’a Harrisa i z czasem stał się jednym z najbardziej utytułowanych zespołów na świecie. Od momentu wydania debiutanckiego albumu w 1980 roku utrzymują regularną aktywność fonograficzną – na ich dorobek składa się 17 albumów studyjnych, 13 albumów koncertowych oraz 47 singli, które sprzedały się w łącznym nakładzie ponad 100 milionów egzemplarzy na całym świecie. Zespół zagrał niemal 2500 koncertów w 64 krajach, a na część z nich muzycy przylatywali na pokładzie Ed Force One – najpierw Boeinga 757, a później 747 – pilotowanego przez wokalistę Bruce’a Dickinsona.
Iron Maiden są laureatami nagrody Grammy oraz Brit Award, a także wielu innych wyróżnień. Niedawno dołączyli do grona takich legend jak The Rolling Stones i Pink Floyd, otrzymując własną serię znaczków Royal Mail.
Rok 2025 był oficjalnym 50. rokiem działalności zespołu, obchodzonym w ramach dwuletniej światowej trasy koncertowej „Run For Your Lives” oraz szeregu wydarzeń towarzyszących.
Jeszcze wyżej - W BLASKU EKRANU
Seans z muzyką na żywo
Temat: Sukces i kariera - marzenie czy wyzwanie? Do czego jesteśmy zdolni, aby je osiągnąć?
Wprowadzenie: Mariusz Ciszewski
Muzyka: Paweł Gwóźdź (piano)
Harold, sprzedawca w domu towarowym decyduje się zorganizować wyczynowy występ swojego przyjaciela Billa, który zapewni mu nagrodę pieniężną za promowanie sklepu, w którym pracuje. Na oczach zgromadzonej publiczności ma on wejść po ścianie dwunastopiętrowego budynku, w którym mieści się sklep. Wskutek niefortunnych zbiegów okoliczności Bill musi zrezygnować z pierwotnego planu wspinania się tylko na piętro mieszczącego się na nim sklepu, za to musi się wspiąć na sam szczyt wieżowca. Uważany za najlepszy film Lloyda, zrealizowany z niezwykłą precyzją, stale żongluje dużym napięciem i sytuacjami komicznymi.
Temat: Sukces i kariera - marzenie czy wyzwanie? Do czego jesteśmy zdolni, aby je osiągnąć?
Wprowadzenie: Mariusz Ciszewski
Muzyka: Paweł Gwóźdź (piano)
Harold, sprzedawca w domu towarowym decyduje się zorganizować wyczynowy występ swojego przyjaciela Billa, który zapewni mu nagrodę pieniężną za promowanie sklepu, w którym pracuje. Na oczach zgromadzonej publiczności ma on wejść po ścianie dwunastopiętrowego budynku, w którym mieści się sklep. Wskutek niefortunnych zbiegów okoliczności Bill musi zrezygnować z pierwotnego planu wspinania się tylko na piętro mieszczącego się na nim sklepu, za to musi się wspiąć na sam szczyt wieżowca. Uważany za najlepszy film Lloyda, zrealizowany z niezwykłą precyzją, stale żongluje dużym napięciem i sytuacjami komicznymi.
KOK - Drugie życie - pokaz przedpremierowy
María Ángeles (Carmen Maura) od czterdziestu lat mieszka w słonecznym mieszkaniu w sercu Tangeru. To miejsce, które pamięta jej miłość, codzienne rytuały i całe życie zapisane w ścianach, meblach i drobnych gestach. Kiedy zostaje zmuszona do opuszczenia swojego domu, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie adres, lecz tożsamość.
Nowy film Maryam Touzani to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. To kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom.
Nowy film Maryam Touzani to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. To kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom.
La Grazia
„La Grazia" to mistrzowsko skonstruowana i głęboko poruszająca opowieść z nagrodzoną w Wenecji, wybitną rolą Toniego Servillo. Laureat Oscara Paolo Sorrentino, twórca „Wielkiego piękna" i „Młodości", powraca z przewrotną, pełną subtelnego humoru historią o dylematach i uczuciach, które nie dają spokoju. O tym, jak pod ciężarem odpowiedzialności odnaleźć lekkość i drogę do wewnętrznej harmonii.
Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?
Toni Servillo w filmie „La Grazia" wciela się w wielowymiarową i fascynującą postać uwielbianego przez miliony prezydenta, w którego rękach znajduje się prawo łaski. U schyłku swojej kadencji staje on przed dylematem, która zbrodnia zasługuje na wybaczenie: brutalny akt miłosierdzia czy morderstwo z miłości? W swoim niepodrabialnym stylu Sorrentino udowadnia, że nawet znając siebie, możemy w każdej chwili podjąć decyzję, która zaskoczy nas samych – i przyniesie wewnętrzną wolność.
Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?
Toni Servillo w filmie „La Grazia" wciela się w wielowymiarową i fascynującą postać uwielbianego przez miliony prezydenta, w którego rękach znajduje się prawo łaski. U schyłku swojej kadencji staje on przed dylematem, która zbrodnia zasługuje na wybaczenie: brutalny akt miłosierdzia czy morderstwo z miłości? W swoim niepodrabialnym stylu Sorrentino udowadnia, że nawet znając siebie, możemy w każdej chwili podjąć decyzję, która zaskoczy nas samych – i przyniesie wewnętrzną wolność.
Lekcje Filmowe - Metropolis
Seans z muzyką na żywo
„Metropolis” to jeden z najdroższych filmów w dziejach kina niemego: wizja świata przyszłości inspirowana widokiem Nowego Jorku, wsparta momentalnymi dekoracjami budowli, wnętrz przemysłowych i podziemi. Zadziwia inscenizacyjny rozmach, mający w zamiarze Fritza Langa przyćmić produkcje amerykańskie. Na uwagę zasługują wynalezione na potrzeby „Metropolis” – i stosowane do dziś – efekty specjalne, zwłaszcza tzw. proces Schüfftana, polegający na zastosowaniu systemu luster, umożliwiający korzystanie z miniaturowych dekoracji jako tła do scen aktorskich. Efekty wpisują się w koncepcję teatru ekspresjonistycznego, z którego doświadczeń Lang chętnie korzystał.
Sercem tego klasyka kina niemego jest futurystyczne, tytułowe miasto „Metropolis”. Jego twórca, Joh Fredersen, jako „mózg” miasta, dzierży stery władzy ze swojej „Nowej Wieży Babel”, sprawując absolutną kontrolę. Dla Fredersena ludzie są jedynie trybikami w maszynie, „rękami” mającymi udoskonalać i podtrzymywać jego dzieło. Ludność Metropolis żyje w ściśle podzielonym społeczeństwie klasowym: robotnicy harują pod miastem, mieszkając w podziemnych, masowych domach, pozbawionych światła słonecznego i radości. Bogaci i wpływowi mieszkają wysoko nad powierzchnią Metropolis, a ich synowie również żyją w swego rodzaju oddzielnym mieście, z „Domem Synów”, uniwersytetami, gigantycznym stadionem i rajskimi „Wiecznymi Ogrodami”, gdzie najpiękniejsze dziewczęta są „hodowane” niczym drogocenne kwiaty. Freder, jedyny syn Joh Fredersena, również mieszka w „Domu Synów”. Ale pewnego dnia Freder postanawia zejść do robotniczego miasteczka, aby odnaleźć anielską Marię, która daje robotnikom nadzieję swoimi kazaniami o miłości i bezklasowości.
Filmowy klasyk w najnowszej wersji, zrekonstruowany z odnalezionymi scenami które wydawały się do niedawna zaginione.
Przed seansem rozmowa - prof. Ryszarda Nakoniecznego oraz Mariusza Ciszewskiego.
Muzyka: Marcin Pukaluk (kompozytor, multiinstrumentalista, performer)
„Metropolis” to jeden z najdroższych filmów w dziejach kina niemego: wizja świata przyszłości inspirowana widokiem Nowego Jorku, wsparta momentalnymi dekoracjami budowli, wnętrz przemysłowych i podziemi. Zadziwia inscenizacyjny rozmach, mający w zamiarze Fritza Langa przyćmić produkcje amerykańskie. Na uwagę zasługują wynalezione na potrzeby „Metropolis” – i stosowane do dziś – efekty specjalne, zwłaszcza tzw. proces Schüfftana, polegający na zastosowaniu systemu luster, umożliwiający korzystanie z miniaturowych dekoracji jako tła do scen aktorskich. Efekty wpisują się w koncepcję teatru ekspresjonistycznego, z którego doświadczeń Lang chętnie korzystał.
Sercem tego klasyka kina niemego jest futurystyczne, tytułowe miasto „Metropolis”. Jego twórca, Joh Fredersen, jako „mózg” miasta, dzierży stery władzy ze swojej „Nowej Wieży Babel”, sprawując absolutną kontrolę. Dla Fredersena ludzie są jedynie trybikami w maszynie, „rękami” mającymi udoskonalać i podtrzymywać jego dzieło. Ludność Metropolis żyje w ściśle podzielonym społeczeństwie klasowym: robotnicy harują pod miastem, mieszkając w podziemnych, masowych domach, pozbawionych światła słonecznego i radości. Bogaci i wpływowi mieszkają wysoko nad powierzchnią Metropolis, a ich synowie również żyją w swego rodzaju oddzielnym mieście, z „Domem Synów”, uniwersytetami, gigantycznym stadionem i rajskimi „Wiecznymi Ogrodami”, gdzie najpiękniejsze dziewczęta są „hodowane” niczym drogocenne kwiaty. Freder, jedyny syn Joh Fredersena, również mieszka w „Domu Synów”. Ale pewnego dnia Freder postanawia zejść do robotniczego miasteczka, aby odnaleźć anielską Marię, która daje robotnikom nadzieję swoimi kazaniami o miłości i bezklasowości.
Filmowy klasyk w najnowszej wersji, zrekonstruowany z odnalezionymi scenami które wydawały się do niedawna zaginione.
Przed seansem rozmowa - prof. Ryszarda Nakoniecznego oraz Mariusza Ciszewskiego.
Muzyka: Marcin Pukaluk (kompozytor, multiinstrumentalista, performer)
Lekcje Filmowe - Na srebrnym globie
Po kilku latach wymuszonej emigracji młody reżyser Andrzej Żuławski podejmuje się tytanicznego zadania, realizacji największego filmu w historii polskiej kinematografii – eposu science-fiction. Jeśli mu się uda, trafi do panteonu polskiego kina. Jeśli nie – jego kariera w Polsce będzie skończona.
Film science fiction, który do dziś zachwyca wizjonerstwem, nowatorski zarówno tematycznie, jak i formalnie. Pod względem estetycznym dzieli się na trzy części. Historię rozpoczyna wideopamiętnik zrealizowany w przestrzeni kosmicznej przez bohaterów, którzy w nieokreślonej przyszłości postanawiają założyć nową cywilizację.
Film stał się „dzieckiem niechcianym” już na etapie realizacji. Cenzura dopatrując się odniesień politycznych, wstrzymała produkcję, zmuszając Żuławskiego do wyjazdu za granicę. Reżyser ukończył „Na srebrnym globie” po 10 latach, uzupełniając brakujące fragmenty swoimi komentarzami i ujęciami współczesnej Warszawy.
„Na srebrnym globie” Andrzeja Żuławskiego mogło stać się jednym z najbardziej przełomowych filmów science-fiction w historii. Rozmach produkcyjny, gwiazdorska obsada, rewolucyjne kostiumy i scenografia zapowiadały arcydzieło. Dlaczego zatem władze kinematografii PRL wstrzymały produkcję na dwa tygodnie przed zakończeniem zdjęć? Czy zdecydowały o tym względy ekonomiczne, polityczne, artystyczne, czy osobiste? Pozostał film-legenda, który nadal inspiruje filmowców z całego świata.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu "Lekcje filmowe" - dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Film science fiction, który do dziś zachwyca wizjonerstwem, nowatorski zarówno tematycznie, jak i formalnie. Pod względem estetycznym dzieli się na trzy części. Historię rozpoczyna wideopamiętnik zrealizowany w przestrzeni kosmicznej przez bohaterów, którzy w nieokreślonej przyszłości postanawiają założyć nową cywilizację.
Film stał się „dzieckiem niechcianym” już na etapie realizacji. Cenzura dopatrując się odniesień politycznych, wstrzymała produkcję, zmuszając Żuławskiego do wyjazdu za granicę. Reżyser ukończył „Na srebrnym globie” po 10 latach, uzupełniając brakujące fragmenty swoimi komentarzami i ujęciami współczesnej Warszawy.
„Na srebrnym globie” Andrzeja Żuławskiego mogło stać się jednym z najbardziej przełomowych filmów science-fiction w historii. Rozmach produkcyjny, gwiazdorska obsada, rewolucyjne kostiumy i scenografia zapowiadały arcydzieło. Dlaczego zatem władze kinematografii PRL wstrzymały produkcję na dwa tygodnie przed zakończeniem zdjęć? Czy zdecydowały o tym względy ekonomiczne, polityczne, artystyczne, czy osobiste? Pozostał film-legenda, który nadal inspiruje filmowców z całego świata.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu "Lekcje filmowe" - dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Metropolis - W BLASKU EKRANU
Seans z muzyką na żywo
Temat: Wizje przyszłości. Miasta przyjazne mieszkańcom.
Wprowadzenie: prof. Ryszard Nakonieczny
Muzyka: Marcin Pukaluk (kompozytor, multiinstrumentalista, performer)
„Metropolis” to jeden z najdroższych filmów w dziejach kina niemego: wizja świata przyszłości inspirowana widokiem Nowego Jorku, wsparta momentalnymi dekoracjami budowli, wnętrz przemysłowych i podziemi. Zadziwia inscenizacyjny rozmach, mający w zamiarze Fritza Langa przyćmić produkcje amerykańskie. Na uwagę zasługują wynalezione na potrzeby „Metropolis” – i stosowane do dziś – efekty specjalne, zwłaszcza tzw. proces Schüfftana, polegający na zastosowaniu systemu luster, umożliwiający korzystanie z miniaturowych dekoracji jako tła do scen aktorskich. Efekty wpisują się w koncepcję teatru ekspresjonistycznego, z którego doświadczeń Lang chętnie korzystał.
Sercem tego klasyka kina niemego jest futurystyczne, tytułowe miasto „Metropolis”. Jego twórca, Joh Fredersen, jako „mózg” miasta, dzierży stery władzy ze swojej „Nowej Wieży Babel”, sprawując absolutną kontrolę. Dla Fredersena ludzie są jedynie trybikami w maszynie, „rękami” mającymi udoskonalać i podtrzymywać jego dzieło. Ludność Metropolis żyje w ściśle podzielonym społeczeństwie klasowym: robotnicy harują pod miastem, mieszkając w podziemnych, masowych domach, pozbawionych światła słonecznego i radości. Bogaci i wpływowi mieszkają wysoko nad powierzchnią Metropolis, a ich synowie również żyją w swego rodzaju oddzielnym mieście, z „Domem Synów”, uniwersytetami, gigantycznym stadionem i rajskimi „Wiecznymi Ogrodami”, gdzie najpiękniejsze dziewczęta są „hodowane” niczym drogocenne kwiaty. Freder, jedyny syn Joh Fredersena, również mieszka w „Domu Synów”. Ale pewnego dnia Freder postanawia zejść do robotniczego miasteczka, aby odnaleźć anielską Marię, która daje robotnikom nadzieję swoimi kazaniami o miłości i bezklasowości.
Filmowy klasyk w najnowszej wersji, zrekonstruowany z odnalezionymi scenami które wydawały się do niedawna zaginione.
Temat: Wizje przyszłości. Miasta przyjazne mieszkańcom.
Wprowadzenie: prof. Ryszard Nakonieczny
Muzyka: Marcin Pukaluk (kompozytor, multiinstrumentalista, performer)
„Metropolis” to jeden z najdroższych filmów w dziejach kina niemego: wizja świata przyszłości inspirowana widokiem Nowego Jorku, wsparta momentalnymi dekoracjami budowli, wnętrz przemysłowych i podziemi. Zadziwia inscenizacyjny rozmach, mający w zamiarze Fritza Langa przyćmić produkcje amerykańskie. Na uwagę zasługują wynalezione na potrzeby „Metropolis” – i stosowane do dziś – efekty specjalne, zwłaszcza tzw. proces Schüfftana, polegający na zastosowaniu systemu luster, umożliwiający korzystanie z miniaturowych dekoracji jako tła do scen aktorskich. Efekty wpisują się w koncepcję teatru ekspresjonistycznego, z którego doświadczeń Lang chętnie korzystał.
Sercem tego klasyka kina niemego jest futurystyczne, tytułowe miasto „Metropolis”. Jego twórca, Joh Fredersen, jako „mózg” miasta, dzierży stery władzy ze swojej „Nowej Wieży Babel”, sprawując absolutną kontrolę. Dla Fredersena ludzie są jedynie trybikami w maszynie, „rękami” mającymi udoskonalać i podtrzymywać jego dzieło. Ludność Metropolis żyje w ściśle podzielonym społeczeństwie klasowym: robotnicy harują pod miastem, mieszkając w podziemnych, masowych domach, pozbawionych światła słonecznego i radości. Bogaci i wpływowi mieszkają wysoko nad powierzchnią Metropolis, a ich synowie również żyją w swego rodzaju oddzielnym mieście, z „Domem Synów”, uniwersytetami, gigantycznym stadionem i rajskimi „Wiecznymi Ogrodami”, gdzie najpiękniejsze dziewczęta są „hodowane” niczym drogocenne kwiaty. Freder, jedyny syn Joh Fredersena, również mieszka w „Domu Synów”. Ale pewnego dnia Freder postanawia zejść do robotniczego miasteczka, aby odnaleźć anielską Marię, która daje robotnikom nadzieję swoimi kazaniami o miłości i bezklasowości.
Filmowy klasyk w najnowszej wersji, zrekonstruowany z odnalezionymi scenami które wydawały się do niedawna zaginione.
Najbogatsza kobieta świata
Najbogatsza kobieta świata: jej uroda, inteligencja, władza. Fotograf: jego ambicja, zuchwałość, szaleństwo. Uczucie od pierwszego wejrzenia, które ich porywa. Nieufna córka walcząca o miłość matki. Czujny lokaj, który wie więcej niż się wydaje. Rodzinne sekrety. Astronomiczne darowizny. Wojna, w której wszystkie chwyty są dozwolone.
Ostatnia sesja w Paryżu
Lilian (laureatka Oscara Jodie Foster) jest cenioną psychiatrą prowadzącą własną praktykę w Paryżu. Jej uporządkowany świat zaczyna się rozpadać po nagłej śmierci wieloletniej pacjentki. Czy było to samobójstwo, morderstwo, a może tragiczna pomyłka lekarska? Dręczona wątpliwościami i poczuciem winy Lilian rozpoczyna prywatne śledztwo, wciągając w nie byłego męża (Daniel Auteuil).
Piękność dnia - BUÑUEL. NIECH ŻYJĄ KAJDANY
Prelekcja Mariusz Ciszewski.
„'Piękność dnia' była może największym sukcesem kasowym w moim życiu, ale ten sukces przypisuję bardziej grającym w filmie prostytutkom, niż swojej pracy."
Luis Buñuel*
W czasach, gdy europejskie kino stawało się coraz bardziej liberalne i śmiałe pod względem obyczajowym, gdy rewolucja seksualna wdzierała się także do kultury masowej, Luis Buñuel nakręcił jeden z najbardziej fascynujących filmów erotycznych epoki. Sam mówił o nim, że to „pornografia”, lecz była to erotyka przewrotna - pozbawiona nagości i scen seksu, lecz nie mniej przez to perwersyjna i fetyszystyczna. Do tego stopnia, że grająca główną rolę Catherine Deneuve czuła się przez reżysera obnażona zbyt mocno. Zresztą Buñuel też nie był zachwycony współpracą z młodziutką gwiazdą francuskiego kina. Ich wzajemne animozje filmowi jednak w najmniejszym stopniu nie zaszkodziły: „Piękność dnia” do dziś zachwyca swoją niejednoznacznością i wyobraźnią.
Deneuve gra Séverine, znudzoną żonę paryskiego burżuja, która z mężem nie utrzymuje relacji intymnych, za to swoje dzikie seksualne fantazje spełnia, pracując za dnia w eksluzywnym domu publicznym. Melodramatyczną fabułę, zaczerpniętą ze skandalizującej książki Josepha Kessela, Buñuel zamienił w błyskotliwy, uwodzicielski i tajemniczy film, zacierający granice między marzeniem a rzeczywistością, niewinnością i perwersją, tym co zakazane i tym, co dozwolone. „Piękność dnia” przyniosła mu Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji i okazała się najbardziej kasowym filmem w jego reżyserskim dorobku. Oglądana dziś jeszcze lepiej pozwala się odczytać jako transgresywny i odważny portret kobiecej seksualności, prowokacyjny cios wymierzony mieszczańskiej hipokryzji i fałszywej moralności.
* Cytat pochodzi z książki „Moje ostatnie tchnienie”, Luis Buñuel, tłum. Maria Braunstein, wyd. Świat Literacki, Izabelin 2006, s. 283
„'Piękność dnia' była może największym sukcesem kasowym w moim życiu, ale ten sukces przypisuję bardziej grającym w filmie prostytutkom, niż swojej pracy."
Luis Buñuel*
W czasach, gdy europejskie kino stawało się coraz bardziej liberalne i śmiałe pod względem obyczajowym, gdy rewolucja seksualna wdzierała się także do kultury masowej, Luis Buñuel nakręcił jeden z najbardziej fascynujących filmów erotycznych epoki. Sam mówił o nim, że to „pornografia”, lecz była to erotyka przewrotna - pozbawiona nagości i scen seksu, lecz nie mniej przez to perwersyjna i fetyszystyczna. Do tego stopnia, że grająca główną rolę Catherine Deneuve czuła się przez reżysera obnażona zbyt mocno. Zresztą Buñuel też nie był zachwycony współpracą z młodziutką gwiazdą francuskiego kina. Ich wzajemne animozje filmowi jednak w najmniejszym stopniu nie zaszkodziły: „Piękność dnia” do dziś zachwyca swoją niejednoznacznością i wyobraźnią.
Deneuve gra Séverine, znudzoną żonę paryskiego burżuja, która z mężem nie utrzymuje relacji intymnych, za to swoje dzikie seksualne fantazje spełnia, pracując za dnia w eksluzywnym domu publicznym. Melodramatyczną fabułę, zaczerpniętą ze skandalizującej książki Josepha Kessela, Buñuel zamienił w błyskotliwy, uwodzicielski i tajemniczy film, zacierający granice między marzeniem a rzeczywistością, niewinnością i perwersją, tym co zakazane i tym, co dozwolone. „Piękność dnia” przyniosła mu Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji i okazała się najbardziej kasowym filmem w jego reżyserskim dorobku. Oglądana dziś jeszcze lepiej pozwala się odczytać jako transgresywny i odważny portret kobiecej seksualności, prowokacyjny cios wymierzony mieszczańskiej hipokryzji i fałszywej moralności.
* Cytat pochodzi z książki „Moje ostatnie tchnienie”, Luis Buñuel, tłum. Maria Braunstein, wyd. Świat Literacki, Izabelin 2006, s. 283
Rozkosze gościnności - W BLASKU EKRANU
Seans z muzyką na żywo
Temat: Odmienność i walka ze stereotypami.
Wprowadzenie: Katarzyna Michalska, Agata Tecl-Szubert
Muzyka: Jacek Bies (instrumenty klawiszowe) i Adam Jędrysik (gitara, elektronika).
Akcja filmu rozgrywa się w XIX- wiecznej Ameryce i opowiada o rodowej zemście dwóch rodzin. Po 20 latach od krwawej strzelaniny William, ostatni potomek rodu, wraca, by przejąć odziedziczoną posiadłość. Szybko przekonuje się, że wrogość sąsiadów wciąż jest żywa.
Temat: Odmienność i walka ze stereotypami.
Wprowadzenie: Katarzyna Michalska, Agata Tecl-Szubert
Muzyka: Jacek Bies (instrumenty klawiszowe) i Adam Jędrysik (gitara, elektronika).
Akcja filmu rozgrywa się w XIX- wiecznej Ameryce i opowiada o rodowej zemście dwóch rodzin. Po 20 latach od krwawej strzelaniny William, ostatni potomek rodu, wraca, by przejąć odziedziczoną posiadłość. Szybko przekonuje się, że wrogość sąsiadów wciąż jest żywa.
Świat Czeka – Dorota Rasińska-Samoćko – "Korony Górskich Wyzwań"
Dorota Rasińska-Samoćko - pierwsza Polka w dwóch koronach.
Zdobycie wszystkich najwyższych szczytów Świata i kontynentów to wyczyn, którego nie dokonała żadna dziewczyna z naszego kraju.
Powiedzieć o Dorocie, że jest himalaistką to za mało. Pasjonatka podróży, żywioł, połączenie błyskotliwości i poczucia humoru. Event z taką osobą musi się udać bo mało kto potrafi tak trzymać w napięciu jak Ona. To prawdziwy film w akcji.
Jej opowieści działają lepiej niż kawa a widzowie nie chcą wyjść ze spotkań z Dorotą, która jest przykładem, że można swoje cele realizować na własnych zasadach i w dowolnym momencie życia.
W latach 2021 - 2025 Dorota zrealizowała ambitny projekt "Podwójna Korona", czyli zdobycie Korony Himalajów i Karakorum oraz Korony Ziemi. W zaledwie 3 miesiące 2022 roku weszła na 7 ośmiotysięczników bez teamów i sponsorów.
Dorota Rasińska-Samoćko jest DOPIERO 5 kobietą na świecie, która zdobyła Koronę Himalajów i Karakorum.
Rozmowę poprowadzi:
Alina Markiewicz - dziennikarka, niespokojny duch i koneserka podróży Od najmłodszych lat jej pasją były góry.
Zrealizowała kilka reportaży w Himalajach i poprowadziła niezliczoną ilość spotkań oraz rozmów z himalaistami. Zakochana w Dolomitach i Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Od niedawna pilotka śmigłowca R44, chętnie podziwiająca świat z góry.
Organizacja:
Anka Szostak-Gliklich - globtroterka, założycielka i prezeska Klubu Podróżnika „Świat Czeka”. Propaguje odpowiedzialny, zrównoważony styl podróżowania i aktywności sportowej. Uwielbia bikepackingi, trekkingi i nurkowanie.
——————————————————————————————————
Drodzy Widzowie,
spotkanie z Dorotą Rasińską-Samoćko, w ramach cyklu Świat Czeka, zostało przeniesione z dnia 22.10.2025.
Zakupione bilety można wykorzystać w nowym terminie lub dokonać ich zwrotu za pośrednictwem formularza, ktróy otrzymają Państwo od operatora sprzedazy internetowej.
Bilety zakupione w kasie można zwrócić wyłącznie w kasie kina.
Za utrudnienia przepraszamy!
Zdobycie wszystkich najwyższych szczytów Świata i kontynentów to wyczyn, którego nie dokonała żadna dziewczyna z naszego kraju.
Powiedzieć o Dorocie, że jest himalaistką to za mało. Pasjonatka podróży, żywioł, połączenie błyskotliwości i poczucia humoru. Event z taką osobą musi się udać bo mało kto potrafi tak trzymać w napięciu jak Ona. To prawdziwy film w akcji.
Jej opowieści działają lepiej niż kawa a widzowie nie chcą wyjść ze spotkań z Dorotą, która jest przykładem, że można swoje cele realizować na własnych zasadach i w dowolnym momencie życia.
W latach 2021 - 2025 Dorota zrealizowała ambitny projekt "Podwójna Korona", czyli zdobycie Korony Himalajów i Karakorum oraz Korony Ziemi. W zaledwie 3 miesiące 2022 roku weszła na 7 ośmiotysięczników bez teamów i sponsorów.
Dorota Rasińska-Samoćko jest DOPIERO 5 kobietą na świecie, która zdobyła Koronę Himalajów i Karakorum.
Rozmowę poprowadzi:
Alina Markiewicz - dziennikarka, niespokojny duch i koneserka podróży Od najmłodszych lat jej pasją były góry.
Zrealizowała kilka reportaży w Himalajach i poprowadziła niezliczoną ilość spotkań oraz rozmów z himalaistami. Zakochana w Dolomitach i Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Od niedawna pilotka śmigłowca R44, chętnie podziwiająca świat z góry.
Organizacja:
Anka Szostak-Gliklich - globtroterka, założycielka i prezeska Klubu Podróżnika „Świat Czeka”. Propaguje odpowiedzialny, zrównoważony styl podróżowania i aktywności sportowej. Uwielbia bikepackingi, trekkingi i nurkowanie.
——————————————————————————————————
Drodzy Widzowie,
spotkanie z Dorotą Rasińską-Samoćko, w ramach cyklu Świat Czeka, zostało przeniesione z dnia 22.10.2025.
Zakupione bilety można wykorzystać w nowym terminie lub dokonać ich zwrotu za pośrednictwem formularza, ktróy otrzymają Państwo od operatora sprzedazy internetowej.
Bilety zakupione w kasie można zwrócić wyłącznie w kasie kina.
Za utrudnienia przepraszamy!
Tajny agent
Oscary 2026 – nominacje:
Najlepszy film - Emilie Lesclaux
Najlepszy aktor pierwszoplanowy - Wagner Moura
Najlepsza obsada
Najlepszy film międzynarodowy - Kleber Mendonça Filho
Znakomity brazylijski filmowiec Kleber Mendonça Filho („Sąsiedzkie dźwięki", „Bacurau", „Aquarius") powraca gęstym thrillerem, nagrodzonym w Cannes za reżyserię i główną rolę męską. Lata 70., Brazylia w żelaznym uścisku wojskowej dyktatury. Wybitny naukowiec Marcelo (wspaniały Wagner Moura – pamiętny Escobar w „Narcos") powraca do rodzinnego Recife, żeby zabrać swojego syna w bezpieczne miejsce. Zanurzone w słońcu miasto jest na granicy szaleństwa – w karnawale giną ludzie, gdzieś na plaży znaleziono rekina z ludzką nogą w brzuchu, do miasta przybywa dwóch zabójców… Marcelo kilka lat wcześniej podpadł niebezpiecznemu mafiosowi, teraz musi się ukrywać. Jego życie wisi na włosku.
Filho precyzyjnie tka kinofilską opowieść – z jednej strony to wyrafinowany i trzymający w napięciu film polityczny, mozaikowa historia o skorumpowanym społeczeństwie, z drugiej zaś opowieść o ludzkiej solidarności i niezłomności, a także o pamięci. Brazylijski reżyser wyłamuje się z gatunkowych ram, tworząc kino świeże i zaskakujące, a zarazem cudownie pulpowe. Wspaniale jest w „Tajnym agencie" oddany klimat dawnych lat – scenografia i kostiumy są warte Oscara.
Najlepszy film - Emilie Lesclaux
Najlepszy aktor pierwszoplanowy - Wagner Moura
Najlepsza obsada
Najlepszy film międzynarodowy - Kleber Mendonça Filho
Znakomity brazylijski filmowiec Kleber Mendonça Filho („Sąsiedzkie dźwięki", „Bacurau", „Aquarius") powraca gęstym thrillerem, nagrodzonym w Cannes za reżyserię i główną rolę męską. Lata 70., Brazylia w żelaznym uścisku wojskowej dyktatury. Wybitny naukowiec Marcelo (wspaniały Wagner Moura – pamiętny Escobar w „Narcos") powraca do rodzinnego Recife, żeby zabrać swojego syna w bezpieczne miejsce. Zanurzone w słońcu miasto jest na granicy szaleństwa – w karnawale giną ludzie, gdzieś na plaży znaleziono rekina z ludzką nogą w brzuchu, do miasta przybywa dwóch zabójców… Marcelo kilka lat wcześniej podpadł niebezpiecznemu mafiosowi, teraz musi się ukrywać. Jego życie wisi na włosku.
Filho precyzyjnie tka kinofilską opowieść – z jednej strony to wyrafinowany i trzymający w napięciu film polityczny, mozaikowa historia o skorumpowanym społeczeństwie, z drugiej zaś opowieść o ludzkiej solidarności i niezłomności, a także o pamięci. Brazylijski reżyser wyłamuje się z gatunkowych ram, tworząc kino świeże i zaskakujące, a zarazem cudownie pulpowe. Wspaniale jest w „Tajnym agencie" oddany klimat dawnych lat – scenografia i kostiumy są warte Oscara.
The Watch plays Genesis - "Tales from 1970-1976”
Wybierz się w krótką podróż od TRESPASS …do WIND & WUTHERING.
The Watch powraca jesienią 2025 roku, prezentując intensywną podróż do świata wczesnego Genesis i show zawierające utwory z albumów TRESPASS, NURSERY CRYME, FOXTROT, SELLING ENGLAND BY THE POUND, THE LAMB LIES DOWN ON BROADWAY, A TRICK OF THE TAIL oraz WIND & WUTHERING. Dramatyczny głos wokalisty The Watch, najbliższy Peterowi Gabrielowi, oraz wszechstronna doskonałość instrumentalna zespołu, pozwolą doświadczyć niezwykłych muzycznych wrażeń wczesnego Genesis przypominając ich pionierską grę.
Steve Hackett (gitarzysta Genesis): The Watch to zespół bardzo utalentowanych ludzi i polecam ich.
Paul Whitehead (grafik Genesis): Zespół, który najbardziej przypomina mi magię Genesis”.
UK Prog Newslatter: Wyjątkowe są tutaj wokale, bardzo
podobne do tych młodego Petera Gabriela.
To wystarczające rekomendacje, żeby wybrać się na koncerty The Watch. Europejska trasa The Watch obejmie również Polskę. Po bardzo udanej trasie w 2025 roku, zapraszamy na kolejne koncerty włoskiego zespołu.
Na parterze układ rzędowy.
Art Muza i Klub Kuźnia zapraszają na koncerty THE WATCH PLAYS GENESIS,, Tales from 1970-1976”:
04.05.2026 – LUBLIN, Klub Muzyczny CSK
05.05.2026 – KRAKÓW, Kwadrat
06.05.2026 – KATOWICE, Kinoteatr Rialto
07.05.2026 – WARSZAWA, Hybrydy
08.05.2026 – POZNAŃ, 2progi
09.05.2026 – BYDGOSZCZ, Kuźnia
10.05.2026 – GDAŃSK, Parlament
Otwarcie drzwi: 19:00, koncert: 20:00.
Bilety: 169 zł (przedsprzedaż), 189 zł (w dniu koncertu).
Pozostałe punkty sprzedaży biletów: Ticketmaster, Eventim, eBilet, Rock Serwis, KupBilecik.
The Watch powraca jesienią 2025 roku, prezentując intensywną podróż do świata wczesnego Genesis i show zawierające utwory z albumów TRESPASS, NURSERY CRYME, FOXTROT, SELLING ENGLAND BY THE POUND, THE LAMB LIES DOWN ON BROADWAY, A TRICK OF THE TAIL oraz WIND & WUTHERING. Dramatyczny głos wokalisty The Watch, najbliższy Peterowi Gabrielowi, oraz wszechstronna doskonałość instrumentalna zespołu, pozwolą doświadczyć niezwykłych muzycznych wrażeń wczesnego Genesis przypominając ich pionierską grę.
Steve Hackett (gitarzysta Genesis): The Watch to zespół bardzo utalentowanych ludzi i polecam ich.
Paul Whitehead (grafik Genesis): Zespół, który najbardziej przypomina mi magię Genesis”.
UK Prog Newslatter: Wyjątkowe są tutaj wokale, bardzo
podobne do tych młodego Petera Gabriela.
To wystarczające rekomendacje, żeby wybrać się na koncerty The Watch. Europejska trasa The Watch obejmie również Polskę. Po bardzo udanej trasie w 2025 roku, zapraszamy na kolejne koncerty włoskiego zespołu.
Na parterze układ rzędowy.
Art Muza i Klub Kuźnia zapraszają na koncerty THE WATCH PLAYS GENESIS,, Tales from 1970-1976”:
04.05.2026 – LUBLIN, Klub Muzyczny CSK
05.05.2026 – KRAKÓW, Kwadrat
06.05.2026 – KATOWICE, Kinoteatr Rialto
07.05.2026 – WARSZAWA, Hybrydy
08.05.2026 – POZNAŃ, 2progi
09.05.2026 – BYDGOSZCZ, Kuźnia
10.05.2026 – GDAŃSK, Parlament
Otwarcie drzwi: 19:00, koncert: 20:00.
Bilety: 169 zł (przedsprzedaż), 189 zł (w dniu koncertu).
Pozostałe punkty sprzedaży biletów: Ticketmaster, Eventim, eBilet, Rock Serwis, KupBilecik.
Viridiana - BUÑUEL. NIECH ŻYJĄ KAJDANY
Prelekcja dr Karolina Kostyra.
„Viridiana”, jeden z najważniejszych filmów w dorobku Luisa Buñuelal i w całej historii hiszpańskiego kina, to dzieło niezwykłe. Prowokacyjna, wyrastająca z ducha surrealistycznego buntu przeciwko społecznym normom satyra była wyzwaniem rzuconym nie tylko widzom, lecz przede wszystkim reżimowi generała Franco.
Buñuel kręcąc historię Viridiany, młodej nowicjuszki, której gorliwa wiara i szczytne ideały zderzają się z mieszczańską obłudą, pazernością i okrucieństwem, wrócił do Hiszpanii po blisko ćwierćwieczu emigracji. „Zgodziłem się tylko pod warunkiem, że będziemy pracować z wytwórnią Bardem, znaną z panującego w niej ducha opozycji wobec reżimu frankistowskiego”, pisał w autobiograficznym „Moim ostatnim tchnieniu”, wspominając, że jego decyzja nie spotkała się ze zrozumieniem w środowisku republikańskich emigrantów. „Znowu atakowano mnie i znieważano, ale tym razem atakowali ci, do których sam się zaliczałem”.
Bezpardonowa krytyka burżuazji, chrześcijańskiej filantropii i kościoła katolickiego oczywiście ściągnęła na reżysera gromy ze strony Watykanu i frankistowskiej władzy. Cenzura zatrzymała dystrybucję filmu (na ekrany hiszpańskich kin wszedł dopiero w 1977 roku, po śmierci dyktatora), a Buñuel stał się w ojczyźnie niemile widziany. Do tego stopnia, że wydawane w Hiszpanii w latach 60. opracowania na temat historii kina ignorowały jego istnienie.
Tymczasem „Viridiana” przyniosła mu uznanie międzynarodowej krytyki, zdobyła Złotą Palmę na festiwalu w Cannes i otworzyła najważniejszy i najbardziej twórczy okres w dorobku niepokornego reżysera.
Opinie o filmie:
Pełen surrealistycznych obserwacji film pozostaje jednym z najmocniejszych wyrazów niereformowalnych zakrętów natury ludzkiej (...).
1001 filmów, które musisz zobaczyć
„Viridiana” może być ceniona i rozumiana przez ludzi religijnych, a nawet zwłaszcza przez nich.
Tadeusz Sobolewski, Cannes. Religia kina
Najgłośniejszy film Buñuela.
Adam Garbicz, Kino, wehikuł magiczny. Przewodnik osiągnięć filmu fabularnego. Podróż trzecia 1960-1966
Historia Viridiany jest tak zawiła i pełna skandali, jak żadnego innego filmu Buñuela od czasów Złotego wieku.
Carlos Saura
„Viridiana” była jednym z najgłośniejszych filmów Buñuela. Szokowała widzów, wywołała skandal, zachwyty i potępienie.
Zygmunt Machwitz, akademiafilmowa.pl
Taki film jest orzeźwiający. Został stworzony przez silny, indywidualny umysł. Nie jest to kolejna przeceniona wersja pocieszających, poprawiających nastrój kłamstw.
Roger Ebert, rogerebert.com
„Viridiana”, jeden z najważniejszych filmów w dorobku Luisa Buñuelal i w całej historii hiszpańskiego kina, to dzieło niezwykłe. Prowokacyjna, wyrastająca z ducha surrealistycznego buntu przeciwko społecznym normom satyra była wyzwaniem rzuconym nie tylko widzom, lecz przede wszystkim reżimowi generała Franco.
Buñuel kręcąc historię Viridiany, młodej nowicjuszki, której gorliwa wiara i szczytne ideały zderzają się z mieszczańską obłudą, pazernością i okrucieństwem, wrócił do Hiszpanii po blisko ćwierćwieczu emigracji. „Zgodziłem się tylko pod warunkiem, że będziemy pracować z wytwórnią Bardem, znaną z panującego w niej ducha opozycji wobec reżimu frankistowskiego”, pisał w autobiograficznym „Moim ostatnim tchnieniu”, wspominając, że jego decyzja nie spotkała się ze zrozumieniem w środowisku republikańskich emigrantów. „Znowu atakowano mnie i znieważano, ale tym razem atakowali ci, do których sam się zaliczałem”.
Bezpardonowa krytyka burżuazji, chrześcijańskiej filantropii i kościoła katolickiego oczywiście ściągnęła na reżysera gromy ze strony Watykanu i frankistowskiej władzy. Cenzura zatrzymała dystrybucję filmu (na ekrany hiszpańskich kin wszedł dopiero w 1977 roku, po śmierci dyktatora), a Buñuel stał się w ojczyźnie niemile widziany. Do tego stopnia, że wydawane w Hiszpanii w latach 60. opracowania na temat historii kina ignorowały jego istnienie.
Tymczasem „Viridiana” przyniosła mu uznanie międzynarodowej krytyki, zdobyła Złotą Palmę na festiwalu w Cannes i otworzyła najważniejszy i najbardziej twórczy okres w dorobku niepokornego reżysera.
Opinie o filmie:
Pełen surrealistycznych obserwacji film pozostaje jednym z najmocniejszych wyrazów niereformowalnych zakrętów natury ludzkiej (...).
1001 filmów, które musisz zobaczyć
„Viridiana” może być ceniona i rozumiana przez ludzi religijnych, a nawet zwłaszcza przez nich.
Tadeusz Sobolewski, Cannes. Religia kina
Najgłośniejszy film Buñuela.
Adam Garbicz, Kino, wehikuł magiczny. Przewodnik osiągnięć filmu fabularnego. Podróż trzecia 1960-1966
Historia Viridiany jest tak zawiła i pełna skandali, jak żadnego innego filmu Buñuela od czasów Złotego wieku.
Carlos Saura
„Viridiana” była jednym z najgłośniejszych filmów Buñuela. Szokowała widzów, wywołała skandal, zachwyty i potępienie.
Zygmunt Machwitz, akademiafilmowa.pl
Taki film jest orzeźwiający. Został stworzony przez silny, indywidualny umysł. Nie jest to kolejna przeceniona wersja pocieszających, poprawiających nastrój kłamstw.
Roger Ebert, rogerebert.com
Wartość sentymentalna
Oscary 2026 - nominacje:
Najlepszy film
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Renate Reinsve
Najlepszy aktor drugoplanowy - Stellan Skarsgård
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Elle Fanning
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Inga Ibsdotter Lilleaas
Najlepszy reżyser - Joachim Trier
Najlepszy scenariusz oryginalny - Eskil Vogt, Joachim Trier
Najlepszy film międzynarodowy - Joachim Trier
Najlepszy montaż - Olivier Bugge Coutté
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Najlepszy film
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Renate Reinsve
Najlepszy aktor drugoplanowy - Stellan Skarsgård
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Elle Fanning
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Inga Ibsdotter Lilleaas
Najlepszy reżyser - Joachim Trier
Najlepszy scenariusz oryginalny - Eskil Vogt, Joachim Trier
Najlepszy film międzynarodowy - Joachim Trier
Najlepszy montaż - Olivier Bugge Coutté
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Wichrowe wzgórza
„Wichrowe wzgórza” w reżyserii Emerald Fennell to odważna i oryginalna wersja jednej z największych historii miłosnych wszech czasów z powieści Emily Jane Brontë.
Margot Robbie i Jacob Elordi wcielają się w Cathy i Heathcliffa, których zakazana, romantyczna namiętność z czasem staje się toksyczna. Film jest monumentalną opowieścią o pożądaniu, miłości i szaleństwie. Emerald Fennell to reżyserka filmów „Obiecująca. Młoda. Kobieta” (Oscar za Najlepszy scenariusz oryginalny) oraz „Saltburn”.
Margot Robbie i Jacob Elordi wcielają się w Cathy i Heathcliffa, których zakazana, romantyczna namiętność z czasem staje się toksyczna. Film jest monumentalną opowieścią o pożądaniu, miłości i szaleństwie. Emerald Fennell to reżyserka filmów „Obiecująca. Młoda. Kobieta” (Oscar za Najlepszy scenariusz oryginalny) oraz „Saltburn”.
Widmo wolności - BUÑUEL. NIECH ŻYJĄ KAJDANY
Prelekcja Sara Nowicka.
Ostatni etap kariery był dla Luisa Buñuela okresem wyjątkowo owocnym: po nagrodzonym Oscarem „Dyskretnym uroku burżuazji” (1972) reżyser nakręcił jeden ze swoich najważniejszych i najbardziej wywrotowych filmów. Sam uważał, że „Widmo wolności” to dzieło najbardziej zbliżone do idei surrealizmu, pozbawione tradycyjnej fabuły, składające się natomiast z serii absurdalnych, zaskakujących scen, często pozbawionych puenty, iluzorycznie ze sobą połączonych, dzięki drugoplanowym postaciom płynnie przechodzącym z jednej sceny do drugiej.
Buñuel kryje się za fasadą czarnego, nie znającego tematów tabu humoru, lecz wciąż patrzy na rzeczywistość z mieszaniną zdumienia, ciekawości i złośliwości. Cytuje obrazy Goi i dzieła Marxa, wywołuje duchy André Bretona i Paula Éluarda, lecz przede wszystkim wywraca na nice społeczne zasady. Tu rozstrzeliwani skazańcy krzyczą „Niech żyją kajdany”, wielkomiejscy burżuje zasiadają przy stole na toaletach (a posiłki jedzą w zaciszu ustępu), a seksualne podniecenie osiąga się przy pocztówkach z widokami Paryża. A przy tym „Widmo wolności” jest pogłębioną refleksją na temat przypadkowości losu, codziennych rytuałów, moralności i prawdy.
Ostatni etap kariery był dla Luisa Buñuela okresem wyjątkowo owocnym: po nagrodzonym Oscarem „Dyskretnym uroku burżuazji” (1972) reżyser nakręcił jeden ze swoich najważniejszych i najbardziej wywrotowych filmów. Sam uważał, że „Widmo wolności” to dzieło najbardziej zbliżone do idei surrealizmu, pozbawione tradycyjnej fabuły, składające się natomiast z serii absurdalnych, zaskakujących scen, często pozbawionych puenty, iluzorycznie ze sobą połączonych, dzięki drugoplanowym postaciom płynnie przechodzącym z jednej sceny do drugiej.
Buñuel kryje się za fasadą czarnego, nie znającego tematów tabu humoru, lecz wciąż patrzy na rzeczywistość z mieszaniną zdumienia, ciekawości i złośliwości. Cytuje obrazy Goi i dzieła Marxa, wywołuje duchy André Bretona i Paula Éluarda, lecz przede wszystkim wywraca na nice społeczne zasady. Tu rozstrzeliwani skazańcy krzyczą „Niech żyją kajdany”, wielkomiejscy burżuje zasiadają przy stole na toaletach (a posiłki jedzą w zaciszu ustępu), a seksualne podniecenie osiąga się przy pocztówkach z widokami Paryża. A przy tym „Widmo wolności” jest pogłębioną refleksją na temat przypadkowości losu, codziennych rytuałów, moralności i prawdy.
Wielka Sztuka w Kinoteatrze Rialto - Caravaggio. Arcydzieła niepokornego geniusza
Malował świętych z brudem pod paznokciami, ponieważ uważał, że prawdziwa boskość znajduje się w tym, co surowe, realne i najzwyczajniej ludzkie. Takie podejście wymagało od niego odwagi, wymagało też stuprocentowego przekonania. I empatii, którą niewielu artystom przedtem i potem udało się wyrazić tak dobitnie.
Realizacja tego bezprecedensowego filmu zajęła twórcom aż 5 lat. Kamery zabiorą widzów w podróż śladami malarza i jego arcydzieł: od Mediolanu i Rzymu, przez Neapol, aż po Maltę. W filmie zobaczymy niemal wszystkie dzieła mistrza w jakości pozwalającej dostrzec każde pociągnięcie pędzla, a fabularyzowane sceny pomogą zrozumieć osobiste zmagania tego kontrowersyjnego artysty. „Caravaggio. Arcydzieła niepokornego geniusza” to pozycja obowiązkowa dla wszystkich miłośników sztuki i... dobrego thrillera.
Caravaggio był reformatorem malarstwa europejskiego przełomu XVI i XVII wieku. W swoich obrazach wyrzekł się piękna ludzkiego ciała, idealizowanego przez malarzy renesansowych. W celu ukazania realizmu wprowadził do swych dzieł ostry światłocień. Malowidła Caravaggia cechuje połączenie fizycznej formy i psychologicznej treści. Jego styl stał się wzorem dla malarzy epoki baroku.
Arcydzieła Caravaggia należą do najbardziej rozpoznawalnych na świecie dzięki mistrzowskiemu operowaniu światłem i niezwykłemu realizmowi. Ten film to jednak nie tylko opowieść o sztuce, ale też śledztwo w sprawie awanturniczego życia i tajemniczej śmierci artysty. Eksperci analizują wskazówki ukryte w jego płótnach, by odkryć prawdę o człowieku, którego talent dorównywał sile jego zmagań z własnymi demonami.
Realizacja tego bezprecedensowego filmu zajęła twórcom aż 5 lat. Kamery zabiorą widzów w podróż śladami malarza i jego arcydzieł: od Mediolanu i Rzymu, przez Neapol, aż po Maltę. W filmie zobaczymy niemal wszystkie dzieła mistrza w jakości pozwalającej dostrzec każde pociągnięcie pędzla, a fabularyzowane sceny pomogą zrozumieć osobiste zmagania tego kontrowersyjnego artysty. „Caravaggio. Arcydzieła niepokornego geniusza” to pozycja obowiązkowa dla wszystkich miłośników sztuki i... dobrego thrillera.
Caravaggio był reformatorem malarstwa europejskiego przełomu XVI i XVII wieku. W swoich obrazach wyrzekł się piękna ludzkiego ciała, idealizowanego przez malarzy renesansowych. W celu ukazania realizmu wprowadził do swych dzieł ostry światłocień. Malowidła Caravaggia cechuje połączenie fizycznej formy i psychologicznej treści. Jego styl stał się wzorem dla malarzy epoki baroku.
Arcydzieła Caravaggia należą do najbardziej rozpoznawalnych na świecie dzięki mistrzowskiemu operowaniu światłem i niezwykłemu realizmowi. Ten film to jednak nie tylko opowieść o sztuce, ale też śledztwo w sprawie awanturniczego życia i tajemniczej śmierci artysty. Eksperci analizują wskazówki ukryte w jego płótnach, by odkryć prawdę o człowieku, którego talent dorównywał sile jego zmagań z własnymi demonami.
Wielka Sztuka w Kinoteatrze Rialto - Goya. Śladami mistrza
Sekrety łączących brutalność i delikatność świata, jego przepych i nędzę; będących zapisem wewnętrznych zmagań obrazów, rozszyfrowuje dla nas francuski scenarzysta, pisarz i dramaturg Jean-Claude Carrière. „Każdy znajdzie tu coś, co go uspokoi albo przestraszy, zaskoczy lub pocieszy" – mówi o zachwycającym malarstwie Goi.
„Goya. Śladami mistrza" to przewodnik po najważniejszych dla malarza miejscach (jak rodzinny dom w maleńkim Fuendetodos), kluczowych wydarzeniach z jego życia i najwspanialszych dziełach. Carrière błyskotliwie i ze swadą opowiada o zamiłowaniu Goi do malowania kobiecych stóp, rozwiązuje zagadkę tajemniczych gestów, tłumaczy, jak choroby i utrata słuchu wprowadziły czerń na płótna mistrza.
Carrière był od lat zafascynowany malarstwem Goi, a swój podziw dzielił z innym wielkim Hiszpanem, Luisem Buñuelem, z którym przyjaźnił się i współpracował. Duch tego ostatniego stale towarzyszy mu w tej wędrówce. Zarejestrowana w dokumencie „Goya. Śladami mistrza" wyprawa okazała się być szczególną, bo ostatnią podróżą Jean-Claude'a Carrière. Pisarz zmarł przed ukończeniem prac nad filmem, który tym samym stał się hołdem także dla niego.
„Goya. Śladami mistrza" to przewodnik po najważniejszych dla malarza miejscach (jak rodzinny dom w maleńkim Fuendetodos), kluczowych wydarzeniach z jego życia i najwspanialszych dziełach. Carrière błyskotliwie i ze swadą opowiada o zamiłowaniu Goi do malowania kobiecych stóp, rozwiązuje zagadkę tajemniczych gestów, tłumaczy, jak choroby i utrata słuchu wprowadziły czerń na płótna mistrza.
Carrière był od lat zafascynowany malarstwem Goi, a swój podziw dzielił z innym wielkim Hiszpanem, Luisem Buñuelem, z którym przyjaźnił się i współpracował. Duch tego ostatniego stale towarzyszy mu w tej wędrówce. Zarejestrowana w dokumencie „Goya. Śladami mistrza" wyprawa okazała się być szczególną, bo ostatnią podróżą Jean-Claude'a Carrière. Pisarz zmarł przed ukończeniem prac nad filmem, który tym samym stał się hołdem także dla niego.
Wielka Sztuka w Kinoteatrze Rialto - Prawdziwa historia Tamary Łempickiej
"Prawdziwa historia Tamary Łempickiej" to wizualnie oszałamiający pełnometrażowy film dokumentalny, który śledzi życie i walkę o przetrwanie słynnej malarki poprzez jej pełne mocy dzieła sztuki. Dzięki przełomowym, nigdy wcześniej niepokazywanym filmom z domowego archiwum na taśmie 8 mm oraz nowo odkrytym aktom urodzenia i chrztu, film po raz pierwszy ujawnia jej prawdziwe imię, pochodzenie i tożsamość, zmieniając historię sztuki.
Opowieść obejmuje jej drogę do międzynarodowej sławy w Paryżu lat 20., ucieczkę przed faszyzmem do Stanów Zjednoczonych w 1940 roku oraz jej współczesne odrodzenie na rynku sztuki. Ta niezwykła uchodźczyni wielokrotnie na nowo definiowała siebie w czasie dwóch wojen, ucieleśniając talent, odporność, pasję i nieustanne dążenie do artystycznej wolności pomimo okrucieństw, których doświadczyła. Ta biseksualna, żydowska artystka miała wolę, by być wielką i by być dostrzeganą w świecie, który nie zawsze chciał ją widzieć.
Opowieść obejmuje jej drogę do międzynarodowej sławy w Paryżu lat 20., ucieczkę przed faszyzmem do Stanów Zjednoczonych w 1940 roku oraz jej współczesne odrodzenie na rynku sztuki. Ta niezwykła uchodźczyni wielokrotnie na nowo definiowała siebie w czasie dwóch wojen, ucieleśniając talent, odporność, pasję i nieustanne dążenie do artystycznej wolności pomimo okrucieństw, których doświadczyła. Ta biseksualna, żydowska artystka miała wolę, by być wielką i by być dostrzeganą w świecie, który nie zawsze chciał ją widzieć.
Wielka Sztuka w Kinoteatrze Rialto - Świt impresjonizmu: Paryż 1874
Impresjonizm to jeden z najważniejszych nurtów w historii sztuki. Dzieła impresjonistów są podziwiane przez miliony widzów odwiedzających muzea i galerie sztuki.
Początki były jednak trudne. Impresjoniści i ich sztuka byli odrzucani przez publiczność. Wszystko zmieniło się w 1874 roku. Pierwsi impresjoniści, „spragnieni niezależności”, dokonali przełomu, organizując własną wystawę poza oficjalnymi kanałami. Narodził się impresjonizm, a świat sztuki zmienił się na zawsze.
Co doprowadziło do pierwszej przełomowej wystawy 150 lat temu? Kim były osobowości, które dzierżyły swoje pędzle w tak radykalny i prowokacyjny sposób? Spektakularna wystawa w Musée d'Orsay pozwala spojrzeć świeżym okiem na tę niezwykłą opowieść o pasji i buncie. Historia nie jest opowiadana przez historyków i kuratorów, ale słowami tych, którzy byli świadkami świtu impresjonizmu: artystów, prasy i mieszkańców Paryża w 1874 roku.
Początki były jednak trudne. Impresjoniści i ich sztuka byli odrzucani przez publiczność. Wszystko zmieniło się w 1874 roku. Pierwsi impresjoniści, „spragnieni niezależności”, dokonali przełomu, organizując własną wystawę poza oficjalnymi kanałami. Narodził się impresjonizm, a świat sztuki zmienił się na zawsze.
Co doprowadziło do pierwszej przełomowej wystawy 150 lat temu? Kim były osobowości, które dzierżyły swoje pędzle w tak radykalny i prowokacyjny sposób? Spektakularna wystawa w Musée d'Orsay pozwala spojrzeć świeżym okiem na tę niezwykłą opowieść o pasji i buncie. Historia nie jest opowiadana przez historyków i kuratorów, ale słowami tych, którzy byli świadkami świtu impresjonizmu: artystów, prasy i mieszkańców Paryża w 1874 roku.
Wielka Sztuka w Kinoteatrze Rialto - Turner & Constable. Przełomowa wystawa
Zapraszamy w filmową podróż do londyńskiego muzeum Tate Britain na najnowszą wystawę z okazji 250. rocznicy urodzin dwóch gigantów brytyjskiego malarstwa. Dokument z cenionej serii „Wystawa w Kinie” prezentuje splecione losy pejzażystów Turnera i Constable’a oraz ich arcydzieła w zbliżeniach niedostępnych dla zwykłego turysty.
Joseph Mallord William Turner (1775–1851) i John Constable (1776–1837) urodzili się w odstępie zaledwie jednego roku, ale artystycznie byli jak ogień i woda. Constable, admirator realizmu, z nostalgią malował sielskie krajobrazy i wyidealizowane miejsca, które kochał. Turner zaś szukał wrażeń, impresji, tworząc nastrojowe wizje, pełne płomiennych zachodów słońca i gwałtownych żywiołów. Jednego uznaje się za arcymistrza pejzażu w stylu tzw. realizmu melancholijnego, a drugiego za prekursora impresjonizmu. Obaj malarze przez całe życie ze sobą rywalizowali, a krytycy tamtych czasów z fascynacją obserwowali to starcie tytanów o skrajnie odmiennych temperamentach.
Przewodnikami po tej fascynującej historii, a zarazem wystawie o tytule „Turner & Constable. Rywale i wizjonerzy”, są wybitni eksperci i kuratorzy z Tate Britain, którzy w przystępny sposób odsłaniają kulisy pracy obu artystów. Twórcy cyklu „Exhibition on Screen” uzyskali ekskluzywny dostęp do prywatnych szkicowników i osobistych przedmiotów Turnera i Constable’a, oferują więc kinowym widzom intymny wgląd w ich życie. Dzięki detalom widocznym w zbliżeniach na wielkim ekranie widzowie mają niepowtarzalną okazję odkryć nieco inne niż powszechnie znane oblicza tych rywalizujących ze sobą artystów.
Joseph Mallord William Turner (1775–1851) i John Constable (1776–1837) urodzili się w odstępie zaledwie jednego roku, ale artystycznie byli jak ogień i woda. Constable, admirator realizmu, z nostalgią malował sielskie krajobrazy i wyidealizowane miejsca, które kochał. Turner zaś szukał wrażeń, impresji, tworząc nastrojowe wizje, pełne płomiennych zachodów słońca i gwałtownych żywiołów. Jednego uznaje się za arcymistrza pejzażu w stylu tzw. realizmu melancholijnego, a drugiego za prekursora impresjonizmu. Obaj malarze przez całe życie ze sobą rywalizowali, a krytycy tamtych czasów z fascynacją obserwowali to starcie tytanów o skrajnie odmiennych temperamentach.
Przewodnikami po tej fascynującej historii, a zarazem wystawie o tytule „Turner & Constable. Rywale i wizjonerzy”, są wybitni eksperci i kuratorzy z Tate Britain, którzy w przystępny sposób odsłaniają kulisy pracy obu artystów. Twórcy cyklu „Exhibition on Screen” uzyskali ekskluzywny dostęp do prywatnych szkicowników i osobistych przedmiotów Turnera i Constable’a, oferują więc kinowym widzom intymny wgląd w ich życie. Dzięki detalom widocznym w zbliżeniach na wielkim ekranie widzowie mają niepowtarzalną okazję odkryć nieco inne niż powszechnie znane oblicza tych rywalizujących ze sobą artystów.
Żywot Briana - PONOWNIE NA WIELKIM EKRANIE
Zapraszamy na największą ewangeliczną pomyłkę w historii! „Żywot Briana” według Monty Pythona, grupy niepoprawnych komików z Wielkiej Brytanii, to wyjątkowo nieortodoksyjna przypowieść biblijna. Choć film kończy się sceną ukrzyżowania, wyjdziecie z kina, gwiżdżąc absurdalną piosenkę „Always Look on the Bright Side of Life” („Zawsze patrz na jasną stronę życia”).
Kinowy seans „Żywota Briana” po latach to wyjątkowa okazja, by na wielkim ekranie zobaczyć legendarne już spory między Frontem Wyzwolenia Judei a Judejskim Frontem Ludowym (pamiętajcie, to dwie zupełnie różne frakcje!). Odwiedzimy też pałac Poncjusza Piłata, który ma drobną wadę wymowy i być może zechce: „uwolnić Błajana”, jeśli go ładnie o to poprosicie. Warto też zadać sobie fundamentalne pytanie: „Co takiego zrobili dla nas Rzymianie?”.
Bohaterem filmu jest rówieśnik Jezusa, który urodził się tej samej nocy w Betlejem, ale w sąsiedniej stajence. Losy chłopca o imieniu Brian są przewrotną paralelą losów Chrystusa. Także zostaje uznany za Mesjasza i także kończy na krzyżu. Pierwotny tytuł filmu brzmiał „Jezus Chrystus. Żądza chwały”. Postać Briana pojawiła się później, a dzieło miało nosić nazwę „Ewangelia według Świętego Briana” lub „Brian z Nazaretu”.
Choć premiera w 1979 roku wywołała skandal, dziś „Żywot Briana” jest niekwestionowanym klasykiem. To inteligentna satyra, która nie wyśmiewa szczerej wiary, lecz ludzką głupotę, dogmatyzm, fanatyzm i ślepe podążanie za tłumem. Kpi także z hollywoodzkich produkcji o tematyce biblijnej. Warto dodać, że w filmie pojawia się postać samego Jezusa. Jest on przedstawiony tradycyjnie i z szacunkiem, a komizm w scenach z nim nie wynika z jego zachowania, lecz z reakcji tłumu.
Kinowy seans „Żywota Briana” po latach to wyjątkowa okazja, by na wielkim ekranie zobaczyć legendarne już spory między Frontem Wyzwolenia Judei a Judejskim Frontem Ludowym (pamiętajcie, to dwie zupełnie różne frakcje!). Odwiedzimy też pałac Poncjusza Piłata, który ma drobną wadę wymowy i być może zechce: „uwolnić Błajana”, jeśli go ładnie o to poprosicie. Warto też zadać sobie fundamentalne pytanie: „Co takiego zrobili dla nas Rzymianie?”.
Bohaterem filmu jest rówieśnik Jezusa, który urodził się tej samej nocy w Betlejem, ale w sąsiedniej stajence. Losy chłopca o imieniu Brian są przewrotną paralelą losów Chrystusa. Także zostaje uznany za Mesjasza i także kończy na krzyżu. Pierwotny tytuł filmu brzmiał „Jezus Chrystus. Żądza chwały”. Postać Briana pojawiła się później, a dzieło miało nosić nazwę „Ewangelia według Świętego Briana” lub „Brian z Nazaretu”.
Choć premiera w 1979 roku wywołała skandal, dziś „Żywot Briana” jest niekwestionowanym klasykiem. To inteligentna satyra, która nie wyśmiewa szczerej wiary, lecz ludzką głupotę, dogmatyzm, fanatyzm i ślepe podążanie za tłumem. Kpi także z hollywoodzkich produkcji o tematyce biblijnej. Warto dodać, że w filmie pojawia się postać samego Jezusa. Jest on przedstawiony tradycyjnie i z szacunkiem, a komizm w scenach z nim nie wynika z jego zachowania, lecz z reakcji tłumu.
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.