32. MFSP A PART - Holektiv (Czechy): VRANY
Grupa Holektiv powstała w 2016 roku, kiedy trzy artystki, absolwentki Akademii Sztuk Performatywnych w Pradze: Andrea Vykysalá, Eva Stará i Karolína Křížková, połączyła chęć wspólnego tworzenia. Dzięki temu spotkaniu na czeskiej scenie kulturalnej powstał nowy, czysto kobiecy zespół teatralny.
Nazwa „Holectiv” w języku czeskim to gra słów, która sugeruje grupę dziewcząt/kobiet. Holektiv łączy gatunki, takie jak teatr fizyczny, taniec i współczesny cyrk. Zespołowi udało się wykreować własny, niepowtarzalny styl. Oprócz projektów choreograficznych Holektiv zajmuje się również pedagogiką tańca i cyrku.
Jedna to płacz, dwie to śmiech,
trzy to ślub,
cztery to narodziny,
pięć to srebro, sześć to złoto,
siedem to tajemnica, której nie wyjawiasz,
osiem to niebo, dziewięć to piekło,
a dziesięć przeraził diabeł.
Żyją obok nas, ludzi i jednocześnie z dala od ludzi. Ich kolor, zgarbiona postawa i zamiłowanie do padliny sprawiły, że postrzegano je jako symbol śmierci. Ale symbolizują też narodziny. Vrany - wrony – nosicielki snów i tajemnic.
Koncepcja, wykonanie: Andrea Vykysalá, Karolína Křížková
Muzyka: Tereza Vodička Kovalová
Scenografia i projekt przedmiotów: Studio Herrmann & Coufal
Kostiumy: Michaela Čapková
Opieka: Eliška Brtnická
Oświetlenie i dźwięk: Daniel Kozlik
Premiera: wrzesień 2020
Czas trwania: 45 minut
Wsparcie: Ministerstwo Kultury Republiki Czeskiej, Magistrát hl. města Prahy, Państwowy Fundusz Kultury ČR, HAMU, Cirqueon, Jatka78 i KD Mlejn.
Festiwal jest współorganizowany przez Katowice Miasto Ogrodów. Instytucję Kultury im. Krystyny Bochenek. Dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. Partnerzy: Regionalny instytut Kultury im. Wojciecha Korfantego w Katowicach i Muzeum Saturn w Czeladzi. Festiwal pod honorowym patronatem Prezydenta Katowic Marcina Krupy.
Nazwa „Holectiv” w języku czeskim to gra słów, która sugeruje grupę dziewcząt/kobiet. Holektiv łączy gatunki, takie jak teatr fizyczny, taniec i współczesny cyrk. Zespołowi udało się wykreować własny, niepowtarzalny styl. Oprócz projektów choreograficznych Holektiv zajmuje się również pedagogiką tańca i cyrku.
Jedna to płacz, dwie to śmiech,
trzy to ślub,
cztery to narodziny,
pięć to srebro, sześć to złoto,
siedem to tajemnica, której nie wyjawiasz,
osiem to niebo, dziewięć to piekło,
a dziesięć przeraził diabeł.
Żyją obok nas, ludzi i jednocześnie z dala od ludzi. Ich kolor, zgarbiona postawa i zamiłowanie do padliny sprawiły, że postrzegano je jako symbol śmierci. Ale symbolizują też narodziny. Vrany - wrony – nosicielki snów i tajemnic.
Koncepcja, wykonanie: Andrea Vykysalá, Karolína Křížková
Muzyka: Tereza Vodička Kovalová
Scenografia i projekt przedmiotów: Studio Herrmann & Coufal
Kostiumy: Michaela Čapková
Opieka: Eliška Brtnická
Oświetlenie i dźwięk: Daniel Kozlik
Premiera: wrzesień 2020
Czas trwania: 45 minut
Wsparcie: Ministerstwo Kultury Republiki Czeskiej, Magistrát hl. města Prahy, Państwowy Fundusz Kultury ČR, HAMU, Cirqueon, Jatka78 i KD Mlejn.
Festiwal jest współorganizowany przez Katowice Miasto Ogrodów. Instytucję Kultury im. Krystyny Bochenek. Dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. Partnerzy: Regionalny instytut Kultury im. Wojciecha Korfantego w Katowicach i Muzeum Saturn w Czeladzi. Festiwal pod honorowym patronatem Prezydenta Katowic Marcina Krupy.
32. MFSP A PART - Trixie
Beatrice Cordua, Trixie (ur. 1943) to zmarła w ubiegłym roku legendarna niemiecka baletnica, tancerka, choreografka, aktorka teatralna i filmowa, performerka.
Film dokumentalny „Trixie” w reżyserii Bastiena Genouxa (2020), nakręcony kilka lat przed śmiercią artystki, to wrażliwy portret Beatrice, niezwykłej kobiety, która opowiada o swoich doświadczeniach jako tancerki i choreografki. Jej osobiste przeżycia ukazują życie pełne fascynacji wielkimi ikonami tańca, z którymi pracowała i które podziwiała. Zarówno głosem, jak i ciałem, opowiada o swojej niesamowitej karierze, poruszając intymną kwestię relacji ze starzejącym się ciałem. Katowicka prezentacja „Trixie” jest polską premierą filmu.
W profesjonalnym balecie Trixie zadebiutowała jako szesnastolatka. W młodości występowała w przedstawieniach baletowych wielu wybitnych choreografów, często jako solistka. Tańczyła m. in. w przedstawieniach Johna Neumaiera. Do historii przeszła jej rola Wybranki/Ofiary w „Święcie wiosny”, wystawionym we Frankfurcie w 1972 roku w choreografii Neumaiera, którą jako pierwsza w historii zatańczyła nago. Ów gest artystyczny i choreograficzny, który wywołał wówczas skandal i oburzenie frankfurckiej publiczności, jest od tamtego czasu często powtarzany w kolejnych wystawieniach tego baletu. Wydaje się, że to właśnie ta rola wyznaczyła artystyczny kierunek jej działań na resztę życia, kierując ku awangardzie, eksperymentowi, przekroczeniu, sztuce ciała. Zresztą jej eksperymenty choreograficzne spotykały się równie często z zaciekawieniem i aprobatą, jak z niezrozumieniem i krytyką.
Ciało uważała za narzędzie artysty-tancerza, podobnie jak skrzypce są narzędziem skrzypka. Choć oczywiście, jak żartowała, tancerze i performerzy, w tym ona, traktują swoje narzędzia znacznie gorzej niż skrzypkowie.
O śmierci Trixie poinformowała Florentina Holzinger, z którą związała swoje losy w ostatnich latach życia. Obie Panie, jak napisała we wspomnieniu Holzinger, poznały się dekadę temu w Berlinie na panelu poświęconym Anicie Berber. To znamienne i nieprzypadkowe, że te dwie odważne, świadome, bezkompromisowe artystki teatru poznały się i połączyły pod egidą innej wybitnej tancerki-prowokatorki, ikony jakościowej kontrowersji, niestrudzonej apologetki prawdy w życiu i teatrze, patronki sztuki niepokornej.
W przedstawieniach Florentiny historia artystycznych poczynań Beatrice zatoczyła koło. Ekstatyczne, ekstremalne, fizyczne i fizjologiczne, grane nago widowiska Holzinger znalazły w Trixie swoje znakomite medium.
Reżyseria: Bastien Genoux
Scenariusz: Bastien Genoux, Nicole Seiler
Występuje: Beatrice Cordua
Muzyka: Stepane Vecchione
Produkcja: Detours Film
Miejsce produkcji: Szwajcaria
Premiera: październik 2020
Czas trwania: 80 minut
Festiwal jest współorganizowany przez Katowice Miasto Ogrodów. Instytucję Kultury im. Krystyny Bochenek. Dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. Partnerzy: Regionalny instytut Kultury im. Wojciecha Korfantego w Katowicach i Muzeum Saturn w Czeladzi. Festiwal pod honorowym patronatem Prezydenta Katowic Marcina Krupy.
Film dokumentalny „Trixie” w reżyserii Bastiena Genouxa (2020), nakręcony kilka lat przed śmiercią artystki, to wrażliwy portret Beatrice, niezwykłej kobiety, która opowiada o swoich doświadczeniach jako tancerki i choreografki. Jej osobiste przeżycia ukazują życie pełne fascynacji wielkimi ikonami tańca, z którymi pracowała i które podziwiała. Zarówno głosem, jak i ciałem, opowiada o swojej niesamowitej karierze, poruszając intymną kwestię relacji ze starzejącym się ciałem. Katowicka prezentacja „Trixie” jest polską premierą filmu.
W profesjonalnym balecie Trixie zadebiutowała jako szesnastolatka. W młodości występowała w przedstawieniach baletowych wielu wybitnych choreografów, często jako solistka. Tańczyła m. in. w przedstawieniach Johna Neumaiera. Do historii przeszła jej rola Wybranki/Ofiary w „Święcie wiosny”, wystawionym we Frankfurcie w 1972 roku w choreografii Neumaiera, którą jako pierwsza w historii zatańczyła nago. Ów gest artystyczny i choreograficzny, który wywołał wówczas skandal i oburzenie frankfurckiej publiczności, jest od tamtego czasu często powtarzany w kolejnych wystawieniach tego baletu. Wydaje się, że to właśnie ta rola wyznaczyła artystyczny kierunek jej działań na resztę życia, kierując ku awangardzie, eksperymentowi, przekroczeniu, sztuce ciała. Zresztą jej eksperymenty choreograficzne spotykały się równie często z zaciekawieniem i aprobatą, jak z niezrozumieniem i krytyką.
Ciało uważała za narzędzie artysty-tancerza, podobnie jak skrzypce są narzędziem skrzypka. Choć oczywiście, jak żartowała, tancerze i performerzy, w tym ona, traktują swoje narzędzia znacznie gorzej niż skrzypkowie.
O śmierci Trixie poinformowała Florentina Holzinger, z którą związała swoje losy w ostatnich latach życia. Obie Panie, jak napisała we wspomnieniu Holzinger, poznały się dekadę temu w Berlinie na panelu poświęconym Anicie Berber. To znamienne i nieprzypadkowe, że te dwie odważne, świadome, bezkompromisowe artystki teatru poznały się i połączyły pod egidą innej wybitnej tancerki-prowokatorki, ikony jakościowej kontrowersji, niestrudzonej apologetki prawdy w życiu i teatrze, patronki sztuki niepokornej.
W przedstawieniach Florentiny historia artystycznych poczynań Beatrice zatoczyła koło. Ekstatyczne, ekstremalne, fizyczne i fizjologiczne, grane nago widowiska Holzinger znalazły w Trixie swoje znakomite medium.
Reżyseria: Bastien Genoux
Scenariusz: Bastien Genoux, Nicole Seiler
Występuje: Beatrice Cordua
Muzyka: Stepane Vecchione
Produkcja: Detours Film
Miejsce produkcji: Szwajcaria
Premiera: październik 2020
Czas trwania: 80 minut
Festiwal jest współorganizowany przez Katowice Miasto Ogrodów. Instytucję Kultury im. Krystyny Bochenek. Dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. Partnerzy: Regionalny instytut Kultury im. Wojciecha Korfantego w Katowicach i Muzeum Saturn w Czeladzi. Festiwal pod honorowym patronatem Prezydenta Katowic Marcina Krupy.
Diabeł ubiera się u Prady 2
Miranda Priestly powraca! Dwadzieścia lat po wydarzeniach, które zdefiniowały świat mody i popkultury, kultowi bohaterowie znów spotykają się na stylowych ulicach Nowego Jorku i w eleganckich biurach magazynu Runway. Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt oraz Stanley Tucci ponownie wcielają się w swoje ikoniczne role, przypominając, że w świecie mody władza, ambicja i perfekcja wciąż mają najwyższą cenę.
Diabeł ubiera się u Prady 2 od 20th Century Studios to długo wyczekiwana kontynuacja uwielbianego hitu z 2006 roku, który podbił serca widzów na całym świecie. Za reżyserię ponownie odpowiada David Frankel, scenariusz napisała Aline Brosh McKenna, producentką jest Wendy Finerman, a producentami wykonawczymi są Michael Bederman, Karen Rosenfelt oraz Aline Brosh McKenna.
Diabeł ubiera się u Prady 2 od 20th Century Studios to długo wyczekiwana kontynuacja uwielbianego hitu z 2006 roku, który podbił serca widzów na całym świecie. Za reżyserię ponownie odpowiada David Frankel, scenariusz napisała Aline Brosh McKenna, producentką jest Wendy Finerman, a producentami wykonawczymi są Michael Bederman, Karen Rosenfelt oraz Aline Brosh McKenna.
Drama
Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad „i”. No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
Drugie życie
María Ángeles (Carmen Maura) od czterdziestu lat mieszka w słonecznym mieszkaniu w sercu Tangeru. To miejsce, które pamięta jej miłość, codzienne rytuały i całe życie zapisane w ścianach, meblach i drobnych gestach. Kiedy zostaje zmuszona do opuszczenia swojego domu, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie adres, lecz tożsamość.
Nowy film Maryam Touzani to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. To kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom.
Film dostępny z audiodeskrypcją lub lektorem. Skorzystaj bezpłatnie z aplikacji Kino Dostępne 2.0 w Twoim telefonie – http://kinodostepne.pl
Nowy film Maryam Touzani to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. To kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom.
Film dostępny z audiodeskrypcją lub lektorem. Skorzystaj bezpłatnie z aplikacji Kino Dostępne 2.0 w Twoim telefonie – http://kinodostepne.pl
FEDERICO FELLINI: Ciao a tutti! - Giulietta i duchy
„Giulietta i duchy” to pierwszy pełnometrażowy kolorowy film Federica Felliniego i zarazem jedno z jego najbardziej osobistych spotkań z kobiecą psyche. Grana przez Giuliettę Masinę tytułowa protagonistka żyje w pozornie uporządkowanym świecie mieszczańskiego małżeństwa, lecz pod powierzchnią eleganckiego domu i towarzyskich rytuałów narasta w kobiecie niepokój. Podejrzenie zdrady męża staje się dla Giulietty początkiem podróży w głąb siebie - w przestrzeń wspomnień, intymnych fantazji, lęków i pragnień, których nie da się już dłużej uciszyć. Tam, gdzie wcześniejszy Fellini często opowiadał o mężczyznach uciekających przed dorosłością, tutaj przygląda się kobiecie, która musi odnaleźć własny głos w świecie zbudowanym z cudzych oczekiwań.
„Giulietta i duchy” można wręcz interpretować jako kobiecy odpowiednik „Osiem i pół” (1963). Zamiast kryzysu artysty mamy kryzys małżeństwa, zamiast twórczej niemocy - duchowe przebudzenie kogoś, kto właściwie od urodzenia uczony był posłuszeństwa. Film bywa kapryśny, zmysłowy, chwilami przesadny, ale właśnie w tej barwnej przesadzie kryje się jego największa siła.
„Giulietta i duchy” można wręcz interpretować jako kobiecy odpowiednik „Osiem i pół” (1963). Zamiast kryzysu artysty mamy kryzys małżeństwa, zamiast twórczej niemocy - duchowe przebudzenie kogoś, kto właściwie od urodzenia uczony był posłuszeństwa. Film bywa kapryśny, zmysłowy, chwilami przesadny, ale właśnie w tej barwnej przesadzie kryje się jego największa siła.
FEDERICO FELLINI: Ciao a tutti! - Głos z księżyca
Przed seansem prelekcja Mariusza Ciszewskiego.
„Głos z księżyca” to ostatni pełnometrażowy film Federica Felliniego i jedno z najważniejszych dzieł jego późnego okresu. Film rozwija krytykę społeczeństwa spektaklu obecną wcześniej w „Ginger i Fred” (1986), ale przenosi ją z poziomu telewizyjnego widowiska na poziom wyobraźni i codzienności. Centralnym symbolem jest tu księżyc, tradycyjnie kojarzony z kobiecością, magią, mistyką i nieuchwytną energią. U Felliniego to ciało niebieskie zostaje jednak „ściągnięte na ziemię” i zamienione w element widowiska oraz politycznej manipulacji.
Miasteczko pełne anten i billboardów przypomina przestrzeń, w której telewizja przejęła funkcję nowego bóstwa. Dwaj bohaterowie, Ivo Salvini (Roberto Benigni) i Gonnella (Paolo Villaggio), funkcjonują jako dwa bieguny świadomości późnego Felliniego. Ivo reprezentuje wrażliwość, niedostosowanie i potrzebę kontaktu z tajemnicą, natomiast Gonnella - lęk, paranoję oraz przekonanie, że rzeczywistość została podporządkowana obcemu, hałaśliwemu systemowi.
Włoski mistrz posługuje się groteską, przerysowaną scenografią i kakofoniczną ścieżką dźwiękową, aby pokazać społeczeństwo pozbawione ciszy, pamięci i duchowego wymiaru. „Głos z księżyca” można czytać jako film o kryzysie wyobraźni w kulturze Włoch późnych lat 80., którego „sprawcą” był niewątpliwie budujący swoje imperium medialne Silvio Berlusconi.
„Głos z księżyca” to ostatni pełnometrażowy film Federica Felliniego i jedno z najważniejszych dzieł jego późnego okresu. Film rozwija krytykę społeczeństwa spektaklu obecną wcześniej w „Ginger i Fred” (1986), ale przenosi ją z poziomu telewizyjnego widowiska na poziom wyobraźni i codzienności. Centralnym symbolem jest tu księżyc, tradycyjnie kojarzony z kobiecością, magią, mistyką i nieuchwytną energią. U Felliniego to ciało niebieskie zostaje jednak „ściągnięte na ziemię” i zamienione w element widowiska oraz politycznej manipulacji.
Miasteczko pełne anten i billboardów przypomina przestrzeń, w której telewizja przejęła funkcję nowego bóstwa. Dwaj bohaterowie, Ivo Salvini (Roberto Benigni) i Gonnella (Paolo Villaggio), funkcjonują jako dwa bieguny świadomości późnego Felliniego. Ivo reprezentuje wrażliwość, niedostosowanie i potrzebę kontaktu z tajemnicą, natomiast Gonnella - lęk, paranoję oraz przekonanie, że rzeczywistość została podporządkowana obcemu, hałaśliwemu systemowi.
Włoski mistrz posługuje się groteską, przerysowaną scenografią i kakofoniczną ścieżką dźwiękową, aby pokazać społeczeństwo pozbawione ciszy, pamięci i duchowego wymiaru. „Głos z księżyca” można czytać jako film o kryzysie wyobraźni w kulturze Włoch późnych lat 80., którego „sprawcą” był niewątpliwie budujący swoje imperium medialne Silvio Berlusconi.
FEDERICO FELLINI: Ciao a tutti! - Noce Cabirii
„Noce Cabirii” Federica Felliniego to jeden z najpiękniejszych filmów o ludzkiej potrzebie miłości - tej naiwnej, upartej, czasem wręcz rozpaczliwej, ale nigdy śmiesznej. Grana przez Giuliettę Masinę Cabiria jest kobietą, która raz po raz zostaje upokorzona, oszukana i porzucona, a mimo to nie potrafi całkowicie zrezygnować z wiary, że gdzieś istnieje dla niej lepsze życie. Na co dzień trudzi się ona najstarszym zawodem świata. Fellini patrzy na nią z ogromną czułością: nie jako na ofiarę, lecz jako na kogoś, kto w świecie obrzydliwego cynizmu był w stanie zachować zdumiewającą czystość duchową i zdolność do nadziei.
Rzymskie przedmieścia, nocne ulice, kabarety i procesje religijne tworzą przestrzeń, w której sacrum miesza się z banałem, a marzenie o zbawieniu może pojawić się zarówno w kościele, jak i na pustym placu po kolejnym życiowym rozczarowaniu. Największa siła „Nocy Cabirii” tkwi jednak w twarzy Giulietty Masiny — w jej oczach, uśmiechu, nagłych przejawach dumy i równie nagłych momentach bezbronności.
„Noce Cabirii” przyniosły mistrzowi z Rimini drugiego w karierze Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Co ciekawe, postać Cabirii pojawiła się już wcześniej w filmografii Felliniego, w „Białym szejku” (1952), również w wykonaniu ukochanej przez niego Masiny.
Rzymskie przedmieścia, nocne ulice, kabarety i procesje religijne tworzą przestrzeń, w której sacrum miesza się z banałem, a marzenie o zbawieniu może pojawić się zarówno w kościele, jak i na pustym placu po kolejnym życiowym rozczarowaniu. Największa siła „Nocy Cabirii” tkwi jednak w twarzy Giulietty Masiny — w jej oczach, uśmiechu, nagłych przejawach dumy i równie nagłych momentach bezbronności.
„Noce Cabirii” przyniosły mistrzowi z Rimini drugiego w karierze Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Co ciekawe, postać Cabirii pojawiła się już wcześniej w filmografii Felliniego, w „Białym szejku” (1952), również w wykonaniu ukochanej przez niego Masiny.
FEDERICO FELLINI: Ciao a tutti! - Osiem i pół
Federico Fellini zaprasza widzów do wnętrza swojej wyobraźni - barwnej, pełnej humoru, nostalgii i magii. „Osiem i pół” to portret artysty, który w chwili twórczego kryzysu gubi się między rzeczywistością a marzeniami. Guido (Marcello Mastroianni) szuka pomysłu na swój nowy film, lecz zamiast scenariusza znajduje labirynt wspomnień, kobiet i snów, które układają się w obraz jego własnego życia.
Rakieta, sanatorium, harem, dziecięce zaklęcie „Asa Nisi Masa” i finałowy korowód nie są surrealistycznymi ozdobnikami, lecz elementami autobiograficznego rytuału i próbą uporządkowania chaosu, którego nie da się już rozwiązać fabularnie. W samym filmie Guido wyznaje: „Chciałem zrobić uczciwy film. Bez żadnych kłamstw”. W tym sensie dzieło Felliniego jest zarazem autotematyczne i autobiograficzne: analizuje mechanizmy twórczości, ale też obnaża duchowy, emocjonalny i estetyczny chaos, z którego ta twórczość się rodzi.
Na dużym ekranie „Osiem i pół” zachwyca jeszcze mocniej - monumentalne kadry, znakomita muzyka Nino Roty i charyzma Marcella Mastroianniego sprawiają, że trudno oderwać wzrok. To film, który zachwycił widzów i krytyków na całym świecie, zdobywając najważniejsze nagrody w tym Oscara za Najlepszy nieanglojęzyczny film (wygrywając m.in. z „Nożem w wodzie” debiutującego Romana Polańskiego) i pozostaje do dziś jednym z najważniejszych dzieł o samym procesie tworzenia w całej historii kina. Filmowcy na całym świecie zgodnie wymieniają właśnie ten tytuł jako przykład dzieła, które pozwoliło im zrozumieć na czym polega magia kina i istota zawodu reżysera.
Rakieta, sanatorium, harem, dziecięce zaklęcie „Asa Nisi Masa” i finałowy korowód nie są surrealistycznymi ozdobnikami, lecz elementami autobiograficznego rytuału i próbą uporządkowania chaosu, którego nie da się już rozwiązać fabularnie. W samym filmie Guido wyznaje: „Chciałem zrobić uczciwy film. Bez żadnych kłamstw”. W tym sensie dzieło Felliniego jest zarazem autotematyczne i autobiograficzne: analizuje mechanizmy twórczości, ale też obnaża duchowy, emocjonalny i estetyczny chaos, z którego ta twórczość się rodzi.
Na dużym ekranie „Osiem i pół” zachwyca jeszcze mocniej - monumentalne kadry, znakomita muzyka Nino Roty i charyzma Marcella Mastroianniego sprawiają, że trudno oderwać wzrok. To film, który zachwycił widzów i krytyków na całym świecie, zdobywając najważniejsze nagrody w tym Oscara za Najlepszy nieanglojęzyczny film (wygrywając m.in. z „Nożem w wodzie” debiutującego Romana Polańskiego) i pozostaje do dziś jednym z najważniejszych dzieł o samym procesie tworzenia w całej historii kina. Filmowcy na całym świecie zgodnie wymieniają właśnie ten tytuł jako przykład dzieła, które pozwoliło im zrozumieć na czym polega magia kina i istota zawodu reżysera.
FEDERICO FELLINI: Ciao a tutti! - Słodkie życie
„Słodkie życie” to dzieło, którym Federico Fellini otwiera na oścież drzwi do własnego wielkiego teatru nowoczesności. Stolica Włoch nie jest tu już tylko miastem, lecz labiryntem pragnień, perwersji, plotek, fleszy, procesji i spektakularnych przyjęć. Marcello Rubini (w tej roli Marcello Mastroianni) dryfuje przez kolejne nieprzespane noce i środowiska - arystokratów, gwiazd filmowych, intelektualistów, dziennikarzy, ludzi Kościoła i ludzi skandalu.
Tytułowe „słodkie życie” ma u Felliniego gorzki smak zmęczenia i deziluzji. To nie jest prosta satyra na rozwijającą się wówczas socjetę boomu ekonomicznego, dekadencję ani moralitet o zepsuciu elit. Reżyser pokazuje świat kuszący, piękny i błyszczący, ale podszyty duchową pustką. Słynna scena w fontannie di Trevi ze zjawiskową Anitą Ekberg i Marcello Mastroiannim należy do najbardziej zmysłowych obrazów w historii kina, lecz nawet ona nie prowadzi do spełnienia - jest raczej snem, który rozpływa się o świcie, zanim zdąży stać się czymś prawdziwym.
Film Felliniego zdobył Złotą Palmę w Cannes i na zawsze zmienił język kina i popkultury. To właśnie od nazwiska fotografa Paparazzo wzięło się popularne określenie „paparazzi” - jeden z wielu dowodów na to, jak mocno „Słodkie życie” przeniknęło do naszej codzienności.
Tytułowe „słodkie życie” ma u Felliniego gorzki smak zmęczenia i deziluzji. To nie jest prosta satyra na rozwijającą się wówczas socjetę boomu ekonomicznego, dekadencję ani moralitet o zepsuciu elit. Reżyser pokazuje świat kuszący, piękny i błyszczący, ale podszyty duchową pustką. Słynna scena w fontannie di Trevi ze zjawiskową Anitą Ekberg i Marcello Mastroiannim należy do najbardziej zmysłowych obrazów w historii kina, lecz nawet ona nie prowadzi do spełnienia - jest raczej snem, który rozpływa się o świcie, zanim zdąży stać się czymś prawdziwym.
Film Felliniego zdobył Złotą Palmę w Cannes i na zawsze zmienił język kina i popkultury. To właśnie od nazwiska fotografa Paparazzo wzięło się popularne określenie „paparazzi” - jeden z wielu dowodów na to, jak mocno „Słodkie życie” przeniknęło do naszej codzienności.
Filmowy Klub Seniora - Drugie życie
María Ángeles (Carmen Maura) od czterdziestu lat mieszka w słonecznym mieszkaniu w sercu Tangeru. To miejsce, które pamięta jej miłość, codzienne rytuały i całe życie zapisane w ścianach, meblach i drobnych gestach. Kiedy zostaje zmuszona do opuszczenia swojego domu, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie adres, lecz tożsamość.
Nowy film Maryam Touzani to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. To kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom.
Film dostępny z audiodeskrypcją lub lektorem. Skorzystaj bezpłatnie z aplikacji Kino Dostępne 2.0 w Twoim telefonie – http://kinodostepne.pl
Nowy film Maryam Touzani to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. To kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom.
Film dostępny z audiodeskrypcją lub lektorem. Skorzystaj bezpłatnie z aplikacji Kino Dostępne 2.0 w Twoim telefonie – http://kinodostepne.pl
FILMY Z LEKTOREM - The Last Showgirl
Gwiazda Pameli Anderson rozbłyska na nowo! Ikona lat 90. w "The Last Showgirl" powraca na ekrany rolą życia – i to taką, w której pobrzmiewają echa jej własnej biografii. Film w reżyserii Gii Coppoli
zdobył Nagrodę Specjalną Jury na festiwalu w San Sebastian, zaś najlepszy występ w karierze przyniósł Anderson pierwszą nominację do Złotego Globu. Na drugim planie towarzyszą jej nominowana do BAFTA za brawurową rolę kelnerki Jamie Lee Curtis (Oscar za "Wszystko wszędzie naraz"), Dave Bautista ("Diuna", seria "Strażnicy Galaktyki"), który tym razem nie udaje superbohatera, i Kiernan Shipka ("Kod zła", serial "Mad Men"). Gia Coppola z wrażliwością i uwagą godną Seana Bakera opowiada poruszającą historię kobiety, która nie pozwala się zepchnąć na boczny tor.
Shelley (Anderson) występuje w rewii w Las Vegas. Praca jest jej ogromną pasją i sposobem na realizację siebie, dla niej przed laty poświęciła rodzinę. Dziś dowiaduje się, że spektakl, któremu oddała wszystko, schodzi z afisza. Ale choć 57-letnia tancerka słyszy zewsząd, że jej czas już minął, nie zamierza zejść ze sceny. W mieście, które wabi jak fatamorgana, by brutalnie obudzić ze snu, kobieta walczy o swoje marzenia i odzyskanie relacji z córką. Dojrzała tancerka bez klasycznego wykształcenia i matka, która nigdy nie była idealna - Shelly to pełnokrwista bohaterka, której życie nie oszczędza, ale która udowadnia, że koniec może być nowym początkiem. Hołdem dla Anderson i jej historii jest napisana na potrzeby filmu, nominowana do Złotego Globu piosenka Miley Cyrus "Beautiful That Way".
Intymny, rozpięty pomiędzy iluzjami a rzeczywistością, luksusową fasadą a surowym życiem, które toczy się za jej kulisami, "The Last Showgirl" jest także unikatowym portretem miasta. Zwykle pokazywane nocą, rozświetlone neonami niczym park rozrywki, Las Vegas u Gii Coppoli jest filmowane za dnia na ziarnistej taśmie 16 mm, by odsłonić, co kryje się za blichtrem i magią. Niezwykłe uczucie „zamknięcia w akwarium", które może towarzyszyć przebywaniu w stolicy rozrywki, oddają zastosowane specjalne anamorficzne obiektywy. Las Vegas u Coppoli jest miejscem bez kryjącego upływ czasu make-upu, którego splendor nieuchronnie przemija - i które łączy z Shelley wspólna niepewna, ale pełna nadziei przyszłość.
Film dostępny również z audiodeskrypcją. Skorzystaj bezpłatnie z aplikacji Kino Dostępne 2.0 w Twoim telefonie – http://kinodostepne.pl
zdobył Nagrodę Specjalną Jury na festiwalu w San Sebastian, zaś najlepszy występ w karierze przyniósł Anderson pierwszą nominację do Złotego Globu. Na drugim planie towarzyszą jej nominowana do BAFTA za brawurową rolę kelnerki Jamie Lee Curtis (Oscar za "Wszystko wszędzie naraz"), Dave Bautista ("Diuna", seria "Strażnicy Galaktyki"), który tym razem nie udaje superbohatera, i Kiernan Shipka ("Kod zła", serial "Mad Men"). Gia Coppola z wrażliwością i uwagą godną Seana Bakera opowiada poruszającą historię kobiety, która nie pozwala się zepchnąć na boczny tor.
Shelley (Anderson) występuje w rewii w Las Vegas. Praca jest jej ogromną pasją i sposobem na realizację siebie, dla niej przed laty poświęciła rodzinę. Dziś dowiaduje się, że spektakl, któremu oddała wszystko, schodzi z afisza. Ale choć 57-letnia tancerka słyszy zewsząd, że jej czas już minął, nie zamierza zejść ze sceny. W mieście, które wabi jak fatamorgana, by brutalnie obudzić ze snu, kobieta walczy o swoje marzenia i odzyskanie relacji z córką. Dojrzała tancerka bez klasycznego wykształcenia i matka, która nigdy nie była idealna - Shelly to pełnokrwista bohaterka, której życie nie oszczędza, ale która udowadnia, że koniec może być nowym początkiem. Hołdem dla Anderson i jej historii jest napisana na potrzeby filmu, nominowana do Złotego Globu piosenka Miley Cyrus "Beautiful That Way".
Intymny, rozpięty pomiędzy iluzjami a rzeczywistością, luksusową fasadą a surowym życiem, które toczy się za jej kulisami, "The Last Showgirl" jest także unikatowym portretem miasta. Zwykle pokazywane nocą, rozświetlone neonami niczym park rozrywki, Las Vegas u Gii Coppoli jest filmowane za dnia na ziarnistej taśmie 16 mm, by odsłonić, co kryje się za blichtrem i magią. Niezwykłe uczucie „zamknięcia w akwarium", które może towarzyszyć przebywaniu w stolicy rozrywki, oddają zastosowane specjalne anamorficzne obiektywy. Las Vegas u Coppoli jest miejscem bez kryjącego upływ czasu make-upu, którego splendor nieuchronnie przemija - i które łączy z Shelley wspólna niepewna, ale pełna nadziei przyszłość.
Film dostępny również z audiodeskrypcją. Skorzystaj bezpłatnie z aplikacji Kino Dostępne 2.0 w Twoim telefonie – http://kinodostepne.pl
KOK - Krótka historia o miłości
To historia dwóch par. Trzydziestoletnich Lei i Andrei oraz pięćdziesięcioletnich Rocca i Cecilii.
Losy tej czwórki bohaterów splatają się pewnego wieczoru, gdy Lea poznaje Rocco w barze i wdaje się z nim w potajemny romans, skonsumowany w hotelowym pokoju. Z pozoru zwyczajna zdrada przybiera nieoczekiwany obrót, gdy Lea zaczyna przenikać do życia Rocco, doprowadzając do ostatecznego rozliczenia między wszystkimi partnerami.
Losy tej czwórki bohaterów splatają się pewnego wieczoru, gdy Lea poznaje Rocco w barze i wdaje się z nim w potajemny romans, skonsumowany w hotelowym pokoju. Z pozoru zwyczajna zdrada przybiera nieoczekiwany obrót, gdy Lea zaczyna przenikać do życia Rocco, doprowadzając do ostatecznego rozliczenia między wszystkimi partnerami.
KOK - Razem czy osobno
Alessandra i Valerio nie mogliby bardziej się od siebie różnić. Ona jest błyskotliwą i lubianą nauczycielką liceum, wolną i niezależną. On, czterdziestolatek, właśnie został dyrektorem tego liceum. Jest wyluzowany, ale jednocześnie surowy i przywiązany do tradycji.
Ich drogi krzyżują się przypadkiem w tramwaju: to niefortunne zderzenie sprawia, że między nimi z miejsca zaczyna iskrzyć. Błyskawiczna namiętność, porywająca noc. Ale najlepsze dopiero przed nimi. Następnego dnia zdają sobie sprawę, że pracują w tej samej szkole i muszą zmierzyć się z zupełnie nieoczekiwaną sytuacją, która zmusi ich do konfrontacji. Czy zagorzała feministka i nieświadomy szowinista zdołają znaleźć wspólny język?
Ich drogi krzyżują się przypadkiem w tramwaju: to niefortunne zderzenie sprawia, że między nimi z miejsca zaczyna iskrzyć. Błyskawiczna namiętność, porywająca noc. Ale najlepsze dopiero przed nimi. Następnego dnia zdają sobie sprawę, że pracują w tej samej szkole i muszą zmierzyć się z zupełnie nieoczekiwaną sytuacją, która zmusi ich do konfrontacji. Czy zagorzała feministka i nieświadomy szowinista zdołają znaleźć wspólny język?
Koncert NIECHĘĆ
Niechęć zaprasza na jesienną trasę!
Muzyka Niechęci nieustannie ewoluuje. Wywodząca się z jazzu, balansująca pomiędzy wściekłością i melancholią, na obecnym etapie skręciła w stronę transowych rytmów i syntezatorowych brzmień (nie zatracając przy tym improwizacyjnego i filmowego charakteru).
Poza materiałem z wcześniejszych płyt zespół wykona (w ramach cyklu “na chwilę przed wejściem do studia”) blisko godzinę premierowego, nie prezentowanego wcześniej materiału.
Będzie to też koncertowa premiera tegorocznego albumu “2025-live”. Płyta zadebiutowała na 2 miejscu oficjalnej (OLIS) listy najlepiej sprzedających się winyli w Polsce. Na koncercie dostępna będzie specjalna, limitowana i numerowana wersja “2025” (a także winylowe wznowienia “Reckless Things” i “Śmierci w miękkim futerku”).
Niechęć zagrała ponad 400 koncertów. Zarówno w trakcie regularnych, samodzielnych tras, jak i biorąc udział w festiwalach (polskich i zagranicznych) m.in. Open’er Festival, Tauron Nowa Muzyka, Warsaw Summer Jazz Days, Colours of Ostrava (Czechy), Copenhagen Jazz Festival (Dania), Glimps Festival (Belgia),Akbank Jazz Festival (Turcja) czy Polish Jazz London Series (Anglia).
Koncert tradycyjnie trwać będzie dwie i pół godziny!
Muzyka Niechęci nieustannie ewoluuje. Wywodząca się z jazzu, balansująca pomiędzy wściekłością i melancholią, na obecnym etapie skręciła w stronę transowych rytmów i syntezatorowych brzmień (nie zatracając przy tym improwizacyjnego i filmowego charakteru).
Poza materiałem z wcześniejszych płyt zespół wykona (w ramach cyklu “na chwilę przed wejściem do studia”) blisko godzinę premierowego, nie prezentowanego wcześniej materiału.
Będzie to też koncertowa premiera tegorocznego albumu “2025-live”. Płyta zadebiutowała na 2 miejscu oficjalnej (OLIS) listy najlepiej sprzedających się winyli w Polsce. Na koncercie dostępna będzie specjalna, limitowana i numerowana wersja “2025” (a także winylowe wznowienia “Reckless Things” i “Śmierci w miękkim futerku”).
Niechęć zagrała ponad 400 koncertów. Zarówno w trakcie regularnych, samodzielnych tras, jak i biorąc udział w festiwalach (polskich i zagranicznych) m.in. Open’er Festival, Tauron Nowa Muzyka, Warsaw Summer Jazz Days, Colours of Ostrava (Czechy), Copenhagen Jazz Festival (Dania), Glimps Festival (Belgia),Akbank Jazz Festival (Turcja) czy Polish Jazz London Series (Anglia).
Koncert tradycyjnie trwać będzie dwie i pół godziny!
Lekcje Filmowe - Nić widmo
Akcja toczy się w stylowym Londynie lat 50. XX wieku. Słynny projektant Reynolds Woodcock wraz z siostrą znajduje się w samym centrum brytyjskiego świata mody. Tworzy kreacje dla członków rodziny królewskiej, gwiazd filmowych, spadkobierczyń fortun, wyższych sfer. Kobiety wchodzą i szybko wychodzą z życia Woodcocka, dostarczając mu inspiracji i towarzystwa. Pewnego dnia spotyka młodą, silną kobietę, która wkrótce staje się stałym elementem jego życia.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu „Lekcje filmowe” – dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu „Lekcje filmowe” – dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Lekcje Filmowe - Sokół maltański
Sam Spade (Humphrey Bogart), prywatny detektyw, otrzymuje zlecenie odnalezienia młodszej siostry swojej klientki Ruth Wonderly. W miarę jak Spade zaczyna zagłębiać się w sprawie, przekonuje się, że jego prawdziwe zlecenie polega na odnalezieniu niewielkiego posągu przedstawiającego sokoła. Rzeźba ta powstała w roku 1539 i była wyrazem hołdu złożonego przez Templariuszy królowi Hiszpanii. W drodze do Hiszpanii galera, która ją przewoziła, została zatopiona przez piratów, a po posągu słuch zaginął. Rzeźba odnajduje się po latach w San Francisco, ale chętnych do jej zdobycia jest wielu.
To debiut reżyserski Johna Hustona i pierwsza główna rola Humphreya Bogarta. Klasyka czarnego kryminału i do dzisiaj inspiracja dla twórców nie tylko kina sensacyjnego.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu „Lekcje filmowe” – dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
To debiut reżyserski Johna Hustona i pierwsza główna rola Humphreya Bogarta. Klasyka czarnego kryminału i do dzisiaj inspiracja dla twórców nie tylko kina sensacyjnego.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu „Lekcje filmowe” – dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Lekcje Filmowe - Śniadanie u Tiffany'ego
Ekranizacja opowiadania Trumana Capote.
Życie Holly Golightly upływa na nieustannej zabawie na koszt bogatych adoratorów. Uwodzicielska i urocza poszukuje w kręgach nowojorskiej socjety milionera, którego mogłaby poślubić. Pewnego dnia piętro wyżej wprowadza się młody pisarz. Tę dwójkę zaczyna łączyć przyjaźń. Oboje będą musieli zweryfikować swe dotychczasowe życie.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu „Lekcje filmowe” – dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Życie Holly Golightly upływa na nieustannej zabawie na koszt bogatych adoratorów. Uwodzicielska i urocza poszukuje w kręgach nowojorskiej socjety milionera, którego mogłaby poślubić. Pewnego dnia piętro wyżej wprowadza się młody pisarz. Tę dwójkę zaczyna łączyć przyjaźń. Oboje będą musieli zweryfikować swe dotychczasowe życie.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu „Lekcje filmowe” – dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Milcząca przyjaciółka
Czy można zaprzyjaźnić się z drzewem i dzięki temu zmienić swoje życie?
W nagrodzonym na festiwalu w Wenecji filmie Ildikó Enyedi („Dusza i ciało”) to pytanie staje się początkiem hipnotyzującej, pełnej emocji podróży. „Milcząca przyjaciółka” zaprasza do świata, w którym ludzie potrafią nawiązać głębokie relacje z naturą i komunikować się z nią poza słowami. To film-medytacja, który otula spokojem i napełnia mocą.
W sercu uniwersyteckiego ogrodu botanicznego rośnie okazały miłorząb japoński (gingko biloba), który na przestrzeni wieku staje się niemym świadkiem i uczestnikiem historii trojga nieznajomych. Zdeterminowana dziewczyna walczy o miejsce na wydziale botaniki, szukając w cieniu drzewa schronienia przed uprzedzeniami zdominowanego przez mężczyzn świata nauki. Samotny student, który nigdy nie zwracał uwagi na rośliny, w jego milczącej obecności odnajduje punkt oparcia po życiowym zawirowaniu. Neurolog z Hong-Kongu (w tej roli znany z filmów Wonga Kar-Waia Tony Leung) pod wpływem kontaktu z drzewem zaczyna kwestionować swoje naukowe przekonania, odkrywając głęboką więź między tym, co widzialne, a tym, co nieuchwytne.
„Milcząca przyjaciółka” to film, który koi, inspiruje i otwiera oczy na to, co na co dzień umyka naszej uwadze. Pozwala zanurzyć się w opowieści pełnej spokoju, piękna i emocjonalnej głębi, która przypomina, jak potężny wpływ ma na nas kontakt z przyrodą. To poruszająca historia o więziach, które przekraczają granice ludzkiego rozumienia – i o tym, że czasem najwierniejszego przyjaciela możemy znaleźć tam, gdzie najmniej się tego spodziewamy.
Film dostępny z audiodeskrypcją lub lektorem. Skorzystaj bezpłatnie z aplikacji Kino Dostępne 2.0 w Twoim telefonie – http://kinodostepne.pl
W nagrodzonym na festiwalu w Wenecji filmie Ildikó Enyedi („Dusza i ciało”) to pytanie staje się początkiem hipnotyzującej, pełnej emocji podróży. „Milcząca przyjaciółka” zaprasza do świata, w którym ludzie potrafią nawiązać głębokie relacje z naturą i komunikować się z nią poza słowami. To film-medytacja, który otula spokojem i napełnia mocą.
W sercu uniwersyteckiego ogrodu botanicznego rośnie okazały miłorząb japoński (gingko biloba), który na przestrzeni wieku staje się niemym świadkiem i uczestnikiem historii trojga nieznajomych. Zdeterminowana dziewczyna walczy o miejsce na wydziale botaniki, szukając w cieniu drzewa schronienia przed uprzedzeniami zdominowanego przez mężczyzn świata nauki. Samotny student, który nigdy nie zwracał uwagi na rośliny, w jego milczącej obecności odnajduje punkt oparcia po życiowym zawirowaniu. Neurolog z Hong-Kongu (w tej roli znany z filmów Wonga Kar-Waia Tony Leung) pod wpływem kontaktu z drzewem zaczyna kwestionować swoje naukowe przekonania, odkrywając głęboką więź między tym, co widzialne, a tym, co nieuchwytne.
„Milcząca przyjaciółka” to film, który koi, inspiruje i otwiera oczy na to, co na co dzień umyka naszej uwadze. Pozwala zanurzyć się w opowieści pełnej spokoju, piękna i emocjonalnej głębi, która przypomina, jak potężny wpływ ma na nas kontakt z przyrodą. To poruszająca historia o więziach, które przekraczają granice ludzkiego rozumienia – i o tym, że czasem najwierniejszego przyjaciela możemy znaleźć tam, gdzie najmniej się tego spodziewamy.
Film dostępny z audiodeskrypcją lub lektorem. Skorzystaj bezpłatnie z aplikacji Kino Dostępne 2.0 w Twoim telefonie – http://kinodostepne.pl
NON STOP KINO - spotkanie + projekcja "Cinema Paradiso"
Spotkanie wokół książki "non stop kino" z Olgą Drendą i Zofią Oslislo-Piekarską | prowadzenie: Ewa Niewiadomska.
Po spotkaniu zapraszamy na seans filmu „Cinema Paradiso” | reż. Giuseppe Tornatore | Francja, Włochy | 1988 | 123 min
Czasy i miejsca. Filmy i ludzie. Zmiany. Miłość do kina – niezmienna. Pięć niesamowitych historii pięciu kin Silesii Film. Poznacie je wszystkie dzięki książce „Non stop kino” Olgi Drendy.
We wtorek, 23 czerwca zapraszamy na spotkanie z autorką i z odpowiedzialną za stronę wizualną publikacji projektantką graficzną Zofią Oslislo-Piekraską. Rozmowę poprowadzi Ewa Niewiadomska. Porozmawiamy o tym, jak powstawała książka, o
tajemnicach starych kin i o tym, dlaczego wciąż warto do nich zaglądać.
Książka opowiada o unikatowej w skali kraju Instytucji Filmowej Silesia Film z perspektywy pięciu kin przez nią prowadzonych: Kina Światowid, Kina Janosik, Kinoteatru Rialto, Kina Bałtyk i Kina Kosmos wraz z Filmoteką Śląską – jedynym regionalnym archiwum filmowym w kraju. Kultowe miejsca na mapie życia filmowego Górnego Śląska wpisane w kontekst zmieniających się czasów i historii miejsc, w jakich działają. Autorka prowadzi narrację, oddając głos widzom każdego z kin, których wspomnienia układają się w błyskotliwą,
fascynującą, zabawną i pełną miłości do kina opowieść. Podróż przez zmieniające się kinowe krajobrazy uzupełnia bogata w materiały archiwalne strona wizualna, za którą odpowiedzialna jest uznana projektantka graficzna - Zofia Oslislo-Piekarska.
„Olga Drenda zabiera nas w żywą i wciągającą podróż w czasie przez historię kin Silesia Film, na tle przemian życia społecznego - od epoki przedwojennej po współczesność. Wyławia smaczki popkultury (kto pamięta taniec po seansie „Hair”, a kto kolejki na „Larę Croft” w Kosmosie?), ożywia wspomnienia i emocje, przywołuje klimat minionych dekad - od „dekalogu widza” w Rialcie po „beatlesów” wykupujących bilety czy kino-dyskotekę w latach 90. Opowiada o wielkiej architekturze i wielkich remontach, ale też o drobnych detalach: smaku oranżady spod „Bałtyku” czy wagarach w „Światowidzie”. Przede wszystkim jest to jednak książka o ludziach zakochanych w kinie - odsłaniająca kulisy tej pasji, chwilami jak z
„Cinema Paradiso”, a przecież całkowicie prawdziwej. To lektura, po której chce się natychmiast ruszyć w drogę: od „Kosmosu”, "Światowida” i „Rialta” po kina „zamorskie” - w Raciborzu i Żywcu - by poczuć klimat tych miejsc, usiąść przed wielkim ekranem i obejrzeć
cokolwiek - choćby nawet odrestaurowane w Filmotece taśmy ze „Święta mysząt”. Anna Cieplak
Olga Drenda - pisarka, eseistka, tłumaczka. Absolwentka etnologii i antropologii kultury UJ. Autorka książek „Duchologia polska. Rzeczy i ludzie w latach transformacji” „Wyroby. Pomysłowość wokół nas” (za którą otrzymała nominację do Paszportów Polityki i Nagrodę Literacką Gdynia w kategorii esej), „Słowo humoru” oraz rozmów „Czyje jest nasze życie” (wspólnie z Bartłomiejem Dobroczyńskim) i „Książka o miłości” (wspólnie z Małgorzatą Halber). Od 2013 roku prowadzi facebookową stronę Duchologia. Stale współpracuje m.in. z „Tygodnikiem Powszechnym”. Wspólnie z Jackiem Paśnikiem prowadzi autorską audycję w radiowej Czwórce.
Film dostępny z audiodeskrypcją lub lektorem. Skorzystaj bezpłatnie z aplikacji Kino Dostępne 2.0 w Twoim telefonie – http://kinodostepne.pl
Po spotkaniu zapraszamy na seans filmu „Cinema Paradiso” | reż. Giuseppe Tornatore | Francja, Włochy | 1988 | 123 min
Czasy i miejsca. Filmy i ludzie. Zmiany. Miłość do kina – niezmienna. Pięć niesamowitych historii pięciu kin Silesii Film. Poznacie je wszystkie dzięki książce „Non stop kino” Olgi Drendy.
We wtorek, 23 czerwca zapraszamy na spotkanie z autorką i z odpowiedzialną za stronę wizualną publikacji projektantką graficzną Zofią Oslislo-Piekraską. Rozmowę poprowadzi Ewa Niewiadomska. Porozmawiamy o tym, jak powstawała książka, o
tajemnicach starych kin i o tym, dlaczego wciąż warto do nich zaglądać.
Książka opowiada o unikatowej w skali kraju Instytucji Filmowej Silesia Film z perspektywy pięciu kin przez nią prowadzonych: Kina Światowid, Kina Janosik, Kinoteatru Rialto, Kina Bałtyk i Kina Kosmos wraz z Filmoteką Śląską – jedynym regionalnym archiwum filmowym w kraju. Kultowe miejsca na mapie życia filmowego Górnego Śląska wpisane w kontekst zmieniających się czasów i historii miejsc, w jakich działają. Autorka prowadzi narrację, oddając głos widzom każdego z kin, których wspomnienia układają się w błyskotliwą,
fascynującą, zabawną i pełną miłości do kina opowieść. Podróż przez zmieniające się kinowe krajobrazy uzupełnia bogata w materiały archiwalne strona wizualna, za którą odpowiedzialna jest uznana projektantka graficzna - Zofia Oslislo-Piekarska.
„Olga Drenda zabiera nas w żywą i wciągającą podróż w czasie przez historię kin Silesia Film, na tle przemian życia społecznego - od epoki przedwojennej po współczesność. Wyławia smaczki popkultury (kto pamięta taniec po seansie „Hair”, a kto kolejki na „Larę Croft” w Kosmosie?), ożywia wspomnienia i emocje, przywołuje klimat minionych dekad - od „dekalogu widza” w Rialcie po „beatlesów” wykupujących bilety czy kino-dyskotekę w latach 90. Opowiada o wielkiej architekturze i wielkich remontach, ale też o drobnych detalach: smaku oranżady spod „Bałtyku” czy wagarach w „Światowidzie”. Przede wszystkim jest to jednak książka o ludziach zakochanych w kinie - odsłaniająca kulisy tej pasji, chwilami jak z
„Cinema Paradiso”, a przecież całkowicie prawdziwej. To lektura, po której chce się natychmiast ruszyć w drogę: od „Kosmosu”, "Światowida” i „Rialta” po kina „zamorskie” - w Raciborzu i Żywcu - by poczuć klimat tych miejsc, usiąść przed wielkim ekranem i obejrzeć
cokolwiek - choćby nawet odrestaurowane w Filmotece taśmy ze „Święta mysząt”. Anna Cieplak
Olga Drenda - pisarka, eseistka, tłumaczka. Absolwentka etnologii i antropologii kultury UJ. Autorka książek „Duchologia polska. Rzeczy i ludzie w latach transformacji” „Wyroby. Pomysłowość wokół nas” (za którą otrzymała nominację do Paszportów Polityki i Nagrodę Literacką Gdynia w kategorii esej), „Słowo humoru” oraz rozmów „Czyje jest nasze życie” (wspólnie z Bartłomiejem Dobroczyńskim) i „Książka o miłości” (wspólnie z Małgorzatą Halber). Od 2013 roku prowadzi facebookową stronę Duchologia. Stale współpracuje m.in. z „Tygodnikiem Powszechnym”. Wspólnie z Jackiem Paśnikiem prowadzi autorską audycję w radiowej Czwórce.
Film dostępny z audiodeskrypcją lub lektorem. Skorzystaj bezpłatnie z aplikacji Kino Dostępne 2.0 w Twoim telefonie – http://kinodostepne.pl
Ojczyzna - pokaz przedpremierowy
„Ojczyzna” to najnowszy, długo wyczekiwany film laureata Oscara®, Pawła Pawlikowskiego, twórcy „Idy” i „Zimnej wojny”, zdobywca nagrody za reżyserię na tegorocznym 79. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes.
Poprzedni film Pawlikowskiego, „Zimna wojna”, również nagrodzony za reżyserię w Cannes, oprócz spektakularnego sukcesu międzynarodowego (52 nagrody i 126 nominacje, w tym do Oscara® dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, za najlepszą reżyserię i najlepsze zdjęcia) podbił serca polskiej publiczności, przyciągając do kin ponad 1 milion widzów.
W swoim najnowszym dziele, podobnie jak w „Idzie” i „Zimnej wojnie”, reżyser podejmuje tematy tożsamości, winy, rodziny i miłości na tle chaosu i moralnego zagubienia powojennej Europy.
"'Ojczyzna' splata w sobie wiele wątków, ale opowiada o nich z umiarem i prostotą, w mocnych kadrach i gęstych scenach, pozostawiając widzowi przestrzeń do przeżywania i wyobrażania."
Paweł Pawlikowski
W rolach głównych zobaczymy nominowaną do Oscara® Sandrę Hüller („Strefa interesów”, „Anatomia upadku”, „Projekt Hail Mary”) i Hannsa Zischlera („Monachium”). Scenariusz napisali Paweł Pawlikowski i Henk Handloegten. Do realizacji filmu reżyser ponownie zaprosił swój wieloletni zespół twórczy – nominowanego do Oscara® operatora Łukasza Żala („Hamnet”), kostiumografkę Aleksandrę Staszko („Ministranci”) oraz scenografów Katarzynę Sobańską i Marcela Sławińskiego („Lalka”).
„Ojczyzna" opowiada o relacji między Thomasem Mannem (Hanns Zischler), laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, a jego córką Eriką (Sandra Hüller) – aktorką i pisarką. Akcja rozgrywa się w szczytowym okresie zimnej wojny. Ojciec i córka wyruszają w trudną, pełną emocji podróż czarnym Buickiem przez zrujnowane Niemcy – z Frankfurtu pod kontrolą amerykańską do Weimaru pod wpływem sowieckim. Po raz pierwszy od zakończenia wojny Mann wraca do swojej ojczyzny, po tym jak podjął wcześniej trudną decyzję o emigracji do Stanów Zjednoczonych.
Producentami filmu są: Mario Gianani i Lorenzo Mieli (OUR Films), Ewa Puszczyńska (Extreme Emotions), Jeanne Tremsal i Edward Berger (Nine Hours), Dimitri Rassam (Chapter 2) oraz Lorenzo Gangarossa (Circle One).
Ze strony polskiej film powstał w koprodukcji z Canal + Polska, Wytwórnią Filmów Fabularnych we Wrocławiu, Dolnośląskim Centrum Filmowym i Instytucją Filmową Silesia-Film. Film został współfinansowany przez Polski Instytut Sztuki Filmowej. Produkcję dofinansowano także ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Poprzedni film Pawlikowskiego, „Zimna wojna”, również nagrodzony za reżyserię w Cannes, oprócz spektakularnego sukcesu międzynarodowego (52 nagrody i 126 nominacje, w tym do Oscara® dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, za najlepszą reżyserię i najlepsze zdjęcia) podbił serca polskiej publiczności, przyciągając do kin ponad 1 milion widzów.
W swoim najnowszym dziele, podobnie jak w „Idzie” i „Zimnej wojnie”, reżyser podejmuje tematy tożsamości, winy, rodziny i miłości na tle chaosu i moralnego zagubienia powojennej Europy.
"'Ojczyzna' splata w sobie wiele wątków, ale opowiada o nich z umiarem i prostotą, w mocnych kadrach i gęstych scenach, pozostawiając widzowi przestrzeń do przeżywania i wyobrażania."
Paweł Pawlikowski
W rolach głównych zobaczymy nominowaną do Oscara® Sandrę Hüller („Strefa interesów”, „Anatomia upadku”, „Projekt Hail Mary”) i Hannsa Zischlera („Monachium”). Scenariusz napisali Paweł Pawlikowski i Henk Handloegten. Do realizacji filmu reżyser ponownie zaprosił swój wieloletni zespół twórczy – nominowanego do Oscara® operatora Łukasza Żala („Hamnet”), kostiumografkę Aleksandrę Staszko („Ministranci”) oraz scenografów Katarzynę Sobańską i Marcela Sławińskiego („Lalka”).
„Ojczyzna" opowiada o relacji między Thomasem Mannem (Hanns Zischler), laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, a jego córką Eriką (Sandra Hüller) – aktorką i pisarką. Akcja rozgrywa się w szczytowym okresie zimnej wojny. Ojciec i córka wyruszają w trudną, pełną emocji podróż czarnym Buickiem przez zrujnowane Niemcy – z Frankfurtu pod kontrolą amerykańską do Weimaru pod wpływem sowieckim. Po raz pierwszy od zakończenia wojny Mann wraca do swojej ojczyzny, po tym jak podjął wcześniej trudną decyzję o emigracji do Stanów Zjednoczonych.
Producentami filmu są: Mario Gianani i Lorenzo Mieli (OUR Films), Ewa Puszczyńska (Extreme Emotions), Jeanne Tremsal i Edward Berger (Nine Hours), Dimitri Rassam (Chapter 2) oraz Lorenzo Gangarossa (Circle One).
Ze strony polskiej film powstał w koprodukcji z Canal + Polska, Wytwórnią Filmów Fabularnych we Wrocławiu, Dolnośląskim Centrum Filmowym i Instytucją Filmową Silesia-Film. Film został współfinansowany przez Polski Instytut Sztuki Filmowej. Produkcję dofinansowano także ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Pożegnalna trasa koncertowa Lecha Janerki
Zapraszamy na koncert podczas pożegnalnej trasy Lecha Janerki!
Będzie to spotkanie z muzyką jednego z najbardziej niepokornych twórców polskiej sceny – pełne refleksji, charakterystycznego humoru i niepowtarzalnej atmosfery. Artysta zaprezentuje najważniejsze utwory ze swojej wieloletniej kariery.
Skład zespołu:
Bożena Janerka
Lech Janerka
Michał Mioduszewski
Bartosz Straburzyński
Lech Janerka - jedna z najbardziej oryginalnych i niezależnych postaci polskiej muzyki rockowej. Kompozytor, basista, wokalista i autor tekstów, który od ponad czterech dekad konsekwentnie idzie własną drogą. Artysta związany z Wrocławiem, gdzie się urodził i gdzie rozpoczęła się jego muzyczna historia.
Na przełomie lat 70. i 80 założył legendarny zespół Klaus Mitffoch. Jedyny album grupy – uznany dziś za jedną z najważniejszych płyt w historii polskiego rocka – na trwałe zapisał się w historii muzyki. Po rozwiązaniu zespołu Janerka rozpoczął działalność solową, wydając w 1986 roku album „Historia podwodna”. Od tego momentu konsekwentnie buduje własny, niepowtarzalny język muzyczny, łączący rock, elektronikę i nieoczywiste rozwiązania brzmieniowe z charakterystycznymi, pełnymi ironii i neologizmów tekstami.
Na swoim koncie ma wiele ważnych albumów, w tym „Ur”, „Bruhaha”, „Dobranoc”, „Fiu Fiu”, „Plagiaty” oraz wydany po latach przerwy album „Gipsowy odlew falsyfikatu”. Wiele utworów artysty – takich jak „Konstytucje”, „Ta zabawa nie jest dla dziewczynek”, „Jezu jak się cieszę”, „Rower” czy „Strzeż się” – na stałe weszło do kanonu polskiej muzyki.
W 2023 roku, po ukazaniu się długo wyczekiwanej (18 lat) płyty artysty "Gipsowy odlew falsyfikatu”, wydawało się, że za chwilę powstanie kolejna i że nastąpi powrót do koncertowania.
Ten refleksyjny album został bardzo ciepło przyjęty przez fanów i krytyków, m.in. wyróżniono go jako polską płytę roku w redakcyjnych plebiscytach "Polityki", "Gazety Wyborczej” i „Onetu”, otrzymał również 5 Fryderyków.
Ale Lech Janerka postanowił zakończyć w tym roku działania koncertowe...
Będzie to spotkanie z muzyką jednego z najbardziej niepokornych twórców polskiej sceny – pełne refleksji, charakterystycznego humoru i niepowtarzalnej atmosfery. Artysta zaprezentuje najważniejsze utwory ze swojej wieloletniej kariery.
Skład zespołu:
Bożena Janerka
Lech Janerka
Michał Mioduszewski
Bartosz Straburzyński
Lech Janerka - jedna z najbardziej oryginalnych i niezależnych postaci polskiej muzyki rockowej. Kompozytor, basista, wokalista i autor tekstów, który od ponad czterech dekad konsekwentnie idzie własną drogą. Artysta związany z Wrocławiem, gdzie się urodził i gdzie rozpoczęła się jego muzyczna historia.
Na przełomie lat 70. i 80 założył legendarny zespół Klaus Mitffoch. Jedyny album grupy – uznany dziś za jedną z najważniejszych płyt w historii polskiego rocka – na trwałe zapisał się w historii muzyki. Po rozwiązaniu zespołu Janerka rozpoczął działalność solową, wydając w 1986 roku album „Historia podwodna”. Od tego momentu konsekwentnie buduje własny, niepowtarzalny język muzyczny, łączący rock, elektronikę i nieoczywiste rozwiązania brzmieniowe z charakterystycznymi, pełnymi ironii i neologizmów tekstami.
Na swoim koncie ma wiele ważnych albumów, w tym „Ur”, „Bruhaha”, „Dobranoc”, „Fiu Fiu”, „Plagiaty” oraz wydany po latach przerwy album „Gipsowy odlew falsyfikatu”. Wiele utworów artysty – takich jak „Konstytucje”, „Ta zabawa nie jest dla dziewczynek”, „Jezu jak się cieszę”, „Rower” czy „Strzeż się” – na stałe weszło do kanonu polskiej muzyki.
W 2023 roku, po ukazaniu się długo wyczekiwanej (18 lat) płyty artysty "Gipsowy odlew falsyfikatu”, wydawało się, że za chwilę powstanie kolejna i że nastąpi powrót do koncertowania.
Ten refleksyjny album został bardzo ciepło przyjęty przez fanów i krytyków, m.in. wyróżniono go jako polską płytę roku w redakcyjnych plebiscytach "Polityki", "Gazety Wyborczej” i „Onetu”, otrzymał również 5 Fryderyków.
Ale Lech Janerka postanowił zakończyć w tym roku działania koncertowe...
Rialto DOCumentalnie - Monterey Pop
Przed seansem prelekcja Piotra Metza.
Trzy dni, jedna scena, niemal 30 kultowych zespołów, blisko 100 godzin nagrań oraz jeden znakomity film.
W letni, czerwcowy weekend w 1967 roku, zaczęła się legenda Janis Joplin i Jimiego Hendrixa. Wystarczyły trzy gorące dni na stadionie w Monterey, by dzięki 27 artystom powstała kontrkultura i zrodził się kalifornijski sen. Zanim doszło do powstania Woodstocku, sto tysięcy osób podczas Monterey International Pop Festival, napędzanych psychodelicznymi dźwiękami, zawiązało komunę hipisowską. Trwało “lato miłości”. Scott McKenzie w swojej piosence sugerował obowiązujący dress code: „Be sure to wear some flowers in your hair”. Ludzie porzucali formalne, krępujące ubrania, by na boso, ale w dzwonach, splątani etnicznymi koralikami, z kwiatami we włosach, gromadzić się wśród oparów dymu, nie wiedząc jeszcze, co się wydarzy.
Odpowiedź znajdziemy już w pierwszych sekundach filmu “Monterey Pop”. Pełna entuzjazmu hipiska wygłosi do kamery spojler: „To będzie jak Sylwester, Wielkanoc i Boże Narodzenie w jednym!”. Niemal lewitujących przedstawicieli “dzieci kwiatów”, psychodeliczne dźwięki i atmosferę zmiany okiem kamery uchwycił zdobywca Oscara D. A. Pennebaker. Film “Monterey Pop” miał być tylko programem telewizyjnym, jednak amerykańscy decydenci nie byli gotowi na taką dawkę buntu. Na szczęście, dzięki rekonstrukcji cyfrowej filmu, przekonamy się, że dzieło Pennebakera to nie tylko zapis koncertów, ale także portret całego pokolenia kontrkultury lat 60., jego energii, wolności, dzikości i artystycznej rewolucji.
Zanim Jimi Hendrix zaprzeczy prawu grawitacji, grając nietypowo na instrumencie, a potem pocałuje i podpali swoją gitarę, zatopimy się w atmosferze dni naznaczonych zmianą. Na twarzach odbiorców imprezy ktoś namaluje kwiaty, ktoś inny nakarmi psa, a jeszcze ktoś napisze na plakacie “Peace and Love”. Chwilę później zadebiutuje Janis Joplin, zahipnotyzuje słuchaczy na tyle, by potem zamienić się w legendę. Jedni rozpalali scenę do czerwoności, inni zranili stopę (perkusista The Who), a jeszcze inni rozczulali. „I’ve Been Loving You Too Long” Otisa Reddinga przeszło do historii, dzięki sfilmowaniu koncertu. Na scenie zobaczymy także przedstawicieli Simon and Garfunkel, The Mamas and the Papas, a całe wydarzenie zwieńczy muzyczna mantra w wykonaniu Ravi’ego Shankar’a.
Film „Monterey Pop” to prawdziwy game changer w świecie kina dokumentalnego, ze względu na rejestrację dźwięku na żywo. Kamera Pennebakera z wyjątkową bliskością utrwala zarówno sceniczne popisy, jak i reakcje publiczności i życie festiwalowe. Autor filmu odpowiedzialny jest przecież za powstanie dokumentów o Bobie Dylanie i Davidzie Bowiem. Byli tacy artyści, którzy żałowali, że nie pojawili się na festiwalu i nie wzięli udziału w tym rewolucyjnym kontrkulturowym zrywie. Widzowie nie mogą powtórzyć tego błędu!
Trzy dni, jedna scena, niemal 30 kultowych zespołów, blisko 100 godzin nagrań oraz jeden znakomity film.
W letni, czerwcowy weekend w 1967 roku, zaczęła się legenda Janis Joplin i Jimiego Hendrixa. Wystarczyły trzy gorące dni na stadionie w Monterey, by dzięki 27 artystom powstała kontrkultura i zrodził się kalifornijski sen. Zanim doszło do powstania Woodstocku, sto tysięcy osób podczas Monterey International Pop Festival, napędzanych psychodelicznymi dźwiękami, zawiązało komunę hipisowską. Trwało “lato miłości”. Scott McKenzie w swojej piosence sugerował obowiązujący dress code: „Be sure to wear some flowers in your hair”. Ludzie porzucali formalne, krępujące ubrania, by na boso, ale w dzwonach, splątani etnicznymi koralikami, z kwiatami we włosach, gromadzić się wśród oparów dymu, nie wiedząc jeszcze, co się wydarzy.
Odpowiedź znajdziemy już w pierwszych sekundach filmu “Monterey Pop”. Pełna entuzjazmu hipiska wygłosi do kamery spojler: „To będzie jak Sylwester, Wielkanoc i Boże Narodzenie w jednym!”. Niemal lewitujących przedstawicieli “dzieci kwiatów”, psychodeliczne dźwięki i atmosferę zmiany okiem kamery uchwycił zdobywca Oscara D. A. Pennebaker. Film “Monterey Pop” miał być tylko programem telewizyjnym, jednak amerykańscy decydenci nie byli gotowi na taką dawkę buntu. Na szczęście, dzięki rekonstrukcji cyfrowej filmu, przekonamy się, że dzieło Pennebakera to nie tylko zapis koncertów, ale także portret całego pokolenia kontrkultury lat 60., jego energii, wolności, dzikości i artystycznej rewolucji.
Zanim Jimi Hendrix zaprzeczy prawu grawitacji, grając nietypowo na instrumencie, a potem pocałuje i podpali swoją gitarę, zatopimy się w atmosferze dni naznaczonych zmianą. Na twarzach odbiorców imprezy ktoś namaluje kwiaty, ktoś inny nakarmi psa, a jeszcze ktoś napisze na plakacie “Peace and Love”. Chwilę później zadebiutuje Janis Joplin, zahipnotyzuje słuchaczy na tyle, by potem zamienić się w legendę. Jedni rozpalali scenę do czerwoności, inni zranili stopę (perkusista The Who), a jeszcze inni rozczulali. „I’ve Been Loving You Too Long” Otisa Reddinga przeszło do historii, dzięki sfilmowaniu koncertu. Na scenie zobaczymy także przedstawicieli Simon and Garfunkel, The Mamas and the Papas, a całe wydarzenie zwieńczy muzyczna mantra w wykonaniu Ravi’ego Shankar’a.
Film „Monterey Pop” to prawdziwy game changer w świecie kina dokumentalnego, ze względu na rejestrację dźwięku na żywo. Kamera Pennebakera z wyjątkową bliskością utrwala zarówno sceniczne popisy, jak i reakcje publiczności i życie festiwalowe. Autor filmu odpowiedzialny jest przecież za powstanie dokumentów o Bobie Dylanie i Davidzie Bowiem. Byli tacy artyści, którzy żałowali, że nie pojawili się na festiwalu i nie wzięli udziału w tym rewolucyjnym kontrkulturowym zrywie. Widzowie nie mogą powtórzyć tego błędu!
Ścieżki życia
Raynor i Moth, małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi.
Wędrówka na północ – pokaz specjalny ze spotkaniem | gościni: podróżniczka Zuzanna Puchalska
Czy trudne szlaki zbliżają nas do siebie, czy wystawiają na próbę naszą cierpliwość i wzajemne zaufanie? O tym, co dzieje się, gdy ruszamy w drogę z drugim człowiekiem, porozmawiamy podczas wyjątkowego wieczoru w Kinoteatrze Rialto.
Zapraszamy na przedpremierowy pokaz filmu „Wędrówka na północ”, po którym odbędzie się spotkanie z podróżniczką Zuzanną Puchalską.
„Wędrówka na północ” to poruszająca opowieść o dwóch przyjaciołach, którzy po dziesięciu latach rozłąki wyruszają na trzydziestodniową wyprawę przez dzikie szkockie bezdroża. W obliczu surowej natury, stromych podejść i codziennych wyzwań, ich wspólna droga staje się nie tylko fizycznym sprawdzianem, ale przede wszystkim głęboką lekcją o męskiej przyjaźni, przewartościowaniu życiowych wyborów i trudnej sztuce bycia razem w ciszy.
Zapraszamy na spotkanie z osobą, dla której każda mapa jest początkiem fascynującej historii. Naszą gościnią będzie Zuzanna Puchalska – podróżniczka, która na swoim koncie ma samotne przejście szlaku Te Araroa w Nowej Zelandii oraz liczne wyprawy od Syberii po Andy. Zuzanna podzieli się swoimi doświadczeniami, konfrontując samotne wędrowanie z wyzwaniami, jakie niesie za sobą wspólna droga.
Przygotujcie się na wieczór pełen refleksji o tym, czy w podróży ważniejszy jest cel, czy człowiek obok nas – i dlaczego wspólne „zgubienie się” bywa najcenniejszym doświadczeniem.
Zapraszamy na przedpremierowy pokaz filmu „Wędrówka na północ”, po którym odbędzie się spotkanie z podróżniczką Zuzanną Puchalską.
„Wędrówka na północ” to poruszająca opowieść o dwóch przyjaciołach, którzy po dziesięciu latach rozłąki wyruszają na trzydziestodniową wyprawę przez dzikie szkockie bezdroża. W obliczu surowej natury, stromych podejść i codziennych wyzwań, ich wspólna droga staje się nie tylko fizycznym sprawdzianem, ale przede wszystkim głęboką lekcją o męskiej przyjaźni, przewartościowaniu życiowych wyborów i trudnej sztuce bycia razem w ciszy.
Zapraszamy na spotkanie z osobą, dla której każda mapa jest początkiem fascynującej historii. Naszą gościnią będzie Zuzanna Puchalska – podróżniczka, która na swoim koncie ma samotne przejście szlaku Te Araroa w Nowej Zelandii oraz liczne wyprawy od Syberii po Andy. Zuzanna podzieli się swoimi doświadczeniami, konfrontując samotne wędrowanie z wyzwaniami, jakie niesie za sobą wspólna droga.
Przygotujcie się na wieczór pełen refleksji o tym, czy w podróży ważniejszy jest cel, czy człowiek obok nas – i dlaczego wspólne „zgubienie się” bywa najcenniejszym doświadczeniem.
Wielka Sztuka w Kinoteatrze Rialto - Świt impresjonizmu: Paryż 1874
Impresjonizm to jeden z najważniejszych nurtów w historii sztuki. Dzieła impresjonistów są podziwiane przez miliony widzów odwiedzających muzea i galerie sztuki.
Początki były jednak trudne. Impresjoniści i ich sztuka byli odrzucani przez publiczność. Wszystko zmieniło się w 1874 roku. Pierwsi impresjoniści, „spragnieni niezależności”, dokonali przełomu, organizując własną wystawę poza oficjalnymi kanałami. Narodził się impresjonizm, a świat sztuki zmienił się na zawsze.
Co doprowadziło do pierwszej przełomowej wystawy 150 lat temu? Kim były osobowości, które dzierżyły swoje pędzle w tak radykalny i prowokacyjny sposób? Spektakularna wystawa w Musée d'Orsay pozwala spojrzeć świeżym okiem na tę niezwykłą opowieść o pasji i buncie. Historia nie jest opowiadana przez historyków i kuratorów, ale słowami tych, którzy byli świadkami świtu impresjonizmu: artystów, prasy i mieszkańców Paryża w 1874 roku.
Początki były jednak trudne. Impresjoniści i ich sztuka byli odrzucani przez publiczność. Wszystko zmieniło się w 1874 roku. Pierwsi impresjoniści, „spragnieni niezależności”, dokonali przełomu, organizując własną wystawę poza oficjalnymi kanałami. Narodził się impresjonizm, a świat sztuki zmienił się na zawsze.
Co doprowadziło do pierwszej przełomowej wystawy 150 lat temu? Kim były osobowości, które dzierżyły swoje pędzle w tak radykalny i prowokacyjny sposób? Spektakularna wystawa w Musée d'Orsay pozwala spojrzeć świeżym okiem na tę niezwykłą opowieść o pasji i buncie. Historia nie jest opowiadana przez historyków i kuratorów, ale słowami tych, którzy byli świadkami świtu impresjonizmu: artystów, prasy i mieszkańców Paryża w 1874 roku.
Wielka Sztuka w Kinoteatrze Rialto - Turner & Constable. Przełomowa wystawa
Zapraszamy w filmową podróż do londyńskiego muzeum Tate Britain na najnowszą wystawę z okazji 250. rocznicy urodzin dwóch gigantów brytyjskiego malarstwa. Dokument z cenionej serii „Wystawa w Kinie” prezentuje splecione losy pejzażystów Turnera i Constable’a oraz ich arcydzieła w zbliżeniach niedostępnych dla zwykłego turysty.
Joseph Mallord William Turner (1775–1851) i John Constable (1776–1837) urodzili się w odstępie zaledwie jednego roku, ale artystycznie byli jak ogień i woda. Constable, admirator realizmu, z nostalgią malował sielskie krajobrazy i wyidealizowane miejsca, które kochał. Turner zaś szukał wrażeń, impresji, tworząc nastrojowe wizje, pełne płomiennych zachodów słońca i gwałtownych żywiołów. Jednego uznaje się za arcymistrza pejzażu w stylu tzw. realizmu melancholijnego, a drugiego za prekursora impresjonizmu. Obaj malarze przez całe życie ze sobą rywalizowali, a krytycy tamtych czasów z fascynacją obserwowali to starcie tytanów o skrajnie odmiennych temperamentach.
Przewodnikami po tej fascynującej historii, a zarazem wystawie o tytule „Turner & Constable. Rywale i wizjonerzy”, są wybitni eksperci i kuratorzy z Tate Britain, którzy w przystępny sposób odsłaniają kulisy pracy obu artystów. Twórcy cyklu „Exhibition on Screen” uzyskali ekskluzywny dostęp do prywatnych szkicowników i osobistych przedmiotów Turnera i Constable’a, oferują więc kinowym widzom intymny wgląd w ich życie. Dzięki detalom widocznym w zbliżeniach na wielkim ekranie widzowie mają niepowtarzalną okazję odkryć nieco inne niż powszechnie znane oblicza tych rywalizujących ze sobą artystów.
Joseph Mallord William Turner (1775–1851) i John Constable (1776–1837) urodzili się w odstępie zaledwie jednego roku, ale artystycznie byli jak ogień i woda. Constable, admirator realizmu, z nostalgią malował sielskie krajobrazy i wyidealizowane miejsca, które kochał. Turner zaś szukał wrażeń, impresji, tworząc nastrojowe wizje, pełne płomiennych zachodów słońca i gwałtownych żywiołów. Jednego uznaje się za arcymistrza pejzażu w stylu tzw. realizmu melancholijnego, a drugiego za prekursora impresjonizmu. Obaj malarze przez całe życie ze sobą rywalizowali, a krytycy tamtych czasów z fascynacją obserwowali to starcie tytanów o skrajnie odmiennych temperamentach.
Przewodnikami po tej fascynującej historii, a zarazem wystawie o tytule „Turner & Constable. Rywale i wizjonerzy”, są wybitni eksperci i kuratorzy z Tate Britain, którzy w przystępny sposób odsłaniają kulisy pracy obu artystów. Twórcy cyklu „Exhibition on Screen” uzyskali ekskluzywny dostęp do prywatnych szkicowników i osobistych przedmiotów Turnera i Constable’a, oferują więc kinowym widzom intymny wgląd w ich życie. Dzięki detalom widocznym w zbliżeniach na wielkim ekranie widzowie mają niepowtarzalną okazję odkryć nieco inne niż powszechnie znane oblicza tych rywalizujących ze sobą artystów.