Angel's Egg - PONOWNIE NA WIELKIM EKRANIE
Pierwotny świat dotknięty kataklizmem. Rzeczywistość, w której snującym się bez celu ludziom przyświeca mechaniczne słońce. To właśnie tu spotykają się dwie bezimienne postaci: jasnowłosa dziewczyna o smutnych oczach i młody mężczyzna, który zasiewa w niej niepokój. Dziewczyna opiekuje się tajemniczym jajem, wierząc, że wykluje się z niego anioł. Chłopak namawia ją, by rozbiła skorupkę, bo tylko w ten sposób może poznać tajemnicę jego wnętrza. Wspólnie przemierzają przygnębiający świat zbudowany ze spiżu, ruin, mechanicznych wnętrzności i artefaktów minionych epok – aż do alegorycznego finału.
Film Mamoru Oshiiego, reżysera kultowych animacji „Ghost in the Shell” oraz słynnego już polsko-japońskiego „Avalonu” z Małgorzatą Foremniak, to filozoficzny i ambitny eksperyment pełen inteligentnego symbolizmu, wykorzystujący motywy biblijne i oniryczną estetykę. Oshii w wywiadach na przestrzeni czterech dekad wielokrotnie wyjaśniał znaczenie poszczególnych scen i zakończenia, a także swoją fascynację nadzieją jako tym, co może skrywać się w mistycznym jaju.
„Angel’s Egg” Oshii stworzył wspólnie z artystą wizualnym Yoshitaką Amano, jednym z czołowych twórców japońskiej animacji. Film miał premierę w 1985 roku, a krytycy od razu dostrzegli w nim wysmakowane, ambitne dzieło sztuki, choć aż cztery dekady musiały minąć, by „Angel’s Egg” doczekało się należnego mu uznania na całym świecie. Wyrazem tego jest premiera odnowionej cyfrowo wersji, która odbyła się w 2025 roku na Festiwalu Filmowym w Cannes.
Film Mamoru Oshiiego, reżysera kultowych animacji „Ghost in the Shell” oraz słynnego już polsko-japońskiego „Avalonu” z Małgorzatą Foremniak, to filozoficzny i ambitny eksperyment pełen inteligentnego symbolizmu, wykorzystujący motywy biblijne i oniryczną estetykę. Oshii w wywiadach na przestrzeni czterech dekad wielokrotnie wyjaśniał znaczenie poszczególnych scen i zakończenia, a także swoją fascynację nadzieją jako tym, co może skrywać się w mistycznym jaju.
„Angel’s Egg” Oshii stworzył wspólnie z artystą wizualnym Yoshitaką Amano, jednym z czołowych twórców japońskiej animacji. Film miał premierę w 1985 roku, a krytycy od razu dostrzegli w nim wysmakowane, ambitne dzieło sztuki, choć aż cztery dekady musiały minąć, by „Angel’s Egg” doczekało się należnego mu uznania na całym świecie. Wyrazem tego jest premiera odnowionej cyfrowo wersji, która odbyła się w 2025 roku na Festiwalu Filmowym w Cannes.
Chopin, Chopin!
Paryż, 1835 rok. Fryderyk Chopin ma 25 lat i jest ulubieńcem paryskich salonów, arystokracji i króla Francji. Żadne znaczące wydarzenie nie może odbyć się bez jego udziału. Widzimy go podczas nocnych eskapad i afterparty po koncertach. Zazwyczaj pełnego energii, przykrywającego chorobę żartem. Jego życie ucieka, jednak Fryderyk nie zwalnia. Tworzy swoje największe dzieła, czasem na specjalne zamówienie, a jednocześnie z powodów finansowych, udziela lekcji gry na fortepianie. Jest podziwiany przez przyjaciół i uwielbiany przez kobiety. Z czasem jednak odkrywa, że najważniejsza w jego życiu jest muzyka.
Film dostępny z audiodeskrypcją lub lektorem - w aplikacji Kino Dostępne.
Film dostępny z audiodeskrypcją lub lektorem - w aplikacji Kino Dostępne.
Dzień Dziecka - Charlie strażakiem + Charlie gra w filmie - W BLASKU EKRANU
Seans z muzyką na żywo
Temat: Dlaczego warto się śmiać?
Wprowadzenie: Agata Tecl-Szubert
Muzyka: Daniel Strządała wraz z uczniami Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. Mieczysława Karłowicza w Katowicach
Charlie strażakiem
komedia | reż. Charles Chaplin | USA | 1916 | 32 min | w roli głównej: Charles Chaplin
Charlie gra w kinie
komedia | reż. Charles Chaplin | USA | 1916 | 23 min | w roli głównej: Charles Chaplin
Ikona kina i mistrz komedii na dużym ekranie. Charlie Chaplin w dwóch rożnych odsłonach. Najpierw wciela się w strażaka, któremu nigdy nic się nie udaje. Potem staje się pomocnikiem na planie filmowym, zmuszonym do wykonywania wszystkich poleceń wymagającego szefa. Ponadczasowy humor
Temat: Dlaczego warto się śmiać?
Wprowadzenie: Agata Tecl-Szubert
Muzyka: Daniel Strządała wraz z uczniami Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. Mieczysława Karłowicza w Katowicach
Charlie strażakiem
komedia | reż. Charles Chaplin | USA | 1916 | 32 min | w roli głównej: Charles Chaplin
Charlie gra w kinie
komedia | reż. Charles Chaplin | USA | 1916 | 23 min | w roli głównej: Charles Chaplin
Ikona kina i mistrz komedii na dużym ekranie. Charlie Chaplin w dwóch rożnych odsłonach. Najpierw wciela się w strażaka, któremu nigdy nic się nie udaje. Potem staje się pomocnikiem na planie filmowym, zmuszonym do wykonywania wszystkich poleceń wymagającego szefa. Ponadczasowy humor
Dzień Kobiet - Amelia
Ciężko jest czegoś szukać, gdy nie wie się, co to jest…
Amelia mieszka wprawdzie w Paryżu, ale żyje w swoim własnym świecie. Pracuje w kawiarni, wynajmuje mieszkanie. Życie wydaje się być dla niej nudne, ale generalnie jej pasuje. Z wyjątkiem tego, że jest samotna.
Pewnego dnia Amelia odkrywa w swoim mieszkaniu stare pudełko ze skarbami z dzieciństwa i potajemnie zwraca je właścicielowi w średnim wieku. Zmienia to jego życie – i także jej życie. Od teraz wszystko się zmienia.
Amelia Jean Pierre Jeuneta (Delicatessen, Miasto zaginionych dzieci) była wielkim przebojem polskich kin na początku obecnego stulecia. Znany z oryginalnego stylu francuski twórca wykorzystał osobliwy charakter swojego filmowego pisma, by przedstawić wyjątkową historię młodej paryżanki szukającej miłości. Dzięki tej zabawnej i wzruszającej opowieści do gwiazd pierwszej wielkości francuskiego kina awansowała 24-letnia wówczas Audrey Tautou, której partneruje Mathieu Kassovitz.
Amelia zdobyła 4 francuskie Cezary, 2 nagrody BAFTA, nagrody publiczności (m.in. Europejskiej Akademii Filmowej, MFF Toronto) oraz wiele wiele innych wyróżnień. Przede wszystkim zdobyła serca publiczności na całym świecie.
Film dostępny z audiodeskrypcją lub lektorem - w aplikacji Kino Dostępne.
Amelia mieszka wprawdzie w Paryżu, ale żyje w swoim własnym świecie. Pracuje w kawiarni, wynajmuje mieszkanie. Życie wydaje się być dla niej nudne, ale generalnie jej pasuje. Z wyjątkiem tego, że jest samotna.
Pewnego dnia Amelia odkrywa w swoim mieszkaniu stare pudełko ze skarbami z dzieciństwa i potajemnie zwraca je właścicielowi w średnim wieku. Zmienia to jego życie – i także jej życie. Od teraz wszystko się zmienia.
Amelia Jean Pierre Jeuneta (Delicatessen, Miasto zaginionych dzieci) była wielkim przebojem polskich kin na początku obecnego stulecia. Znany z oryginalnego stylu francuski twórca wykorzystał osobliwy charakter swojego filmowego pisma, by przedstawić wyjątkową historię młodej paryżanki szukającej miłości. Dzięki tej zabawnej i wzruszającej opowieści do gwiazd pierwszej wielkości francuskiego kina awansowała 24-letnia wówczas Audrey Tautou, której partneruje Mathieu Kassovitz.
Amelia zdobyła 4 francuskie Cezary, 2 nagrody BAFTA, nagrody publiczności (m.in. Europejskiej Akademii Filmowej, MFF Toronto) oraz wiele wiele innych wyróżnień. Przede wszystkim zdobyła serca publiczności na całym świecie.
Film dostępny z audiodeskrypcją lub lektorem - w aplikacji Kino Dostępne.
Dzień Kobiet - Wartość sentymentalna
Oscary 2026 - nominacje:
Najlepszy film
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Renate Reinsve
Najlepszy aktor drugoplanowy - Stellan Skarsgård
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Elle Fanning
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Inga Ibsdotter Lilleaas
Najlepszy reżyser - Joachim Trier
Najlepszy scenariusz oryginalny - Eskil Vogt, Joachim Trier
Najlepszy film międzynarodowy - Joachim Trier
Najlepszy montaż - Olivier Bugge Coutté
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Najlepszy film
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Renate Reinsve
Najlepszy aktor drugoplanowy - Stellan Skarsgård
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Elle Fanning
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Inga Ibsdotter Lilleaas
Najlepszy reżyser - Joachim Trier
Najlepszy scenariusz oryginalny - Eskil Vogt, Joachim Trier
Najlepszy film międzynarodowy - Joachim Trier
Najlepszy montaż - Olivier Bugge Coutté
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Dzień św. Patryka - koncert Beltaine
BELTAINE to jeden z najciekawszych zespołów polskiej sceny folkowej.
Swoje niepowtarzalne brzmienie osiągnął dzięki szczególnej umiejętności łączenia muzyki tradycyjnej (world/celtic) z muzyką współczesną.
Siedem osobowości i siedem różnych światów spotyka się ze sobą tworząc wyjątkową mieszankę.
„Grupa utalentowanych muzyków pozwala sobie na eskapady w rejony znane tylko współczesnej muzyce popularnej. To właśnie jest najbardziej charakterystyczne w twórczości Beltaine, bycie poza stylistyczną klamrą. Umiejętność zacierania granic pomiędzy folkowym brzmieniem a współczesnymi trendami szczególnie sprawdza się w występach na żywo przed publicznością”.
Od początku ogromną siłą Beltaine były żywiołowe koncerty, entuzjastycznie przyjmowane przez publiczność każdej szerokości geograficznej. Grupa koncertowała m.in. w Malezji, Meksyku, USA i Kanadzie; jest regularnie zapraszana na prestiżowe festiwale w całej Europie.
Dotychczas Beltaine wydał następujące płyty:
● Rockhill (2004)
● KONCENtRAD (2007)
● Tríú (2010)
● Live (2011)
● Miusjik (2015)
● Live'15 (2016)
● OBSERVER (2023)
Aktualny skład:
ADAM ROMAŃSKI // skrzypce
JAKUB GOLDFINCH SZCZYGIEŁ // flety
JAN GAŁCZEWSKI // bouzouki irlandzkie, dudy
ŁUKASZ KULESZA // gitara akustyczna
ADAM STODOLSKI // gitara basowa, kontrabas
SPACEPIERRE // perkusja, elektronika
JANEK KUBEK // instrumenty perkusyjne
------
Na parterze układ stojący.
Swoje niepowtarzalne brzmienie osiągnął dzięki szczególnej umiejętności łączenia muzyki tradycyjnej (world/celtic) z muzyką współczesną.
Siedem osobowości i siedem różnych światów spotyka się ze sobą tworząc wyjątkową mieszankę.
„Grupa utalentowanych muzyków pozwala sobie na eskapady w rejony znane tylko współczesnej muzyce popularnej. To właśnie jest najbardziej charakterystyczne w twórczości Beltaine, bycie poza stylistyczną klamrą. Umiejętność zacierania granic pomiędzy folkowym brzmieniem a współczesnymi trendami szczególnie sprawdza się w występach na żywo przed publicznością”.
Od początku ogromną siłą Beltaine były żywiołowe koncerty, entuzjastycznie przyjmowane przez publiczność każdej szerokości geograficznej. Grupa koncertowała m.in. w Malezji, Meksyku, USA i Kanadzie; jest regularnie zapraszana na prestiżowe festiwale w całej Europie.
Dotychczas Beltaine wydał następujące płyty:
● Rockhill (2004)
● KONCENtRAD (2007)
● Tríú (2010)
● Live (2011)
● Miusjik (2015)
● Live'15 (2016)
● OBSERVER (2023)
Aktualny skład:
ADAM ROMAŃSKI // skrzypce
JAKUB GOLDFINCH SZCZYGIEŁ // flety
JAN GAŁCZEWSKI // bouzouki irlandzkie, dudy
ŁUKASZ KULESZA // gitara akustyczna
ADAM STODOLSKI // gitara basowa, kontrabas
SPACEPIERRE // perkusja, elektronika
JANEK KUBEK // instrumenty perkusyjne
------
Na parterze układ stojący.
Father Mother Sister Brother
„FATHER MOTHER SISTER BROTHER" to zwycięzca ostatniego festiwalu w Wenecji i najlepszy od lat film Jima Jarmuscha, twórcy „Patersona" i „Broken Flowers". Pełen błyskotliwych obserwacji precyzyjnie skomponowany tryptyk filmowy o relacjach rodzinnych i o tym, co sprawia, że się od siebie oddalamy. Każdy z trzech rozdziałów rozgrywa się współcześnie, w innym kraju: „FATHER” – w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych, „MOTHER” – w Dublinie, a „SISTER BROTHER” – w Paryżu. Film Jarmuscha stanowi zbiór subtelnych, pełnych humoru, ale i nut melancholii portretów ludzkich charakterów. W rolach głównych m.in. Cate Blanchett, Adam Driver, Tom Waits, Vicky Krieps i Charlotte Rampling.
Sam reżyser tak mówi o swoim najnowszym filmie: „’FATHER MOTHER SISTER BROTHER’ to w pewnym sensie zaprzeczenie kina akcji. Jego wyciszony styl został świadomie ukształtowany po to, by pozwolić widzowi dostrzec drobne szczegóły – niczym starannie ułożone trzy kompozycje kwiatowe. Współpraca z wybitnymi operatorami Frederickiem Elmesem i Yorickiem Le Saux, znakomitym montażystą Affonso Gonçalvesem oraz innymi stałymi współpracownikami pozwoliła nam wynieść to, co początkowo istniało jedynie jako słowa na kartce papieru do rangi czystego kina”.
Sam reżyser tak mówi o swoim najnowszym filmie: „’FATHER MOTHER SISTER BROTHER’ to w pewnym sensie zaprzeczenie kina akcji. Jego wyciszony styl został świadomie ukształtowany po to, by pozwolić widzowi dostrzec drobne szczegóły – niczym starannie ułożone trzy kompozycje kwiatowe. Współpraca z wybitnymi operatorami Frederickiem Elmesem i Yorickiem Le Saux, znakomitym montażystą Affonso Gonçalvesem oraz innymi stałymi współpracownikami pozwoliła nam wynieść to, co początkowo istniało jedynie jako słowa na kartce papieru do rangi czystego kina”.
Filmowy Klub Seniora - Dzień Kobiet - Wichrowe wzgórza
„Wichrowe wzgórza” w reżyserii Emerald Fennell to odważna i oryginalna wersja jednej z największych historii miłosnych wszech czasów z powieści Emily Jane Brontë.
Margot Robbie i Jacob Elordi wcielają się w Cathy i Heathcliffa, których zakazana, romantyczna namiętność z czasem staje się toksyczna. Film jest monumentalną opowieścią o pożądaniu, miłości i szaleństwie. Emerald Fennell to reżyserka filmów „Obiecująca. Młoda. Kobieta” (Oscar za Najlepszy scenariusz oryginalny) oraz „Saltburn”.
Margot Robbie i Jacob Elordi wcielają się w Cathy i Heathcliffa, których zakazana, romantyczna namiętność z czasem staje się toksyczna. Film jest monumentalną opowieścią o pożądaniu, miłości i szaleństwie. Emerald Fennell to reżyserka filmów „Obiecująca. Młoda. Kobieta” (Oscar za Najlepszy scenariusz oryginalny) oraz „Saltburn”.
Filmowy Klub Seniora - Wartość sentymentalna
SEANS Z LEKTOREM!
Oscary 2026 - nominacje:
Najlepszy film
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Renate Reinsve
Najlepszy aktor drugoplanowy - Stellan Skarsgård
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Elle Fanning
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Inga Ibsdotter Lilleaas
Najlepszy reżyser - Joachim Trier
Najlepszy scenariusz oryginalny - Eskil Vogt, Joachim Trier
Najlepszy film międzynarodowy - Joachim Trier
Najlepszy montaż - Olivier Bugge Coutté
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Oscary 2026 - nominacje:
Najlepszy film
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Renate Reinsve
Najlepszy aktor drugoplanowy - Stellan Skarsgård
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Elle Fanning
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Inga Ibsdotter Lilleaas
Najlepszy reżyser - Joachim Trier
Najlepszy scenariusz oryginalny - Eskil Vogt, Joachim Trier
Najlepszy film międzynarodowy - Joachim Trier
Najlepszy montaż - Olivier Bugge Coutté
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
FILMY Z LEKTOREM - Perfect Days
Film twórcy "Lisbon Story"i "Nieba nad Berlinem" to medytacja nad prostotą i pięknem życia. W "Perfect Days" Wim Wenders opowiada historię japońskiego everymana, dla którego każdy dzień wypełniony jest czynnościami składającymi się na poezję codzienności.
Mieszkający we współczesnym Tokio Hirayama (w tej roli fantastyczny Kōji Yakusho, nagrodzony za swoją rolę na festiwalu w Cannes) to człowiek małomówny i zamknięty w sobie, jednak przepełniony miłością do świata i innych. Podążając za bohaterem, odkrywamy kolejne rytuały, w które angażuje się on z całkowitym oddaniem. Z czasem nawet prozaiczna praca Hirayamy, porządkującego miejskie toalety (każda jest architektonicznym arcydziełem), okazuje się niezwykłym ceremoniałem.
Ścieżką dźwiękową jego życia stają się harmonijne dźwięki tokijskiej ulicy oraz utwory w wykonaniu The Velvet Underground, Lou Reeda, Patti Smith i Niny Simone.
Film Wendersa to uzdrawiające kino zmieniające codzienność w magię.
Mieszkający we współczesnym Tokio Hirayama (w tej roli fantastyczny Kōji Yakusho, nagrodzony za swoją rolę na festiwalu w Cannes) to człowiek małomówny i zamknięty w sobie, jednak przepełniony miłością do świata i innych. Podążając za bohaterem, odkrywamy kolejne rytuały, w które angażuje się on z całkowitym oddaniem. Z czasem nawet prozaiczna praca Hirayamy, porządkującego miejskie toalety (każda jest architektonicznym arcydziełem), okazuje się niezwykłym ceremoniałem.
Ścieżką dźwiękową jego życia stają się harmonijne dźwięki tokijskiej ulicy oraz utwory w wykonaniu The Velvet Underground, Lou Reeda, Patti Smith i Niny Simone.
Film Wendersa to uzdrawiające kino zmieniające codzienność w magię.
FILMY Z LEKTOREM - Ścieżki życia
Raynor i Moth, małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi.
Grzesznicy
Chcąc zostawić za sobą burzliwą przeszłość, bracia bliźniacy (Jordan) wracają do rodzinnego miasta, żeby zacząć życie od nowa. Na miejscu przekonują się, że czeka na nich jeszcze gorsze zło. „Jeśli tańczysz z diabłem, diabeł kiedyś przyjdzie za tobą do domu”.
Hamnet
Oscary 2026 - nominacje:
Najlepszy film - Liza Marshall, Nicolas Gonda, Pippa Harris, Sam Mendes, Steven Spielberg
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Jessie Buckley
Najlepszy reżyser - Chloé Zhao
Najlepszy scenariusz adaptowany - Chloé Zhao, Maggie O'Farrell
Najlepsza muzyka oryginalna - Max Richter
Najlepsza obsada
Najlepsza scenografia - Alice Felton, Fiona Crombie
Najlepsze kostiumy - Małgosia Turzańska
To jeden z najgłośniejszych filmów sezonu, nie tylko ze względu na swoje walory filmowe, ale głównie ze względu na to jak porusza publiczność. Jest to też pewny kandydat do nagród oscarowych więc jest i będzie o nim głośno.
Uwaga: nie jest to biografia Szekspira, to adaptacja słynnej, fikcyjnej powieści Maggie O'Farrell pod tym samym tytułem. Mimo iż akcja rozgrywa się pod koniec XVI wieku, nie jest to też tak naprawdę film kostiumowy.
To bardzo uniwersalna, ponadczasowa opowieść o miłości i stracie, której nie można w żaden sposób szufladkować.
"Hamnet" - najnowsze dzieło wspaniałej reżyserki Chloé Zhao, która zdobyła Oscary za najlepszy film i reżyserię "Nomdland" z 2020 roku - to adaptacja bestsellerowej powieści Maggie O'Farrell, współautorki scenariusza filmu. Ten wzruszający film od pierwszego pokazu (festiwal filmowy w Telluride) stał się najczęściej komentowanym filmem sezonu.
Historia rozpoczyna się w 1580 roku. Will (Paul Mescal), nauczyciel łaciny zainteresowany słowami, słowami i jeszcze raz słowami, i Agnes (Jessie Buckley), mistyczna „leśna czarownica”, która zdecydowanie woli obcować ze światem nie-ludzkim, zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia i pocałunku. Will oświadcza się Agnes, która go przyjmuje. Każde z nich widzi w drugim cały swój świat. Mają troje dzieci – najstarszą córkę Elizę (Freya Hannan-Mills) oraz młodsze bliźniaki Judith (Olivia Lynes) i Hamneta (Jacobi Jupe). Wspierany przez żonę William wyrusza do Londynu, aby realizować twórcze ambicje. Długa nieobecność staje się trudna do zniesienia, ale dopiero wielka tragedia rodzinna oddala Agnes i Williama od siebie i wystawia ich miłość na próbę. W swoim smutku Will pisze "Hamleta", jedno z największych dzieł sztuki.
Buckley i Mescal dzielą chwile intymności, które są tak prawdziwe, że często zapierają dech w piersiach. To samo można powiedzieć o dzieciach: Hannan-Mills, Lynes i Jupe posiadają naturalność, która jest bardzo rzadka u młodych aktorów. Emily Watson w roli matki Willa i Joe Alwyn jako brat Agnes mają tu również swoje chwile chwały.
"Hamnet" (imię używane naprzemiennie z Hamletem) to przejmująco piękny film. Kompozytor Max Richter podkreśla to ścieżką dźwiękową, która żyje własnym życiem. Film nakręcony jest z wielką wrażliwością przez Łukasza Żala i pięknie poprowadzony przez reżyserkę Chloé Zhao. Pełne symboliki kostiumy zaprojektowała Małgosia Turzańska.
Najlepszy film - Liza Marshall, Nicolas Gonda, Pippa Harris, Sam Mendes, Steven Spielberg
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Jessie Buckley
Najlepszy reżyser - Chloé Zhao
Najlepszy scenariusz adaptowany - Chloé Zhao, Maggie O'Farrell
Najlepsza muzyka oryginalna - Max Richter
Najlepsza obsada
Najlepsza scenografia - Alice Felton, Fiona Crombie
Najlepsze kostiumy - Małgosia Turzańska
To jeden z najgłośniejszych filmów sezonu, nie tylko ze względu na swoje walory filmowe, ale głównie ze względu na to jak porusza publiczność. Jest to też pewny kandydat do nagród oscarowych więc jest i będzie o nim głośno.
Uwaga: nie jest to biografia Szekspira, to adaptacja słynnej, fikcyjnej powieści Maggie O'Farrell pod tym samym tytułem. Mimo iż akcja rozgrywa się pod koniec XVI wieku, nie jest to też tak naprawdę film kostiumowy.
To bardzo uniwersalna, ponadczasowa opowieść o miłości i stracie, której nie można w żaden sposób szufladkować.
"Hamnet" - najnowsze dzieło wspaniałej reżyserki Chloé Zhao, która zdobyła Oscary za najlepszy film i reżyserię "Nomdland" z 2020 roku - to adaptacja bestsellerowej powieści Maggie O'Farrell, współautorki scenariusza filmu. Ten wzruszający film od pierwszego pokazu (festiwal filmowy w Telluride) stał się najczęściej komentowanym filmem sezonu.
Historia rozpoczyna się w 1580 roku. Will (Paul Mescal), nauczyciel łaciny zainteresowany słowami, słowami i jeszcze raz słowami, i Agnes (Jessie Buckley), mistyczna „leśna czarownica”, która zdecydowanie woli obcować ze światem nie-ludzkim, zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia i pocałunku. Will oświadcza się Agnes, która go przyjmuje. Każde z nich widzi w drugim cały swój świat. Mają troje dzieci – najstarszą córkę Elizę (Freya Hannan-Mills) oraz młodsze bliźniaki Judith (Olivia Lynes) i Hamneta (Jacobi Jupe). Wspierany przez żonę William wyrusza do Londynu, aby realizować twórcze ambicje. Długa nieobecność staje się trudna do zniesienia, ale dopiero wielka tragedia rodzinna oddala Agnes i Williama od siebie i wystawia ich miłość na próbę. W swoim smutku Will pisze "Hamleta", jedno z największych dzieł sztuki.
Buckley i Mescal dzielą chwile intymności, które są tak prawdziwe, że często zapierają dech w piersiach. To samo można powiedzieć o dzieciach: Hannan-Mills, Lynes i Jupe posiadają naturalność, która jest bardzo rzadka u młodych aktorów. Emily Watson w roli matki Willa i Joe Alwyn jako brat Agnes mają tu również swoje chwile chwały.
"Hamnet" (imię używane naprzemiennie z Hamletem) to przejmująco piękny film. Kompozytor Max Richter podkreśla to ścieżką dźwiękową, która żyje własnym życiem. Film nakręcony jest z wielką wrażliwością przez Łukasza Żala i pięknie poprowadzony przez reżyserkę Chloé Zhao. Pełne symboliki kostiumy zaprojektowała Małgosia Turzańska.
JARMUSCH - przegląd filmów - Lekcje Filmowe - Nieustające wakacje
Debiut filmowy Jima Jarmuscha.
Dwa i pół dnia z życia Alliego Parkera, chłopaka, który nie skończył szkoły, nie pracuje, nie ma domu, i który mówi o sobie: „Jestem w pewnym sensie turystą... turystą na nieustających wakacjach”. Miejscem, które „zwiedza” podczas niekończących się włóczęg, jest Nowy Jork, a dokładnie jego „złe”, peryferyjne, zdegradowane dzielnice. Na swojej drodze Allie spotyka szaleńców, maniaków, outsiderów. Prowadzi z nimi krótkie rozmowy, załatwia drobne interesy i idzie dalej. Swojej dziewczynie mówi, że istnieją dwie przyczyny tych miejskich podróży: bezsenność i pragnienie ucieczki od samotności.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu "Lekcje filmowe" - dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Dwa i pół dnia z życia Alliego Parkera, chłopaka, który nie skończył szkoły, nie pracuje, nie ma domu, i który mówi o sobie: „Jestem w pewnym sensie turystą... turystą na nieustających wakacjach”. Miejscem, które „zwiedza” podczas niekończących się włóczęg, jest Nowy Jork, a dokładnie jego „złe”, peryferyjne, zdegradowane dzielnice. Na swojej drodze Allie spotyka szaleńców, maniaków, outsiderów. Prowadzi z nimi krótkie rozmowy, załatwia drobne interesy i idzie dalej. Swojej dziewczynie mówi, że istnieją dwie przyczyny tych miejskich podróży: bezsenność i pragnienie ucieczki od samotności.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu "Lekcje filmowe" - dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Jedna bitwa po drugiej
Oscary 2026 - nominacje:
Najlepszy film - Adam Somner, Paul Thomas Anderson, Sara Murphy
Najlepszy aktor pierwszoplanowy - Leonardo DiCaprio
Najlepszy aktor drugoplanowy - Sean Penn
Najlepszy aktor drugoplanowy - Benicio del Toro
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Teyana Taylor
Najlepszy reżyser - Paul Thomas Anderson
Najlepszy scenariusz adaptowany - Paul Thomas Anderson
Najlepsza muzyka oryginalna - Jonny Greenwood
Najlepsza obsada
Najlepsza scenografia - Anthony Carlino, Florencia Martin
Najlepsze zdjęcia - Michael Bauman
Najlepszy dźwięk - Christopher Scarabosio, José Antonio García, Tony Villaflor
Najlepszy montaż - Andy Jurgensen
Zmęczony życiem rewolucjonista Bob (DiCaprio) egzystuje w stanie wywołanej marihuaną paranoi w izolacji od społeczeństwa w towarzystwie zadziornej, pewnej siebie córki Willą (Infiniti).
Kiedy jego okrutny wróg (Penn) powraca po 16 latach, a córka znika, były radykał stara się ją za wszelką cenę odnaleźć. Oboje muszą stawić czoło konsekwencjom jego dawnych uczynków.
Najlepszy film - Adam Somner, Paul Thomas Anderson, Sara Murphy
Najlepszy aktor pierwszoplanowy - Leonardo DiCaprio
Najlepszy aktor drugoplanowy - Sean Penn
Najlepszy aktor drugoplanowy - Benicio del Toro
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Teyana Taylor
Najlepszy reżyser - Paul Thomas Anderson
Najlepszy scenariusz adaptowany - Paul Thomas Anderson
Najlepsza muzyka oryginalna - Jonny Greenwood
Najlepsza obsada
Najlepsza scenografia - Anthony Carlino, Florencia Martin
Najlepsze zdjęcia - Michael Bauman
Najlepszy dźwięk - Christopher Scarabosio, José Antonio García, Tony Villaflor
Najlepszy montaż - Andy Jurgensen
Zmęczony życiem rewolucjonista Bob (DiCaprio) egzystuje w stanie wywołanej marihuaną paranoi w izolacji od społeczeństwa w towarzystwie zadziornej, pewnej siebie córki Willą (Infiniti).
Kiedy jego okrutny wróg (Penn) powraca po 16 latach, a córka znika, były radykał stara się ją za wszelką cenę odnaleźć. Oboje muszą stawić czoło konsekwencjom jego dawnych uczynków.
Jeszcze wyżej - W BLASKU EKRANU
Seans z muzyką na żywo
Temat: Sukces i kariera - marzenie czy wyzwanie? Do czego jesteśmy zdolni, aby je osiągnąć?
Wprowadzenie: Mariusz Ciszewski
Muzyka: Paweł Gwóźdź (piano)
Harold, sprzedawca w domu towarowym decyduje się zorganizować wyczynowy występ swojego przyjaciela Billa, który zapewni mu nagrodę pieniężną za promowanie sklepu, w którym pracuje. Na oczach zgromadzonej publiczności ma on wejść po ścianie dwunastopiętrowego budynku, w którym mieści się sklep. Wskutek niefortunnych zbiegów okoliczności Bill musi zrezygnować z pierwotnego planu wspinania się tylko na piętro mieszczącego się na nim sklepu, za to musi się wspiąć na sam szczyt wieżowca. Uważany za najlepszy film Lloyda, zrealizowany z niezwykłą precyzją, stale żongluje dużym napięciem i sytuacjami komicznymi.
Temat: Sukces i kariera - marzenie czy wyzwanie? Do czego jesteśmy zdolni, aby je osiągnąć?
Wprowadzenie: Mariusz Ciszewski
Muzyka: Paweł Gwóźdź (piano)
Harold, sprzedawca w domu towarowym decyduje się zorganizować wyczynowy występ swojego przyjaciela Billa, który zapewni mu nagrodę pieniężną za promowanie sklepu, w którym pracuje. Na oczach zgromadzonej publiczności ma on wejść po ścianie dwunastopiętrowego budynku, w którym mieści się sklep. Wskutek niefortunnych zbiegów okoliczności Bill musi zrezygnować z pierwotnego planu wspinania się tylko na piętro mieszczącego się na nim sklepu, za to musi się wspiąć na sam szczyt wieżowca. Uważany za najlepszy film Lloyda, zrealizowany z niezwykłą precyzją, stale żongluje dużym napięciem i sytuacjami komicznymi.
KOK - Hamnet
Oscary 2026 - nominacje:
Najlepszy film - Liza Marshall, Nicolas Gonda, Pippa Harris, Sam Mendes, Steven Spielberg
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Jessie Buckley
Najlepszy reżyser - Chloé Zhao
Najlepszy scenariusz adaptowany - Chloé Zhao, Maggie O'Farrell
Najlepsza muzyka oryginalna - Max Richter
Najlepsza obsada
Najlepsza scenografia - Alice Felton, Fiona Crombie
Najlepsze kostiumy - Małgosia Turzańska
To jeden z najgłośniejszych filmów sezonu, nie tylko ze względu na swoje walory filmowe, ale głównie ze względu na to jak porusza publiczność. Jest to też pewny kandydat do nagród oscarowych więc jest i będzie o nim głośno.
Uwaga: nie jest to biografia Szekspira, to adaptacja słynnej, fikcyjnej powieści Maggie O'Farrell pod tym samym tytułem. Mimo iż akcja rozgrywa się pod koniec XVI wieku, nie jest to też tak naprawdę film kostiumowy.
To bardzo uniwersalna, ponadczasowa opowieść o miłości i stracie, której nie można w żaden sposób szufladkować.
"Hamnet" - najnowsze dzieło wspaniałej reżyserki Chloé Zhao, która zdobyła Oscary za najlepszy film i reżyserię "Nomdland" z 2020 roku - to adaptacja bestsellerowej powieści Maggie O'Farrell, współautorki scenariusza filmu. Ten wzruszający film od pierwszego pokazu (festiwal filmowy w Telluride) stał się najczęściej komentowanym filmem sezonu.
Historia rozpoczyna się w 1580 roku. Will (Paul Mescal), nauczyciel łaciny zainteresowany słowami, słowami i jeszcze raz słowami, i Agnes (Jessie Buckley), mistyczna „leśna czarownica”, która zdecydowanie woli obcować ze światem nie-ludzkim, zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia i pocałunku. Will oświadcza się Agnes, która go przyjmuje. Każde z nich widzi w drugim cały swój świat. Mają troje dzieci – najstarszą córkę Elizę (Freya Hannan-Mills) oraz młodsze bliźniaki Judith (Olivia Lynes) i Hamneta (Jacobi Jupe). Wspierany przez żonę William wyrusza do Londynu, aby realizować twórcze ambicje. Długa nieobecność staje się trudna do zniesienia, ale dopiero wielka tragedia rodzinna oddala Agnes i Williama od siebie i wystawia ich miłość na próbę. W swoim smutku Will pisze "Hamleta", jedno z największych dzieł sztuki.
Buckley i Mescal dzielą chwile intymności, które są tak prawdziwe, że często zapierają dech w piersiach. To samo można powiedzieć o dzieciach: Hannan-Mills, Lynes i Jupe posiadają naturalność, która jest bardzo rzadka u młodych aktorów. Emily Watson w roli matki Willa i Joe Alwyn jako brat Agnes mają tu również swoje chwile chwały.
"Hamnet" (imię używane naprzemiennie z Hamletem) to przejmująco piękny film. Kompozytor Max Richter podkreśla to ścieżką dźwiękową, która żyje własnym życiem. Film nakręcony jest z wielką wrażliwością przez Łukasza Żala i pięknie poprowadzony przez reżyserkę Chloé Zhao. Pełne symboliki kostiumy zaprojektowała Małgosia Turzańska.
Najlepszy film - Liza Marshall, Nicolas Gonda, Pippa Harris, Sam Mendes, Steven Spielberg
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Jessie Buckley
Najlepszy reżyser - Chloé Zhao
Najlepszy scenariusz adaptowany - Chloé Zhao, Maggie O'Farrell
Najlepsza muzyka oryginalna - Max Richter
Najlepsza obsada
Najlepsza scenografia - Alice Felton, Fiona Crombie
Najlepsze kostiumy - Małgosia Turzańska
To jeden z najgłośniejszych filmów sezonu, nie tylko ze względu na swoje walory filmowe, ale głównie ze względu na to jak porusza publiczność. Jest to też pewny kandydat do nagród oscarowych więc jest i będzie o nim głośno.
Uwaga: nie jest to biografia Szekspira, to adaptacja słynnej, fikcyjnej powieści Maggie O'Farrell pod tym samym tytułem. Mimo iż akcja rozgrywa się pod koniec XVI wieku, nie jest to też tak naprawdę film kostiumowy.
To bardzo uniwersalna, ponadczasowa opowieść o miłości i stracie, której nie można w żaden sposób szufladkować.
"Hamnet" - najnowsze dzieło wspaniałej reżyserki Chloé Zhao, która zdobyła Oscary za najlepszy film i reżyserię "Nomdland" z 2020 roku - to adaptacja bestsellerowej powieści Maggie O'Farrell, współautorki scenariusza filmu. Ten wzruszający film od pierwszego pokazu (festiwal filmowy w Telluride) stał się najczęściej komentowanym filmem sezonu.
Historia rozpoczyna się w 1580 roku. Will (Paul Mescal), nauczyciel łaciny zainteresowany słowami, słowami i jeszcze raz słowami, i Agnes (Jessie Buckley), mistyczna „leśna czarownica”, która zdecydowanie woli obcować ze światem nie-ludzkim, zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia i pocałunku. Will oświadcza się Agnes, która go przyjmuje. Każde z nich widzi w drugim cały swój świat. Mają troje dzieci – najstarszą córkę Elizę (Freya Hannan-Mills) oraz młodsze bliźniaki Judith (Olivia Lynes) i Hamneta (Jacobi Jupe). Wspierany przez żonę William wyrusza do Londynu, aby realizować twórcze ambicje. Długa nieobecność staje się trudna do zniesienia, ale dopiero wielka tragedia rodzinna oddala Agnes i Williama od siebie i wystawia ich miłość na próbę. W swoim smutku Will pisze "Hamleta", jedno z największych dzieł sztuki.
Buckley i Mescal dzielą chwile intymności, które są tak prawdziwe, że często zapierają dech w piersiach. To samo można powiedzieć o dzieciach: Hannan-Mills, Lynes i Jupe posiadają naturalność, która jest bardzo rzadka u młodych aktorów. Emily Watson w roli matki Willa i Joe Alwyn jako brat Agnes mają tu również swoje chwile chwały.
"Hamnet" (imię używane naprzemiennie z Hamletem) to przejmująco piękny film. Kompozytor Max Richter podkreśla to ścieżką dźwiękową, która żyje własnym życiem. Film nakręcony jest z wielką wrażliwością przez Łukasza Żala i pięknie poprowadzony przez reżyserkę Chloé Zhao. Pełne symboliki kostiumy zaprojektowała Małgosia Turzańska.
Koncert zespołu O.N.E.
Zapraszamy na koncert jazzowej formacji O.N.E., aby w przeddzień symbolicznej daty 8 marca spotkać się z energią, fantazją, wrażliwością i siłą czterech niezwykłych jazzmanek.
O.N.E. to akustyczny kwartet jazzowy tworzący w duchu demokracji. Liryzm i piosenkowość miksują z dziką i bezkompromisową jazzową energią.
Zespół wydał dwa albumy nakładem wytwórni Audio Cave: "One" (2020) oraz "Entoloma" (2022). Pierwsza płyta została nominowana do nagrody FRYDERYK, otrzymała Oskara Jazzowego na Gali Grand Prix Jazz Melomani Gala w kategorii Nadzieja Jazzu oraz wygrała ranking czytelników magazynu Jazz Forum w tej samej kategorii (2021) oraz krytyków (2022). Trzeci album zespołu, zatytułowany "Well, actually..." ukazał się nakładem duńskiej wytwórni April Records 3 października 2025 roku.
Na nowym albumie znalazły się kompozycje wszystkich instrumentalistek tworzących O.N.E.
Brak liderki, cztery charaktery, różnorodne inspiracje, jedno brzmienie.
To dialog między różnorodnymi temperamentami, indywidualnymi wpływami i wrażliwością artystek - przestrzeń, gdzie współczesny jazz spotyka tradycję, liryzm zderza się z humorem, a struktura ustępuje miejsca spontaniczności.
Czy album może być jednocześnie poruszający i zabawny, szczery i zadziorny, mocno ugruntowany i powiewający wolnością? "Well, actually..." tak!
Zespół wystąpił na wielu wspaniałych festiwalach w Europie jak: B-Jazz w Belgii,! jazzahead showcase w Bremie, Tallin Music Week W Estonii, Umea Jazz Festival w Szwecji, FiraB! Na Majorce, Sparks & Vision Jazz Festival w Regensburgu czy Edinburgh Jazz & Blues Festival, a także na wielu liczących się festiwalach jazzowych w Polsce.
W kwietniu 2024 roku, dzięki wsparciu program European Jazz Network, w ramach Green Pilot Tour, zespół O.N.E. odbył tygodniową trasę koncertową i przeprowadził warsztaty w Ukrainie.
Zespół tworzą:
Kateryna Ziabliuk – piano
Monia Muc – sax
Kamila Drabek – double bass
Patrycja Wybrańczyk – drums
-----
Na parterze układ stolikowy
O.N.E. to akustyczny kwartet jazzowy tworzący w duchu demokracji. Liryzm i piosenkowość miksują z dziką i bezkompromisową jazzową energią.
Zespół wydał dwa albumy nakładem wytwórni Audio Cave: "One" (2020) oraz "Entoloma" (2022). Pierwsza płyta została nominowana do nagrody FRYDERYK, otrzymała Oskara Jazzowego na Gali Grand Prix Jazz Melomani Gala w kategorii Nadzieja Jazzu oraz wygrała ranking czytelników magazynu Jazz Forum w tej samej kategorii (2021) oraz krytyków (2022). Trzeci album zespołu, zatytułowany "Well, actually..." ukazał się nakładem duńskiej wytwórni April Records 3 października 2025 roku.
Na nowym albumie znalazły się kompozycje wszystkich instrumentalistek tworzących O.N.E.
Brak liderki, cztery charaktery, różnorodne inspiracje, jedno brzmienie.
To dialog między różnorodnymi temperamentami, indywidualnymi wpływami i wrażliwością artystek - przestrzeń, gdzie współczesny jazz spotyka tradycję, liryzm zderza się z humorem, a struktura ustępuje miejsca spontaniczności.
Czy album może być jednocześnie poruszający i zabawny, szczery i zadziorny, mocno ugruntowany i powiewający wolnością? "Well, actually..." tak!
Zespół wystąpił na wielu wspaniałych festiwalach w Europie jak: B-Jazz w Belgii,! jazzahead showcase w Bremie, Tallin Music Week W Estonii, Umea Jazz Festival w Szwecji, FiraB! Na Majorce, Sparks & Vision Jazz Festival w Regensburgu czy Edinburgh Jazz & Blues Festival, a także na wielu liczących się festiwalach jazzowych w Polsce.
W kwietniu 2024 roku, dzięki wsparciu program European Jazz Network, w ramach Green Pilot Tour, zespół O.N.E. odbył tygodniową trasę koncertową i przeprowadził warsztaty w Ukrainie.
Zespół tworzą:
Kateryna Ziabliuk – piano
Monia Muc – sax
Kamila Drabek – double bass
Patrycja Wybrańczyk – drums
-----
Na parterze układ stolikowy
La Grazia
„La Grazia" to mistrzowsko skonstruowana i głęboko poruszająca opowieść z nagrodzoną w Wenecji, wybitną rolą Toniego Servillo. Laureat Oscara Paolo Sorrentino, twórca „Wielkiego piękna" i „Młodości", powraca z przewrotną, pełną subtelnego humoru historią o dylematach i uczuciach, które nie dają spokoju. O tym, jak pod ciężarem odpowiedzialności odnaleźć lekkość i drogę do wewnętrznej harmonii.
Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?
Toni Servillo w filmie „La Grazia" wciela się w wielowymiarową i fascynującą postać uwielbianego przez miliony prezydenta, w którego rękach znajduje się prawo łaski. U schyłku swojej kadencji staje on przed dylematem, która zbrodnia zasługuje na wybaczenie: brutalny akt miłosierdzia czy morderstwo z miłości? W swoim niepodrabialnym stylu Sorrentino udowadnia, że nawet znając siebie, możemy w każdej chwili podjąć decyzję, która zaskoczy nas samych – i przyniesie wewnętrzną wolność.
Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?
Toni Servillo w filmie „La Grazia" wciela się w wielowymiarową i fascynującą postać uwielbianego przez miliony prezydenta, w którego rękach znajduje się prawo łaski. U schyłku swojej kadencji staje on przed dylematem, która zbrodnia zasługuje na wybaczenie: brutalny akt miłosierdzia czy morderstwo z miłości? W swoim niepodrabialnym stylu Sorrentino udowadnia, że nawet znając siebie, możemy w każdej chwili podjąć decyzję, która zaskoczy nas samych – i przyniesie wewnętrzną wolność.
Lekcje Filmowe - Metropolis
„Metropolis” to jeden z najdroższych filmów w dziejach kina niemego: wizja świata przyszłości inspirowana widokiem Nowego Jorku, wsparta momentalnymi dekoracjami budowli, wnętrz przemysłowych i podziemi. Zadziwia inscenizacyjny rozmach, mający w zamiarze Fritza Langa przyćmić produkcje amerykańskie. Na uwagę zasługują wynalezione na potrzeby „Metropolis” – i stosowane do dziś – efekty specjalne, zwłaszcza tzw. proces Schüfftana, polegający na zastosowaniu systemu luster, umożliwiający korzystanie z miniaturowych dekoracji jako tła do scen aktorskich. Efekty wpisują się w koncepcję teatru ekspresjonistycznego, z którego doświadczeń Lang chętnie korzystał.
Sercem tego klasyka kina niemego jest futurystyczne, tytułowe miasto „Metropolis”. Jego twórca, Joh Fredersen, jako „mózg” miasta, dzierży stery władzy ze swojej „Nowej Wieży Babel”, sprawując absolutną kontrolę. Dla Fredersena ludzie są jedynie trybikami w maszynie, „rękami” mającymi udoskonalać i podtrzymywać jego dzieło. Ludność Metropolis żyje w ściśle podzielonym społeczeństwie klasowym: robotnicy harują pod miastem, mieszkając w podziemnych, masowych domach, pozbawionych światła słonecznego i radości. Bogaci i wpływowi mieszkają wysoko nad powierzchnią Metropolis, a ich synowie również żyją w swego rodzaju oddzielnym mieście, z „Domem Synów”, uniwersytetami, gigantycznym stadionem i rajskimi „Wiecznymi Ogrodami”, gdzie najpiękniejsze dziewczęta są „hodowane” niczym drogocenne kwiaty. Freder, jedyny syn Joh Fredersena, również mieszka w „Domu Synów”. Ale pewnego dnia Freder postanawia zejść do robotniczego miasteczka, aby odnaleźć anielską Marię, która daje robotnikom nadzieję swoimi kazaniami o miłości i bezklasowości.
Filmowy klasyk w najnowszej wersji, zrekonstruowany z odnalezionymi scenami które wydawały się do niedawna zaginione.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu "Lekcje filmowe" - dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Sercem tego klasyka kina niemego jest futurystyczne, tytułowe miasto „Metropolis”. Jego twórca, Joh Fredersen, jako „mózg” miasta, dzierży stery władzy ze swojej „Nowej Wieży Babel”, sprawując absolutną kontrolę. Dla Fredersena ludzie są jedynie trybikami w maszynie, „rękami” mającymi udoskonalać i podtrzymywać jego dzieło. Ludność Metropolis żyje w ściśle podzielonym społeczeństwie klasowym: robotnicy harują pod miastem, mieszkając w podziemnych, masowych domach, pozbawionych światła słonecznego i radości. Bogaci i wpływowi mieszkają wysoko nad powierzchnią Metropolis, a ich synowie również żyją w swego rodzaju oddzielnym mieście, z „Domem Synów”, uniwersytetami, gigantycznym stadionem i rajskimi „Wiecznymi Ogrodami”, gdzie najpiękniejsze dziewczęta są „hodowane” niczym drogocenne kwiaty. Freder, jedyny syn Joh Fredersena, również mieszka w „Domu Synów”. Ale pewnego dnia Freder postanawia zejść do robotniczego miasteczka, aby odnaleźć anielską Marię, która daje robotnikom nadzieję swoimi kazaniami o miłości i bezklasowości.
Filmowy klasyk w najnowszej wersji, zrekonstruowany z odnalezionymi scenami które wydawały się do niedawna zaginione.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu "Lekcje filmowe" - dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Lekcje Filmowe - Na srebrnym globie
Po kilku latach wymuszonej emigracji młody reżyser Andrzej Żuławski podejmuje się tytanicznego zadania, realizacji największego filmu w historii polskiej kinematografii – eposu science-fiction. Jeśli mu się uda, trafi do panteonu polskiego kina. Jeśli nie – jego kariera w Polsce będzie skończona.
Film science fiction, który do dziś zachwyca wizjonerstwem, nowatorski zarówno tematycznie, jak i formalnie. Pod względem estetycznym dzieli się na trzy części. Historię rozpoczyna wideopamiętnik zrealizowany w przestrzeni kosmicznej przez bohaterów, którzy w nieokreślonej przyszłości postanawiają założyć nową cywilizację.
Film stał się „dzieckiem niechcianym” już na etapie realizacji. Cenzura dopatrując się odniesień politycznych, wstrzymała produkcję, zmuszając Żuławskiego do wyjazdu za granicę. Reżyser ukończył „Na srebrnym globie” po 10 latach, uzupełniając brakujące fragmenty swoimi komentarzami i ujęciami współczesnej Warszawy.
„Na srebrnym globie” Andrzeja Żuławskiego mogło stać się jednym z najbardziej przełomowych filmów science-fiction w historii. Rozmach produkcyjny, gwiazdorska obsada, rewolucyjne kostiumy i scenografia zapowiadały arcydzieło. Dlaczego zatem władze kinematografii PRL wstrzymały produkcję na dwa tygodnie przed zakończeniem zdjęć? Czy zdecydowały o tym względy ekonomiczne, polityczne, artystyczne, czy osobiste? Pozostał film-legenda, który nadal inspiruje filmowców z całego świata.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu "Lekcje filmowe" - dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Film science fiction, który do dziś zachwyca wizjonerstwem, nowatorski zarówno tematycznie, jak i formalnie. Pod względem estetycznym dzieli się na trzy części. Historię rozpoczyna wideopamiętnik zrealizowany w przestrzeni kosmicznej przez bohaterów, którzy w nieokreślonej przyszłości postanawiają założyć nową cywilizację.
Film stał się „dzieckiem niechcianym” już na etapie realizacji. Cenzura dopatrując się odniesień politycznych, wstrzymała produkcję, zmuszając Żuławskiego do wyjazdu za granicę. Reżyser ukończył „Na srebrnym globie” po 10 latach, uzupełniając brakujące fragmenty swoimi komentarzami i ujęciami współczesnej Warszawy.
„Na srebrnym globie” Andrzeja Żuławskiego mogło stać się jednym z najbardziej przełomowych filmów science-fiction w historii. Rozmach produkcyjny, gwiazdorska obsada, rewolucyjne kostiumy i scenografia zapowiadały arcydzieło. Dlaczego zatem władze kinematografii PRL wstrzymały produkcję na dwa tygodnie przed zakończeniem zdjęć? Czy zdecydowały o tym względy ekonomiczne, polityczne, artystyczne, czy osobiste? Pozostał film-legenda, który nadal inspiruje filmowców z całego świata.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu "Lekcje filmowe" - dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Metropolis - W BLASKU EKRANU
Seans z muzyką na żywo
Temat: Wizje przyszłości. Miasta przyjazne mieszkańcom.
Wprowadzenie: prof. Ryszard Nakonieczny
Muzyka: Marcin Pukaluk (kompozytor, multiinstrumentalista, performer)
„Metropolis” to jeden z najdroższych filmów w dziejach kina niemego: wizja świata przyszłości inspirowana widokiem Nowego Jorku, wsparta momentalnymi dekoracjami budowli, wnętrz przemysłowych i podziemi. Zadziwia inscenizacyjny rozmach, mający w zamiarze Fritza Langa przyćmić produkcje amerykańskie. Na uwagę zasługują wynalezione na potrzeby „Metropolis” – i stosowane do dziś – efekty specjalne, zwłaszcza tzw. proces Schüfftana, polegający na zastosowaniu systemu luster, umożliwiający korzystanie z miniaturowych dekoracji jako tła do scen aktorskich. Efekty wpisują się w koncepcję teatru ekspresjonistycznego, z którego doświadczeń Lang chętnie korzystał.
Sercem tego klasyka kina niemego jest futurystyczne, tytułowe miasto „Metropolis”. Jego twórca, Joh Fredersen, jako „mózg” miasta, dzierży stery władzy ze swojej „Nowej Wieży Babel”, sprawując absolutną kontrolę. Dla Fredersena ludzie są jedynie trybikami w maszynie, „rękami” mającymi udoskonalać i podtrzymywać jego dzieło. Ludność Metropolis żyje w ściśle podzielonym społeczeństwie klasowym: robotnicy harują pod miastem, mieszkając w podziemnych, masowych domach, pozbawionych światła słonecznego i radości. Bogaci i wpływowi mieszkają wysoko nad powierzchnią Metropolis, a ich synowie również żyją w swego rodzaju oddzielnym mieście, z „Domem Synów”, uniwersytetami, gigantycznym stadionem i rajskimi „Wiecznymi Ogrodami”, gdzie najpiękniejsze dziewczęta są „hodowane” niczym drogocenne kwiaty. Freder, jedyny syn Joh Fredersena, również mieszka w „Domu Synów”. Ale pewnego dnia Freder postanawia zejść do robotniczego miasteczka, aby odnaleźć anielską Marię, która daje robotnikom nadzieję swoimi kazaniami o miłości i bezklasowości.
Filmowy klasyk w najnowszej wersji, zrekonstruowany z odnalezionymi scenami które wydawały się do niedawna zaginione.
Temat: Wizje przyszłości. Miasta przyjazne mieszkańcom.
Wprowadzenie: prof. Ryszard Nakonieczny
Muzyka: Marcin Pukaluk (kompozytor, multiinstrumentalista, performer)
„Metropolis” to jeden z najdroższych filmów w dziejach kina niemego: wizja świata przyszłości inspirowana widokiem Nowego Jorku, wsparta momentalnymi dekoracjami budowli, wnętrz przemysłowych i podziemi. Zadziwia inscenizacyjny rozmach, mający w zamiarze Fritza Langa przyćmić produkcje amerykańskie. Na uwagę zasługują wynalezione na potrzeby „Metropolis” – i stosowane do dziś – efekty specjalne, zwłaszcza tzw. proces Schüfftana, polegający na zastosowaniu systemu luster, umożliwiający korzystanie z miniaturowych dekoracji jako tła do scen aktorskich. Efekty wpisują się w koncepcję teatru ekspresjonistycznego, z którego doświadczeń Lang chętnie korzystał.
Sercem tego klasyka kina niemego jest futurystyczne, tytułowe miasto „Metropolis”. Jego twórca, Joh Fredersen, jako „mózg” miasta, dzierży stery władzy ze swojej „Nowej Wieży Babel”, sprawując absolutną kontrolę. Dla Fredersena ludzie są jedynie trybikami w maszynie, „rękami” mającymi udoskonalać i podtrzymywać jego dzieło. Ludność Metropolis żyje w ściśle podzielonym społeczeństwie klasowym: robotnicy harują pod miastem, mieszkając w podziemnych, masowych domach, pozbawionych światła słonecznego i radości. Bogaci i wpływowi mieszkają wysoko nad powierzchnią Metropolis, a ich synowie również żyją w swego rodzaju oddzielnym mieście, z „Domem Synów”, uniwersytetami, gigantycznym stadionem i rajskimi „Wiecznymi Ogrodami”, gdzie najpiękniejsze dziewczęta są „hodowane” niczym drogocenne kwiaty. Freder, jedyny syn Joh Fredersena, również mieszka w „Domu Synów”. Ale pewnego dnia Freder postanawia zejść do robotniczego miasteczka, aby odnaleźć anielską Marię, która daje robotnikom nadzieję swoimi kazaniami o miłości i bezklasowości.
Filmowy klasyk w najnowszej wersji, zrekonstruowany z odnalezionymi scenami które wydawały się do niedawna zaginione.
Nosferatu - symfonia grozy - W BLASKU EKRANU
Seans z muzyką na żywo
Temat: Dlaczego lubimy się bać? Czy wampir to ucieleśnienie samotności?
Wprowadzenie: dr hab. Justyna Budzik - filmoznawczyni, wykładowczyni Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach (Instytut Nauk o Kulturze).
Muzyka: WE WILL FAIL (elektronika)
Nowatorskie, inspirowane romantycznym malarstwem i literaturą arcydzieło,
Jeden z najważniejszych filmów w historii kina, arcydzieło niemieckiego ekspresjonizmu filmowego. Pionierski horror, który stworzył archetyp wampira w kinie.
Thomas Hutter, rozstaje się z ukochaną żoną Ellen i wyrusza do hrabiego Orloka, w celu podpisania z nim umowy na sprzedaż domu w rodzinnym Wisborgu. Po drodze ludzie ostrzegają go przed hrabią, jednakże młody chłopak nie wierzy w historie o wampirze. Hutter dociera do zamku, gdzie czeka na niego spragniony krwi Nosferatu.
Temat: Dlaczego lubimy się bać? Czy wampir to ucieleśnienie samotności?
Wprowadzenie: dr hab. Justyna Budzik - filmoznawczyni, wykładowczyni Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach (Instytut Nauk o Kulturze).
Muzyka: WE WILL FAIL (elektronika)
Nowatorskie, inspirowane romantycznym malarstwem i literaturą arcydzieło,
Jeden z najważniejszych filmów w historii kina, arcydzieło niemieckiego ekspresjonizmu filmowego. Pionierski horror, który stworzył archetyp wampira w kinie.
Thomas Hutter, rozstaje się z ukochaną żoną Ellen i wyrusza do hrabiego Orloka, w celu podpisania z nim umowy na sprzedaż domu w rodzinnym Wisborgu. Po drodze ludzie ostrzegają go przed hrabią, jednakże młody chłopak nie wierzy w historie o wampirze. Hutter dociera do zamku, gdzie czeka na niego spragniony krwi Nosferatu.
Piękność dnia - BUÑUEL. NIECH ŻYJĄ KAJDANY
Prelekcja Mariusz Ciszewski.
„'Piękność dnia' była może największym sukcesem kasowym w moim życiu, ale ten sukces przypisuję bardziej grającym w filmie prostytutkom, niż swojej pracy."
Luis Buñuel*
W czasach, gdy europejskie kino stawało się coraz bardziej liberalne i śmiałe pod względem obyczajowym, gdy rewolucja seksualna wdzierała się także do kultury masowej, Luis Buñuel nakręcił jeden z najbardziej fascynujących filmów erotycznych epoki. Sam mówił o nim, że to „pornografia”, lecz była to erotyka przewrotna - pozbawiona nagości i scen seksu, lecz nie mniej przez to perwersyjna i fetyszystyczna. Do tego stopnia, że grająca główną rolę Catherine Deneuve czuła się przez reżysera obnażona zbyt mocno. Zresztą Buñuel też nie był zachwycony współpracą z młodziutką gwiazdą francuskiego kina. Ich wzajemne animozje filmowi jednak w najmniejszym stopniu nie zaszkodziły: „Piękność dnia” do dziś zachwyca swoją niejednoznacznością i wyobraźnią.
Deneuve gra Séverine, znudzoną żonę paryskiego burżuja, która z mężem nie utrzymuje relacji intymnych, za to swoje dzikie seksualne fantazje spełnia, pracując za dnia w eksluzywnym domu publicznym. Melodramatyczną fabułę, zaczerpniętą ze skandalizującej książki Josepha Kessela, Buñuel zamienił w błyskotliwy, uwodzicielski i tajemniczy film, zacierający granice między marzeniem a rzeczywistością, niewinnością i perwersją, tym co zakazane i tym, co dozwolone. „Piękność dnia” przyniosła mu Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji i okazała się najbardziej kasowym filmem w jego reżyserskim dorobku. Oglądana dziś jeszcze lepiej pozwala się odczytać jako transgresywny i odważny portret kobiecej seksualności, prowokacyjny cios wymierzony mieszczańskiej hipokryzji i fałszywej moralności.
* Cytat pochodzi z książki „Moje ostatnie tchnienie”, Luis Buñuel, tłum. Maria Braunstein, wyd. Świat Literacki, Izabelin 2006, s. 283
„'Piękność dnia' była może największym sukcesem kasowym w moim życiu, ale ten sukces przypisuję bardziej grającym w filmie prostytutkom, niż swojej pracy."
Luis Buñuel*
W czasach, gdy europejskie kino stawało się coraz bardziej liberalne i śmiałe pod względem obyczajowym, gdy rewolucja seksualna wdzierała się także do kultury masowej, Luis Buñuel nakręcił jeden z najbardziej fascynujących filmów erotycznych epoki. Sam mówił o nim, że to „pornografia”, lecz była to erotyka przewrotna - pozbawiona nagości i scen seksu, lecz nie mniej przez to perwersyjna i fetyszystyczna. Do tego stopnia, że grająca główną rolę Catherine Deneuve czuła się przez reżysera obnażona zbyt mocno. Zresztą Buñuel też nie był zachwycony współpracą z młodziutką gwiazdą francuskiego kina. Ich wzajemne animozje filmowi jednak w najmniejszym stopniu nie zaszkodziły: „Piękność dnia” do dziś zachwyca swoją niejednoznacznością i wyobraźnią.
Deneuve gra Séverine, znudzoną żonę paryskiego burżuja, która z mężem nie utrzymuje relacji intymnych, za to swoje dzikie seksualne fantazje spełnia, pracując za dnia w eksluzywnym domu publicznym. Melodramatyczną fabułę, zaczerpniętą ze skandalizującej książki Josepha Kessela, Buñuel zamienił w błyskotliwy, uwodzicielski i tajemniczy film, zacierający granice między marzeniem a rzeczywistością, niewinnością i perwersją, tym co zakazane i tym, co dozwolone. „Piękność dnia” przyniosła mu Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji i okazała się najbardziej kasowym filmem w jego reżyserskim dorobku. Oglądana dziś jeszcze lepiej pozwala się odczytać jako transgresywny i odważny portret kobiecej seksualności, prowokacyjny cios wymierzony mieszczańskiej hipokryzji i fałszywej moralności.
* Cytat pochodzi z książki „Moje ostatnie tchnienie”, Luis Buñuel, tłum. Maria Braunstein, wyd. Świat Literacki, Izabelin 2006, s. 283
Rialto DOCumentalnie - It’s Never Over, Jeff Buckley
„It’s Never Over, Jeff Buckley”, wyreżyserowany przez nominowaną do Oscara reżyserkę Amy Berg („I zbaw nas od zła”, „Janis”, „Na zachód od Memphis”), ukazuje życie wschodzącej młodej gwiazdy, piosenkarza o nieziemskim głosie, który pozostawił świat muzyki lat 90-tych w szoku, gdy zmarł nagle w wieku 30 lat, po wydaniu swojego uznanego przez krytyków debiutanckiego albumu „Grace”.
Historia opowiedziana za pomocą nigdy wcześniej niepublikowanych materiałów z archiwów Buckleya i szczerych wspomnień jego matki, Mary Guibert, oraz byłych partnerek: Rebekki Moore i Joan Wasser, byłych członków zespołu Jeffa (w tym Michaela Tighe'a i Parkera Kindreda), oraz luminarzy takich jak Ben Harper i Aimee Mann – „It’s Never Over, Jeff Buckley” rzuca nowe światło na jedną z najbardziej wpływowych i enigmatycznych postaci współczesnej muzyki.
Historia opowiedziana za pomocą nigdy wcześniej niepublikowanych materiałów z archiwów Buckleya i szczerych wspomnień jego matki, Mary Guibert, oraz byłych partnerek: Rebekki Moore i Joan Wasser, byłych członków zespołu Jeffa (w tym Michaela Tighe'a i Parkera Kindreda), oraz luminarzy takich jak Ben Harper i Aimee Mann – „It’s Never Over, Jeff Buckley” rzuca nowe światło na jedną z najbardziej wpływowych i enigmatycznych postaci współczesnej muzyki.
Rialto DOCumentalnie - Łódź Kaliska: Klasycy absurdu
Spotkanie z Łukaszem Trzcińskim – dyrektorem BWA w Katowicach, artystą posługującym się medium fotografii, kuratorem wystaw i rezydencji artystycznych.
Spotkanie poprowadzi: Iwona Sobczyk.
Ukazana w iście montypythonowskim stylu historia fenomenu Łodzi Kaliskiej – jednej z najwybitniejszych awangardowych grup artystycznych w Polsce, działającej nieprzerwanie od 44 lat. Na opowieść składają się bogate archiwalia z czasów największego artystycznego rozkwitu grupy, czyli rejestracje przełomowych i najbardziej kontrowersyjnych happeningów i prac, które przedstawiały absurdy życia w PRL-owskiej Polsce. Komentarzem do materiałów historycznych są wywiady z członkami zespołu i jego sympatykami, a całość dopełniają animacje, stylistycznie odpowiadające surrealistycznemu profilowi grupy.
Spotkanie poprowadzi: Iwona Sobczyk.
Ukazana w iście montypythonowskim stylu historia fenomenu Łodzi Kaliskiej – jednej z najwybitniejszych awangardowych grup artystycznych w Polsce, działającej nieprzerwanie od 44 lat. Na opowieść składają się bogate archiwalia z czasów największego artystycznego rozkwitu grupy, czyli rejestracje przełomowych i najbardziej kontrowersyjnych happeningów i prac, które przedstawiały absurdy życia w PRL-owskiej Polsce. Komentarzem do materiałów historycznych są wywiady z członkami zespołu i jego sympatykami, a całość dopełniają animacje, stylistycznie odpowiadające surrealistycznemu profilowi grupy.
Rozkosze gościnności - W BLASKU EKRANU
Seans z muzyką na żywo
Temat: Odmienność i walka ze stereotypami.
Wprowadzenie: Katarzyna Michalska, Agata Tecl-Szubert
Muzyka: Jacek Bies (instrumenty klawiszowe) i Adam Jędrysik (gitara, elektronika).
Akcja filmu rozgrywa się w XIX- wiecznej Ameryce i opowiada o rodowej zemście dwóch rodzin. Po 20 latach od krwawej strzelaniny William, ostatni potomek rodu, wraca, by przejąć odziedziczoną posiadłość. Szybko przekonuje się, że wrogość sąsiadów wciąż jest żywa.
Temat: Odmienność i walka ze stereotypami.
Wprowadzenie: Katarzyna Michalska, Agata Tecl-Szubert
Muzyka: Jacek Bies (instrumenty klawiszowe) i Adam Jędrysik (gitara, elektronika).
Akcja filmu rozgrywa się w XIX- wiecznej Ameryce i opowiada o rodowej zemście dwóch rodzin. Po 20 latach od krwawej strzelaniny William, ostatni potomek rodu, wraca, by przejąć odziedziczoną posiadłość. Szybko przekonuje się, że wrogość sąsiadów wciąż jest żywa.
Świat Czeka – Dorota Rasińska-Samoćko – "Korony Górskich Wyzwań"
Dorota Rasińska-Samoćko - pierwsza Polka w dwóch koronach.
Zdobycie wszystkich najwyższych szczytów Świata i kontynentów to wyczyn, którego nie dokonała żadna dziewczyna z naszego kraju.
Powiedzieć o Dorocie, że jest himalaistką to za mało. Pasjonatka podróży, żywioł, połączenie błyskotliwości i poczucia humoru. Event z taką osobą musi się udać bo mało kto potrafi tak trzymać w napięciu jak Ona. To prawdziwy film w akcji.
Jej opowieści działają lepiej niż kawa a widzowie nie chcą wyjść ze spotkań z Dorotą, która jest przykładem, że można swoje cele realizować na własnych zasadach i w dowolnym momencie życia.
W latach 2021 - 2025 Dorota zrealizowała ambitny projekt "Podwójna Korona", czyli zdobycie Korony Himalajów i Karakorum oraz Korony Ziemi. W zaledwie 3 miesiące 2022 roku weszła na 7 ośmiotysięczników bez teamów i sponsorów.
Dorota Rasińska-Samoćko jest DOPIERO 5 kobietą na świecie, która zdobyła Koronę Himalajów i Karakorum.
Rozmowę poprowadzi:
Alina Markiewicz - dziennikarka, niespokojny duch i koneserka podróży Od najmłodszych lat jej pasją były góry.
Zrealizowała kilka reportaży w Himalajach i poprowadziła niezliczoną ilość spotkań oraz rozmów z himalaistami. Zakochana w Dolomitach i Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Od niedawna pilotka śmigłowca R44, chętnie podziwiająca świat z góry.
Organizacja:
Anka Szostak-Gliklich - globtroterka, założycielka i prezeska Klubu Podróżnika „Świat Czeka”. Propaguje odpowiedzialny, zrównoważony styl podróżowania i aktywności sportowej. Uwielbia bikepackingi, trekkingi i nurkowanie.
——————————————————————————————————
Drodzy Widzowie,
spotkanie z Dorotą Rasińską-Samoćko, w ramach cyklu Świat Czeka, zostało przeniesione z dnia 22.10.2025.
Zakupione bilety można wykorzystać w nowym terminie lub dokonać ich zwrotu za pośrednictwem formularza, ktróy otrzymają Państwo od operatora sprzedazy internetowej.
Bilety zakupione w kasie można zwrócić wyłącznie w kasie kina.
Za utrudnienia przepraszamy!
Zdobycie wszystkich najwyższych szczytów Świata i kontynentów to wyczyn, którego nie dokonała żadna dziewczyna z naszego kraju.
Powiedzieć o Dorocie, że jest himalaistką to za mało. Pasjonatka podróży, żywioł, połączenie błyskotliwości i poczucia humoru. Event z taką osobą musi się udać bo mało kto potrafi tak trzymać w napięciu jak Ona. To prawdziwy film w akcji.
Jej opowieści działają lepiej niż kawa a widzowie nie chcą wyjść ze spotkań z Dorotą, która jest przykładem, że można swoje cele realizować na własnych zasadach i w dowolnym momencie życia.
W latach 2021 - 2025 Dorota zrealizowała ambitny projekt "Podwójna Korona", czyli zdobycie Korony Himalajów i Karakorum oraz Korony Ziemi. W zaledwie 3 miesiące 2022 roku weszła na 7 ośmiotysięczników bez teamów i sponsorów.
Dorota Rasińska-Samoćko jest DOPIERO 5 kobietą na świecie, która zdobyła Koronę Himalajów i Karakorum.
Rozmowę poprowadzi:
Alina Markiewicz - dziennikarka, niespokojny duch i koneserka podróży Od najmłodszych lat jej pasją były góry.
Zrealizowała kilka reportaży w Himalajach i poprowadziła niezliczoną ilość spotkań oraz rozmów z himalaistami. Zakochana w Dolomitach i Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Od niedawna pilotka śmigłowca R44, chętnie podziwiająca świat z góry.
Organizacja:
Anka Szostak-Gliklich - globtroterka, założycielka i prezeska Klubu Podróżnika „Świat Czeka”. Propaguje odpowiedzialny, zrównoważony styl podróżowania i aktywności sportowej. Uwielbia bikepackingi, trekkingi i nurkowanie.
——————————————————————————————————
Drodzy Widzowie,
spotkanie z Dorotą Rasińską-Samoćko, w ramach cyklu Świat Czeka, zostało przeniesione z dnia 22.10.2025.
Zakupione bilety można wykorzystać w nowym terminie lub dokonać ich zwrotu za pośrednictwem formularza, ktróy otrzymają Państwo od operatora sprzedazy internetowej.
Bilety zakupione w kasie można zwrócić wyłącznie w kasie kina.
Za utrudnienia przepraszamy!
Tajny agent - pokaz przedpremierowy
Oscary 2026 – nominacje:
Najlepszy film - Emilie Lesclaux
Najlepszy aktor pierwszoplanowy - Wagner Moura
Najlepsza obsada
Najlepszy film międzynarodowy - Kleber Mendonça Filho
Znakomity brazylijski filmowiec Kleber Mendonça Filho („Sąsiedzkie dźwięki", „Bacurau", „Aquarius") powraca gęstym thrillerem, nagrodzonym w Cannes za reżyserię i główną rolę męską. Lata 70., Brazylia w żelaznym uścisku wojskowej dyktatury. Wybitny naukowiec Marcelo (wspaniały Wagner Moura – pamiętny Escobar w „Narcos") powraca do rodzinnego Recife, żeby zabrać swojego syna w bezpieczne miejsce. Zanurzone w słońcu miasto jest na granicy szaleństwa – w karnawale giną ludzie, gdzieś na plaży znaleziono rekina z ludzką nogą w brzuchu, do miasta przybywa dwóch zabójców… Marcelo kilka lat wcześniej podpadł niebezpiecznemu mafiosowi, teraz musi się ukrywać. Jego życie wisi na włosku.
Filho precyzyjnie tka kinofilską opowieść – z jednej strony to wyrafinowany i trzymający w napięciu film polityczny, mozaikowa historia o skorumpowanym społeczeństwie, z drugiej zaś opowieść o ludzkiej solidarności i niezłomności, a także o pamięci. Brazylijski reżyser wyłamuje się z gatunkowych ram, tworząc kino świeże i zaskakujące, a zarazem cudownie pulpowe. Wspaniale jest w „Tajnym agencie" oddany klimat dawnych lat – scenografia i kostiumy są warte Oscara.
Najlepszy film - Emilie Lesclaux
Najlepszy aktor pierwszoplanowy - Wagner Moura
Najlepsza obsada
Najlepszy film międzynarodowy - Kleber Mendonça Filho
Znakomity brazylijski filmowiec Kleber Mendonça Filho („Sąsiedzkie dźwięki", „Bacurau", „Aquarius") powraca gęstym thrillerem, nagrodzonym w Cannes za reżyserię i główną rolę męską. Lata 70., Brazylia w żelaznym uścisku wojskowej dyktatury. Wybitny naukowiec Marcelo (wspaniały Wagner Moura – pamiętny Escobar w „Narcos") powraca do rodzinnego Recife, żeby zabrać swojego syna w bezpieczne miejsce. Zanurzone w słońcu miasto jest na granicy szaleństwa – w karnawale giną ludzie, gdzieś na plaży znaleziono rekina z ludzką nogą w brzuchu, do miasta przybywa dwóch zabójców… Marcelo kilka lat wcześniej podpadł niebezpiecznemu mafiosowi, teraz musi się ukrywać. Jego życie wisi na włosku.
Filho precyzyjnie tka kinofilską opowieść – z jednej strony to wyrafinowany i trzymający w napięciu film polityczny, mozaikowa historia o skorumpowanym społeczeństwie, z drugiej zaś opowieść o ludzkiej solidarności i niezłomności, a także o pamięci. Brazylijski reżyser wyłamuje się z gatunkowych ram, tworząc kino świeże i zaskakujące, a zarazem cudownie pulpowe. Wspaniale jest w „Tajnym agencie" oddany klimat dawnych lat – scenografia i kostiumy są warte Oscara.
The Watch plays Genesis - "Tales from 1970-1976”
Wybierz się w krótką podróż od TRESPASS …do WIND & WUTHERING.
The Watch powraca jesienią 2025 roku, prezentując intensywną podróż do świata wczesnego Genesis i show zawierające utwory z albumów TRESPASS, NURSERY CRYME, FOXTROT, SELLING ENGLAND BY THE POUND, THE LAMB LIES DOWN ON BROADWAY, A TRICK OF THE TAIL oraz WIND & WUTHERING. Dramatyczny głos wokalisty The Watch, najbliższy Peterowi Gabrielowi, oraz wszechstronna doskonałość instrumentalna zespołu, pozwolą doświadczyć niezwykłych muzycznych wrażeń wczesnego Genesis przypominając ich pionierską grę.
Steve Hackett (gitarzysta Genesis): The Watch to zespół bardzo utalentowanych ludzi i polecam ich.
Paul Whitehead (grafik Genesis): Zespół, który najbardziej przypomina mi magię Genesis”.
UK Prog Newslatter: Wyjątkowe są tutaj wokale, bardzo
podobne do tych młodego Petera Gabriela.
To wystarczające rekomendacje, żeby wybrać się na koncerty The Watch. Europejska trasa The Watch obejmie również Polskę. Po bardzo udanej trasie w 2025 roku, zapraszamy na kolejne koncerty włoskiego zespołu.
Na parterze układ rzędowy.
Art Muza i Klub Kuźnia zapraszają na koncerty THE WATCH PLAYS GENESIS,, Tales from 1970-1976”:
04.05.2026 – LUBLIN, Klub Muzyczny CSK
05.05.2026 – KRAKÓW, Kwadrat
06.05.2026 – KATOWICE, Kinoteatr Rialto
07.05.2026 – WARSZAWA, Hybrydy
08.05.2026 – POZNAŃ, 2progi
09.05.2026 – BYDGOSZCZ, Kuźnia
10.05.2026 – GDAŃSK, Parlament
Otwarcie drzwi: 19:00, koncert: 20:00.
Bilety: 169 zł (przedsprzedaż), 189 zł (w dniu koncertu).
Pozostałe punkty sprzedaży biletów: Ticketmaster, Eventim, eBilet, Rock Serwis, KupBilecik.
The Watch powraca jesienią 2025 roku, prezentując intensywną podróż do świata wczesnego Genesis i show zawierające utwory z albumów TRESPASS, NURSERY CRYME, FOXTROT, SELLING ENGLAND BY THE POUND, THE LAMB LIES DOWN ON BROADWAY, A TRICK OF THE TAIL oraz WIND & WUTHERING. Dramatyczny głos wokalisty The Watch, najbliższy Peterowi Gabrielowi, oraz wszechstronna doskonałość instrumentalna zespołu, pozwolą doświadczyć niezwykłych muzycznych wrażeń wczesnego Genesis przypominając ich pionierską grę.
Steve Hackett (gitarzysta Genesis): The Watch to zespół bardzo utalentowanych ludzi i polecam ich.
Paul Whitehead (grafik Genesis): Zespół, który najbardziej przypomina mi magię Genesis”.
UK Prog Newslatter: Wyjątkowe są tutaj wokale, bardzo
podobne do tych młodego Petera Gabriela.
To wystarczające rekomendacje, żeby wybrać się na koncerty The Watch. Europejska trasa The Watch obejmie również Polskę. Po bardzo udanej trasie w 2025 roku, zapraszamy na kolejne koncerty włoskiego zespołu.
Na parterze układ rzędowy.
Art Muza i Klub Kuźnia zapraszają na koncerty THE WATCH PLAYS GENESIS,, Tales from 1970-1976”:
04.05.2026 – LUBLIN, Klub Muzyczny CSK
05.05.2026 – KRAKÓW, Kwadrat
06.05.2026 – KATOWICE, Kinoteatr Rialto
07.05.2026 – WARSZAWA, Hybrydy
08.05.2026 – POZNAŃ, 2progi
09.05.2026 – BYDGOSZCZ, Kuźnia
10.05.2026 – GDAŃSK, Parlament
Otwarcie drzwi: 19:00, koncert: 20:00.
Bilety: 169 zł (przedsprzedaż), 189 zł (w dniu koncertu).
Pozostałe punkty sprzedaży biletów: Ticketmaster, Eventim, eBilet, Rock Serwis, KupBilecik.
Viridiana - BUÑUEL. NIECH ŻYJĄ KAJDANY
Prelekcja dr Karolina Kostyra.
„Viridiana”, jeden z najważniejszych filmów w dorobku Luisa Buñuelal i w całej historii hiszpańskiego kina, to dzieło niezwykłe. Prowokacyjna, wyrastająca z ducha surrealistycznego buntu przeciwko społecznym normom satyra była wyzwaniem rzuconym nie tylko widzom, lecz przede wszystkim reżimowi generała Franco.
Buñuel kręcąc historię Viridiany, młodej nowicjuszki, której gorliwa wiara i szczytne ideały zderzają się z mieszczańską obłudą, pazernością i okrucieństwem, wrócił do Hiszpanii po blisko ćwierćwieczu emigracji. „Zgodziłem się tylko pod warunkiem, że będziemy pracować z wytwórnią Bardem, znaną z panującego w niej ducha opozycji wobec reżimu frankistowskiego”, pisał w autobiograficznym „Moim ostatnim tchnieniu”, wspominając, że jego decyzja nie spotkała się ze zrozumieniem w środowisku republikańskich emigrantów. „Znowu atakowano mnie i znieważano, ale tym razem atakowali ci, do których sam się zaliczałem”.
Bezpardonowa krytyka burżuazji, chrześcijańskiej filantropii i kościoła katolickiego oczywiście ściągnęła na reżysera gromy ze strony Watykanu i frankistowskiej władzy. Cenzura zatrzymała dystrybucję filmu (na ekrany hiszpańskich kin wszedł dopiero w 1977 roku, po śmierci dyktatora), a Buñuel stał się w ojczyźnie niemile widziany. Do tego stopnia, że wydawane w Hiszpanii w latach 60. opracowania na temat historii kina ignorowały jego istnienie.
Tymczasem „Viridiana” przyniosła mu uznanie międzynarodowej krytyki, zdobyła Złotą Palmę na festiwalu w Cannes i otworzyła najważniejszy i najbardziej twórczy okres w dorobku niepokornego reżysera.
Opinie o filmie:
Pełen surrealistycznych obserwacji film pozostaje jednym z najmocniejszych wyrazów niereformowalnych zakrętów natury ludzkiej (...).
1001 filmów, które musisz zobaczyć
„Viridiana” może być ceniona i rozumiana przez ludzi religijnych, a nawet zwłaszcza przez nich.
Tadeusz Sobolewski, Cannes. Religia kina
Najgłośniejszy film Buñuela.
Adam Garbicz, Kino, wehikuł magiczny. Przewodnik osiągnięć filmu fabularnego. Podróż trzecia 1960-1966
Historia Viridiany jest tak zawiła i pełna skandali, jak żadnego innego filmu Buñuela od czasów Złotego wieku.
Carlos Saura
„Viridiana” była jednym z najgłośniejszych filmów Buñuela. Szokowała widzów, wywołała skandal, zachwyty i potępienie.
Zygmunt Machwitz, akademiafilmowa.pl
Taki film jest orzeźwiający. Został stworzony przez silny, indywidualny umysł. Nie jest to kolejna przeceniona wersja pocieszających, poprawiających nastrój kłamstw.
Roger Ebert, rogerebert.com
„Viridiana”, jeden z najważniejszych filmów w dorobku Luisa Buñuelal i w całej historii hiszpańskiego kina, to dzieło niezwykłe. Prowokacyjna, wyrastająca z ducha surrealistycznego buntu przeciwko społecznym normom satyra była wyzwaniem rzuconym nie tylko widzom, lecz przede wszystkim reżimowi generała Franco.
Buñuel kręcąc historię Viridiany, młodej nowicjuszki, której gorliwa wiara i szczytne ideały zderzają się z mieszczańską obłudą, pazernością i okrucieństwem, wrócił do Hiszpanii po blisko ćwierćwieczu emigracji. „Zgodziłem się tylko pod warunkiem, że będziemy pracować z wytwórnią Bardem, znaną z panującego w niej ducha opozycji wobec reżimu frankistowskiego”, pisał w autobiograficznym „Moim ostatnim tchnieniu”, wspominając, że jego decyzja nie spotkała się ze zrozumieniem w środowisku republikańskich emigrantów. „Znowu atakowano mnie i znieważano, ale tym razem atakowali ci, do których sam się zaliczałem”.
Bezpardonowa krytyka burżuazji, chrześcijańskiej filantropii i kościoła katolickiego oczywiście ściągnęła na reżysera gromy ze strony Watykanu i frankistowskiej władzy. Cenzura zatrzymała dystrybucję filmu (na ekrany hiszpańskich kin wszedł dopiero w 1977 roku, po śmierci dyktatora), a Buñuel stał się w ojczyźnie niemile widziany. Do tego stopnia, że wydawane w Hiszpanii w latach 60. opracowania na temat historii kina ignorowały jego istnienie.
Tymczasem „Viridiana” przyniosła mu uznanie międzynarodowej krytyki, zdobyła Złotą Palmę na festiwalu w Cannes i otworzyła najważniejszy i najbardziej twórczy okres w dorobku niepokornego reżysera.
Opinie o filmie:
Pełen surrealistycznych obserwacji film pozostaje jednym z najmocniejszych wyrazów niereformowalnych zakrętów natury ludzkiej (...).
1001 filmów, które musisz zobaczyć
„Viridiana” może być ceniona i rozumiana przez ludzi religijnych, a nawet zwłaszcza przez nich.
Tadeusz Sobolewski, Cannes. Religia kina
Najgłośniejszy film Buñuela.
Adam Garbicz, Kino, wehikuł magiczny. Przewodnik osiągnięć filmu fabularnego. Podróż trzecia 1960-1966
Historia Viridiany jest tak zawiła i pełna skandali, jak żadnego innego filmu Buñuela od czasów Złotego wieku.
Carlos Saura
„Viridiana” była jednym z najgłośniejszych filmów Buñuela. Szokowała widzów, wywołała skandal, zachwyty i potępienie.
Zygmunt Machwitz, akademiafilmowa.pl
Taki film jest orzeźwiający. Został stworzony przez silny, indywidualny umysł. Nie jest to kolejna przeceniona wersja pocieszających, poprawiających nastrój kłamstw.
Roger Ebert, rogerebert.com
Wartość sentymentalna
Oscary 2026 - nominacje:
Najlepszy film
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Renate Reinsve
Najlepszy aktor drugoplanowy - Stellan Skarsgård
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Elle Fanning
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Inga Ibsdotter Lilleaas
Najlepszy reżyser - Joachim Trier
Najlepszy scenariusz oryginalny - Eskil Vogt, Joachim Trier
Najlepszy film międzynarodowy - Joachim Trier
Najlepszy montaż - Olivier Bugge Coutté
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Najlepszy film
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Renate Reinsve
Najlepszy aktor drugoplanowy - Stellan Skarsgård
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Elle Fanning
Najlepsza aktorka drugoplanowa - Inga Ibsdotter Lilleaas
Najlepszy reżyser - Joachim Trier
Najlepszy scenariusz oryginalny - Eskil Vogt, Joachim Trier
Najlepszy film międzynarodowy - Joachim Trier
Najlepszy montaż - Olivier Bugge Coutté
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Wichrowe wzgórza
„Wichrowe wzgórza” w reżyserii Emerald Fennell to odważna i oryginalna wersja jednej z największych historii miłosnych wszech czasów z powieści Emily Jane Brontë.
Margot Robbie i Jacob Elordi wcielają się w Cathy i Heathcliffa, których zakazana, romantyczna namiętność z czasem staje się toksyczna. Film jest monumentalną opowieścią o pożądaniu, miłości i szaleństwie. Emerald Fennell to reżyserka filmów „Obiecująca. Młoda. Kobieta” (Oscar za Najlepszy scenariusz oryginalny) oraz „Saltburn”.
Margot Robbie i Jacob Elordi wcielają się w Cathy i Heathcliffa, których zakazana, romantyczna namiętność z czasem staje się toksyczna. Film jest monumentalną opowieścią o pożądaniu, miłości i szaleństwie. Emerald Fennell to reżyserka filmów „Obiecująca. Młoda. Kobieta” (Oscar za Najlepszy scenariusz oryginalny) oraz „Saltburn”.
Widmo wolności - BUÑUEL. NIECH ŻYJĄ KAJDANY
Prelekcja Sara Nowicka.
Ostatni etap kariery był dla Luisa Buñuela okresem wyjątkowo owocnym: po nagrodzonym Oscarem „Dyskretnym uroku burżuazji” (1972) reżyser nakręcił jeden ze swoich najważniejszych i najbardziej wywrotowych filmów. Sam uważał, że „Widmo wolności” to dzieło najbardziej zbliżone do idei surrealizmu, pozbawione tradycyjnej fabuły, składające się natomiast z serii absurdalnych, zaskakujących scen, często pozbawionych puenty, iluzorycznie ze sobą połączonych, dzięki drugoplanowym postaciom płynnie przechodzącym z jednej sceny do drugiej.
Buñuel kryje się za fasadą czarnego, nie znającego tematów tabu humoru, lecz wciąż patrzy na rzeczywistość z mieszaniną zdumienia, ciekawości i złośliwości. Cytuje obrazy Goi i dzieła Marxa, wywołuje duchy André Bretona i Paula Éluarda, lecz przede wszystkim wywraca na nice społeczne zasady. Tu rozstrzeliwani skazańcy krzyczą „Niech żyją kajdany”, wielkomiejscy burżuje zasiadają przy stole na toaletach (a posiłki jedzą w zaciszu ustępu), a seksualne podniecenie osiąga się przy pocztówkach z widokami Paryża. A przy tym „Widmo wolności” jest pogłębioną refleksją na temat przypadkowości losu, codziennych rytuałów, moralności i prawdy.
Ostatni etap kariery był dla Luisa Buñuela okresem wyjątkowo owocnym: po nagrodzonym Oscarem „Dyskretnym uroku burżuazji” (1972) reżyser nakręcił jeden ze swoich najważniejszych i najbardziej wywrotowych filmów. Sam uważał, że „Widmo wolności” to dzieło najbardziej zbliżone do idei surrealizmu, pozbawione tradycyjnej fabuły, składające się natomiast z serii absurdalnych, zaskakujących scen, często pozbawionych puenty, iluzorycznie ze sobą połączonych, dzięki drugoplanowym postaciom płynnie przechodzącym z jednej sceny do drugiej.
Buñuel kryje się za fasadą czarnego, nie znającego tematów tabu humoru, lecz wciąż patrzy na rzeczywistość z mieszaniną zdumienia, ciekawości i złośliwości. Cytuje obrazy Goi i dzieła Marxa, wywołuje duchy André Bretona i Paula Éluarda, lecz przede wszystkim wywraca na nice społeczne zasady. Tu rozstrzeliwani skazańcy krzyczą „Niech żyją kajdany”, wielkomiejscy burżuje zasiadają przy stole na toaletach (a posiłki jedzą w zaciszu ustępu), a seksualne podniecenie osiąga się przy pocztówkach z widokami Paryża. A przy tym „Widmo wolności” jest pogłębioną refleksją na temat przypadkowości losu, codziennych rytuałów, moralności i prawdy.
Wielka Sztuka w Kinoteatrze Rialto - Andy Warhol. Amerykański sen
Tworzył sztukę wyrafinowaną i prowokacyjną, a zarazem dostępną i wszechobecną. Jego prace znajdują się nie tylko w najważniejszych muzeach świata, ale także na gadżetach, ubraniach, ścianach barów czy hotelowych pokoi. Andy Warhol (1928-1987) podniósł banał i codzienność do rangi dzieła sztuki, na zawsze zatarł granicę między undergroundem i mainstreamem. Pochodził z ubogiej rodziny słowackich imigrantów, a skupił wokół siebie najbardziej twórcze osobowości Ameryki i ukształtował wyobraźnię wielu pokoleń artystów – od Basquiata po Banksy’ego. Dokument "Andy Warhol. Amerykański sen" zabiera nas za kulisy tej spektakularnej kariery, sięga do jej początków, oddaje głos przyjaciołom, członkom rodziny, ekspertom, pokazuje niedostępne dotąd miejsca związane z królem pop-artu.
Podobnie jak bohaterowie jego legendarnych serigrafii – największe gwiazdy XX wieku: Marilyn Monroe, Elvis Presley, czy Elizabeth Taylor – artysta miał kilka twarzy. "Andy Warhol. Amerykański sen" maluje więc portret potrójny: dojrzałego mężczyzny silnie związanego z religijną matką, introwertyka schowanego za szkłami ciemnych okularów i supergwiazdy, biegłej w konstruowaniu wizerunku, bezbłędnie rozgrywającej zarówno rynek sztuki, jak i artystyczne elity. Kontrowersyjny i pożądany, wycofany i będący w centrum wydarzeń towarzyskich, dyrygent imprezowego Nowego Jorku, dopytujący bratanków, czy w niedzielę poszli do kościoła – Warhol pozostaje fascynującą, niejednoznaczną postacią.
Sięgający aż do słowackich korzeni (jego rodzice pochodzili z podkarpackiej wsi) "Andy Warhol. Amerykański sen" odkrywa mniej znane karty z życia pierwszego celebryty sztuki, na którego twórczość wpłynęły zarówno greko-katolickie cerkiewne ikonostasy, jak i długa choroba, przedwczesna śmierć ojca-robotnika i dotkliwa bieda. Mało kto wie, że zanim słynne puszki zupy Campbell czy Coca-Coli pojawiły się na jego pracach, sprzedawał wraz z braćmi wycięte z nich aluminiowe kwiatki, jakie robiła ich matka. Pełen unikalnych materiałów archiwalnych dokument pokazuje długą drogę od zadymionych, imigranckich przedmieść przemysłowego Pittsburgha na wyżyny sztuki, wprowadza w kulisy twórczości i przekonuje, że Warhol pozostaje artystą, którego przenikliwość i wyobraźnia przetrwały próbę czasu.
Podobnie jak bohaterowie jego legendarnych serigrafii – największe gwiazdy XX wieku: Marilyn Monroe, Elvis Presley, czy Elizabeth Taylor – artysta miał kilka twarzy. "Andy Warhol. Amerykański sen" maluje więc portret potrójny: dojrzałego mężczyzny silnie związanego z religijną matką, introwertyka schowanego za szkłami ciemnych okularów i supergwiazdy, biegłej w konstruowaniu wizerunku, bezbłędnie rozgrywającej zarówno rynek sztuki, jak i artystyczne elity. Kontrowersyjny i pożądany, wycofany i będący w centrum wydarzeń towarzyskich, dyrygent imprezowego Nowego Jorku, dopytujący bratanków, czy w niedzielę poszli do kościoła – Warhol pozostaje fascynującą, niejednoznaczną postacią.
Sięgający aż do słowackich korzeni (jego rodzice pochodzili z podkarpackiej wsi) "Andy Warhol. Amerykański sen" odkrywa mniej znane karty z życia pierwszego celebryty sztuki, na którego twórczość wpłynęły zarówno greko-katolickie cerkiewne ikonostasy, jak i długa choroba, przedwczesna śmierć ojca-robotnika i dotkliwa bieda. Mało kto wie, że zanim słynne puszki zupy Campbell czy Coca-Coli pojawiły się na jego pracach, sprzedawał wraz z braćmi wycięte z nich aluminiowe kwiatki, jakie robiła ich matka. Pełen unikalnych materiałów archiwalnych dokument pokazuje długą drogę od zadymionych, imigranckich przedmieść przemysłowego Pittsburgha na wyżyny sztuki, wprowadza w kulisy twórczości i przekonuje, że Warhol pozostaje artystą, którego przenikliwość i wyobraźnia przetrwały próbę czasu.
Wielka Sztuka w Kinoteatrze Rialto - Goya. Śladami mistrza
Sekrety łączących brutalność i delikatność świata, jego przepych i nędzę; będących zapisem wewnętrznych zmagań obrazów, rozszyfrowuje dla nas francuski scenarzysta, pisarz i dramaturg Jean-Claude Carrière. „Każdy znajdzie tu coś, co go uspokoi albo przestraszy, zaskoczy lub pocieszy" – mówi o zachwycającym malarstwie Goi.
„Goya. Śladami mistrza" to przewodnik po najważniejszych dla malarza miejscach (jak rodzinny dom w maleńkim Fuendetodos), kluczowych wydarzeniach z jego życia i najwspanialszych dziełach. Carrière błyskotliwie i ze swadą opowiada o zamiłowaniu Goi do malowania kobiecych stóp, rozwiązuje zagadkę tajemniczych gestów, tłumaczy, jak choroby i utrata słuchu wprowadziły czerń na płótna mistrza.
Carrière był od lat zafascynowany malarstwem Goi, a swój podziw dzielił z innym wielkim Hiszpanem, Luisem Buñuelem, z którym przyjaźnił się i współpracował. Duch tego ostatniego stale towarzyszy mu w tej wędrówce. Zarejestrowana w dokumencie „Goya. Śladami mistrza" wyprawa okazała się być szczególną, bo ostatnią podróżą Jean-Claude'a Carrière. Pisarz zmarł przed ukończeniem prac nad filmem, który tym samym stał się hołdem także dla niego.
„Goya. Śladami mistrza" to przewodnik po najważniejszych dla malarza miejscach (jak rodzinny dom w maleńkim Fuendetodos), kluczowych wydarzeniach z jego życia i najwspanialszych dziełach. Carrière błyskotliwie i ze swadą opowiada o zamiłowaniu Goi do malowania kobiecych stóp, rozwiązuje zagadkę tajemniczych gestów, tłumaczy, jak choroby i utrata słuchu wprowadziły czerń na płótna mistrza.
Carrière był od lat zafascynowany malarstwem Goi, a swój podziw dzielił z innym wielkim Hiszpanem, Luisem Buñuelem, z którym przyjaźnił się i współpracował. Duch tego ostatniego stale towarzyszy mu w tej wędrówce. Zarejestrowana w dokumencie „Goya. Śladami mistrza" wyprawa okazała się być szczególną, bo ostatnią podróżą Jean-Claude'a Carrière. Pisarz zmarł przed ukończeniem prac nad filmem, który tym samym stał się hołdem także dla niego.
Wielka Sztuka w Kinoteatrze Rialto - Modigliani: portret odarty z legendy
Zapraszamy na filmową podróż przez życie i dzieła Modiglianiego, uwielbianego na całym świecie, awangardowego twórcy.
Krótkie i burzliwe życie malarza przedstawione zostanie z nietypowej perspektywy jego młodej partnerki i muzy, Jeanne Hébuterne, która popełniła samobójstwo dwa dni po śmierci artysty. Jeanne, podobnie jak rosyjska poetka Anna Achmatova i brytyjska dziennikarka Beatrice Hastings, jest jedną z kobiet uwiecznionych na obrazach Modiglianiego. Ich posągowe twarze stały się symbolem jego sztuki.
Twórcy zabiorą nas w podróż po największych muzeach i galeriach świata, takich jak galeria Albertina w Wiedniu, Narodowa Galeria Sztuki w Waszyngtonie, a także muzea i galerie w Paryżu.
Krótkie i burzliwe życie malarza przedstawione zostanie z nietypowej perspektywy jego młodej partnerki i muzy, Jeanne Hébuterne, która popełniła samobójstwo dwa dni po śmierci artysty. Jeanne, podobnie jak rosyjska poetka Anna Achmatova i brytyjska dziennikarka Beatrice Hastings, jest jedną z kobiet uwiecznionych na obrazach Modiglianiego. Ich posągowe twarze stały się symbolem jego sztuki.
Twórcy zabiorą nas w podróż po największych muzeach i galeriach świata, takich jak galeria Albertina w Wiedniu, Narodowa Galeria Sztuki w Waszyngtonie, a także muzea i galerie w Paryżu.
Wielka Sztuka w Kinoteatrze Rialto - Prawdziwa historia Tamary Łempickiej
"Prawdziwa historia Tamary Łempickiej" to wizualnie oszałamiający pełnometrażowy film dokumentalny, który śledzi życie i walkę o przetrwanie słynnej malarki poprzez jej pełne mocy dzieła sztuki. Dzięki przełomowym, nigdy wcześniej niepokazywanym filmom z domowego archiwum na taśmie 8 mm oraz nowo odkrytym aktom urodzenia i chrztu, film po raz pierwszy ujawnia jej prawdziwe imię, pochodzenie i tożsamość, zmieniając historię sztuki.
Opowieść obejmuje jej drogę do międzynarodowej sławy w Paryżu lat 20., ucieczkę przed faszyzmem do Stanów Zjednoczonych w 1940 roku oraz jej współczesne odrodzenie na rynku sztuki. Ta niezwykła uchodźczyni wielokrotnie na nowo definiowała siebie w czasie dwóch wojen, ucieleśniając talent, odporność, pasję i nieustanne dążenie do artystycznej wolności pomimo okrucieństw, których doświadczyła. Ta biseksualna, żydowska artystka miała wolę, by być wielką i by być dostrzeganą w świecie, który nie zawsze chciał ją widzieć.
Opowieść obejmuje jej drogę do międzynarodowej sławy w Paryżu lat 20., ucieczkę przed faszyzmem do Stanów Zjednoczonych w 1940 roku oraz jej współczesne odrodzenie na rynku sztuki. Ta niezwykła uchodźczyni wielokrotnie na nowo definiowała siebie w czasie dwóch wojen, ucieleśniając talent, odporność, pasję i nieustanne dążenie do artystycznej wolności pomimo okrucieństw, których doświadczyła. Ta biseksualna, żydowska artystka miała wolę, by być wielką i by być dostrzeganą w świecie, który nie zawsze chciał ją widzieć.
Wielka Sztuka w Kinoteatrze Rialto - Tycjan. Imperium barw
W filmie śledzimy dzieje Tycjana, artysty najbardziej doskonałego wśród malarzy. Obdarzony niezwykłym talentem oraz smykałką do interesów, Tycjan szybko stał się najbardziej pożądanym nazwiskiem na dworach całej Europy, przyćmiewając innych twórców tamtych czasów. Jego dzieła wyznaczyły kierunek, w jakim podążyła cała epoka i do dziś inspirują rzesze artystów. Genialny portrecista, mistrzowsko interpretował zarówno motywy religijne, jak i mitologiczne. Twierdził, że sztuka jest potężniejsza od natury i w zgodzie z tym hasłem żył oraz tworzył.
Najwięksi światowi eksperci, krytycy, badacze i artyści opowiadają o życiu Tycjana, jego stylu, temperamencie i ambicjach. Tłem dla ich rozważań jest Wenecja, kulturowy tygiel, miasto nierozerwalnie związane z Tycjanem, z którego czerpał on inspiracje.
Przez niemal trzy wieki grób Tycjana oznaczony był tylko prostym nagrobkiem. Malarz zmarł prawdopodobnie na dżumę w 1576 roku, lecz dzieło jego życia przetrwało i wywarło wpływ na wielkich artystów z kolejnych pokoleń. Sztuka Tycjana wciąż prowadzi dialog ze współczesnymi, jak wyjaśnia Jeff Koons, który w tym filmie opowiada o swojej fascynacji malarskim stylem i warsztatem Tycjana – elementami, które ponad czterysta lat później dzieli z rewolucyjnym weneckim malarzem.
Najwięksi światowi eksperci, krytycy, badacze i artyści opowiadają o życiu Tycjana, jego stylu, temperamencie i ambicjach. Tłem dla ich rozważań jest Wenecja, kulturowy tygiel, miasto nierozerwalnie związane z Tycjanem, z którego czerpał on inspiracje.
Przez niemal trzy wieki grób Tycjana oznaczony był tylko prostym nagrobkiem. Malarz zmarł prawdopodobnie na dżumę w 1576 roku, lecz dzieło jego życia przetrwało i wywarło wpływ na wielkich artystów z kolejnych pokoleń. Sztuka Tycjana wciąż prowadzi dialog ze współczesnymi, jak wyjaśnia Jeff Koons, który w tym filmie opowiada o swojej fascynacji malarskim stylem i warsztatem Tycjana – elementami, które ponad czterysta lat później dzieli z rewolucyjnym weneckim malarzem.
Wielki błękit - PONOWNIE NA WIELKIM EKRANIE
Historia relacji dwóch nurków, Enza Molinariego (Jean Reno) i Jacques’a Mayola (Jean-Marc Barr), oraz jego dziewczyny Johany Baker (Rosanna Arquette) to wyprawa w morskie głębiny – oraz w głąb ludzkiej duszy. Kręcony na kilku kontynentach spektakl Bessona zawiera bodaj najpiękniejsze sceny podwodne w historii kina. Uwodzicielska, zmysłowa opowieść zaczyna się w latach 50. i płynie do czasów współczesnych zmiennym nurtem: od napięcia i ryzyka związanego z nurkowaniem bez butli aż do zachwytu wzniosłością podwodnego świata.
„Wielki błękit”, oparty na biografiach prawdziwych pionierów freedivingu, zawieszony jest między niebieską otchłanią a rozpaloną słońcem powierzchnią, na której toczą się zwyczajne ludzkie sprawy. Mayol, główny bohater filmu, pragnie od zwyczajności uciec: to pół-człowiek, pół-delfin, który najlepiej czuje się w morzu w towarzystwie zwierząt.
Film stworzony po to, by oglądać go na wielkim ekranie: w towarzystwie niezapomnianej, nowatorskiej muzyki Érica Serry, regularnego współpracownika Bessona.
„Wielki błękit”, oparty na biografiach prawdziwych pionierów freedivingu, zawieszony jest między niebieską otchłanią a rozpaloną słońcem powierzchnią, na której toczą się zwyczajne ludzkie sprawy. Mayol, główny bohater filmu, pragnie od zwyczajności uciec: to pół-człowiek, pół-delfin, który najlepiej czuje się w morzu w towarzystwie zwierząt.
Film stworzony po to, by oglądać go na wielkim ekranie: w towarzystwie niezapomnianej, nowatorskiej muzyki Érica Serry, regularnego współpracownika Bessona.
Wielki Marty
Oscary 2026 – nominacje:
Najlepszy film - Anthony Katagas, Eli Bush, Josh Safdie, Ronald Bronstein, Timothée Chalamet
Najlepszy aktor pierwszoplanowy - Timothée Chalamet
Najlepszy reżyser - Josh Safdie
Najlepszy scenariusz oryginalny - Josh Safdie, Ronald Bronstein
Najlepsza obsada
Najlepsza scenografia - Adam Willis, Jack Fisk
Najlepsze kostiumy - Miyako Bellizzi
Najlepsze zdjęcia - Darius Khondji
Najlepszy montaż - Josh Safdie, Ronald Bronstein
9 nominacji do Oscara, w tym: za najlepszy film, reżyserię, aktora pierwszoplanowego (Timothée Chalamet)
„Wielki Marty” to opowieść o zawodowym i osobistym życiu Marty’ego Mausera – geniusza tenisa stołowego, którego talent dorównuje tylko jego skomplikowanej osobowości. Chalamet tworzy w filmie kreację balansującą między charyzmą, niepokojem i autodestrukcją.
Marty chce być gwiazdą. Nagnie więc wszystkie reguły, wejdzie w sojusze z ludźmi, od których powinien trzymać się z daleka, gotów będzie uwieść każdą kobietę, byleby tylko zrealizować swoje marzenie o wielkości.
Krytycy podkreślają, że to jedna z jego najlepszych ról, a magazyny branżowe określają film jako „połączenie energii Złap mnie, jeśli potrafisz i intensywności Nieoszlifowanych diamentów”. Recenzje nie pozostawiają wątpliwości, że Timothée – z paletką w ręce czy bez – ma wielkie szanse na bycie Wielkim.
Najlepszy film - Anthony Katagas, Eli Bush, Josh Safdie, Ronald Bronstein, Timothée Chalamet
Najlepszy aktor pierwszoplanowy - Timothée Chalamet
Najlepszy reżyser - Josh Safdie
Najlepszy scenariusz oryginalny - Josh Safdie, Ronald Bronstein
Najlepsza obsada
Najlepsza scenografia - Adam Willis, Jack Fisk
Najlepsze kostiumy - Miyako Bellizzi
Najlepsze zdjęcia - Darius Khondji
Najlepszy montaż - Josh Safdie, Ronald Bronstein
9 nominacji do Oscara, w tym: za najlepszy film, reżyserię, aktora pierwszoplanowego (Timothée Chalamet)
„Wielki Marty” to opowieść o zawodowym i osobistym życiu Marty’ego Mausera – geniusza tenisa stołowego, którego talent dorównuje tylko jego skomplikowanej osobowości. Chalamet tworzy w filmie kreację balansującą między charyzmą, niepokojem i autodestrukcją.
Marty chce być gwiazdą. Nagnie więc wszystkie reguły, wejdzie w sojusze z ludźmi, od których powinien trzymać się z daleka, gotów będzie uwieść każdą kobietę, byleby tylko zrealizować swoje marzenie o wielkości.
Krytycy podkreślają, że to jedna z jego najlepszych ról, a magazyny branżowe określają film jako „połączenie energii Złap mnie, jeśli potrafisz i intensywności Nieoszlifowanych diamentów”. Recenzje nie pozostawiają wątpliwości, że Timothée – z paletką w ręce czy bez – ma wielkie szanse na bycie Wielkim.
Wpatrując się w słońce - pokaz przedpremierowy
Łączący ulotność i melancholię „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem „Strefy interesów” Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki „Chłopki” Joanny Kuciel-Frydryszak. Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi. Okrzyknięty hipnotyzującym, wymykającym się wszelkim definicjom arcydziełem — laureat Nagrody Jury na festiwalu w Cannes.
Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu. Reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet. Film otrzymał nominacje do Nagród Gotham w dwóch kategoriach: Najlepszy scenariusz oryginalny oraz Najlepszy film międzynarodowy, jest też oficjalnym niemieckim kandydatem do Oscara.
Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu. Reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet. Film otrzymał nominacje do Nagród Gotham w dwóch kategoriach: Najlepszy scenariusz oryginalny oraz Najlepszy film międzynarodowy, jest też oficjalnym niemieckim kandydatem do Oscara.