Ana Laíns - nie tylko fado. Koncert muzyki portugalskiej
Ana Laíns – śpiew, adufe
Paulo Loureiro – pianino
Bruno Chaveiro – gitara portugalska
Carlos Lopes – akordeon
Po siedmiu latach, na zaproszenie Stowarzyszenia Miłośników Portugalii „My Lisbon Story”, do Katowic powraca jedna z najbardziej cenionych ambasadorek portugalskiej kultury muzycznej – Ana Laíns. Artystka wystąpi 14 listopada, aby ponownie zachwycić publiczność swoim niezwykłym głosem, pełnym emocji repertuarem oraz wyjątkową interpretacją portugalskich pieśni.
Dla śląskiej publiczności będzie to szczególne wydarzenie. Pierwszy koncert Any Laíns w Katowicach odbył się 9 listopada 2018 roku i pozostawił po sobie niezapomniane wspomnienia. Teraz, po latach, artystka wraca do miasta, aby ponownie podzielić się swoją muzyczną wrażliwością, łącząc tradycję portugalskiego fado z autorskim stylem i współczesnym brzmieniem.
Koncert będzie okazją do spotkania z muzyką pełną pasji, nostalgii i południowego ciepła. Ana Laíns od lat zdobywa uznanie zarówno w Portugalii, jak i na międzynarodowych scenach, urzekając słuchaczy autentycznością oraz niezwykłą siłą przekazu.
14 listopada Katowice ponownie zabrzmią portugalską duszą. To wieczór, którego nie mogą przegapić miłośnicy muzyki świata, fado oraz wszyscy ci, którzy pragną przeżyć wyjątkową artystyczną podróż.
Paulo Loureiro – pianino
Bruno Chaveiro – gitara portugalska
Carlos Lopes – akordeon
Po siedmiu latach, na zaproszenie Stowarzyszenia Miłośników Portugalii „My Lisbon Story”, do Katowic powraca jedna z najbardziej cenionych ambasadorek portugalskiej kultury muzycznej – Ana Laíns. Artystka wystąpi 14 listopada, aby ponownie zachwycić publiczność swoim niezwykłym głosem, pełnym emocji repertuarem oraz wyjątkową interpretacją portugalskich pieśni.
Dla śląskiej publiczności będzie to szczególne wydarzenie. Pierwszy koncert Any Laíns w Katowicach odbył się 9 listopada 2018 roku i pozostawił po sobie niezapomniane wspomnienia. Teraz, po latach, artystka wraca do miasta, aby ponownie podzielić się swoją muzyczną wrażliwością, łącząc tradycję portugalskiego fado z autorskim stylem i współczesnym brzmieniem.
Koncert będzie okazją do spotkania z muzyką pełną pasji, nostalgii i południowego ciepła. Ana Laíns od lat zdobywa uznanie zarówno w Portugalii, jak i na międzynarodowych scenach, urzekając słuchaczy autentycznością oraz niezwykłą siłą przekazu.
14 listopada Katowice ponownie zabrzmią portugalską duszą. To wieczór, którego nie mogą przegapić miłośnicy muzyki świata, fado oraz wszyscy ci, którzy pragną przeżyć wyjątkową artystyczną podróż.
Doktórka - projekcja + spotkanie
Po filmie zapraszamy na spotkanie z rodziną dr Jolanty Wadowskiej-Król: synem Przemysławem Królem i wnuczką Małgorzatą Król-Dopierałą oraz reżyserem filmu Wojciechem Królikowskim.
Poruszający dokument opowiadający jedną z najbardziej dramatycznych, a zarazem mało znanych historii XX wieku. Akcja filmu rozgrywa się w śląskich Szopienicach – dzielnicy, której mieszkańcy przez lata żyli w cieniu huty metali nieżelaznych. Wieloletnia działalność zakładu doprowadziła do skażenia środowiska, a jego najtragiczniejsze skutki dotknęły dzieci, u których zatrucie ołowiem powodowało poważne zaburzenia rozwoju i nieodwracalne uszkodzenia układu nerwowego.
Centralną postacią filmu jest dr Jolanta Wadowska-Król – pediatra, która jako jedna z pierwszych dostrzegła skalę problemu i rozpoznała masową ołowicę wśród najmłodszych mieszkańców okolic huty. Na zlecenie prof. dr hab. Bożeny Hager-Małeckiej, wraz z pielęgniarką Wiesławą Wilczek, zorganizowała badania przesiewowe i rozpoczęła walkę o ich zdrowie oraz bezpieczeństwo, mimo nacisków i prób wyciszenia sprawy.
Przez lata jej działania pozostawały niedocenione, a problem skażenia był marginalizowany. Dziś dr Wadowska-Król jest symbolem odwagi cywilnej, zawodowej odpowiedzialności i bezkompromisowej walki o dobro dzieci.
Film ukazuje nie tylko skalę katastrofy ekologicznej i jej konsekwencje zdrowotne, lecz także realia życia w przemysłowej części Górnego Śląska, gdzie rozwój gospodarczy przez dekady stawiano ponad zdrowiem mieszkańców. Przypomina również, jak trudne było nagłaśnianie niewygodnej prawdy w realiach Polski lat 70., kiedy pierwsze niepokojące objawy zatrucia ołowiem były ignorowane.
Dzięki determinacji dr Wadowskiej-Król przebadano tysiące dzieci, a wiele z nich objęto leczeniem i ochroniono przed najpoważniejszymi skutkami zatrucia. Jej historia pokazuje, jak wielką różnicę może zrobić odwaga jednej osoby.
„Doktórka” to jednak coś więcej niż biografia niezwykłej lekarki. To opowieść o relacji człowieka z przemysłem, o kosztach niekontrolowanego rozwoju i o konsekwencjach decyzji, których skutki odczuwane są przez kolejne pokolenia. To również ważny głos w dyskusji o odpowiedzialności, pamięci i prawie do życia w bezpiecznym środowisku.
Partnerami wydarzenia są: Urząd Miasta Katowice oraz Telewizja Polska S.A. Oddział Terenowy w Katowicach
Poruszający dokument opowiadający jedną z najbardziej dramatycznych, a zarazem mało znanych historii XX wieku. Akcja filmu rozgrywa się w śląskich Szopienicach – dzielnicy, której mieszkańcy przez lata żyli w cieniu huty metali nieżelaznych. Wieloletnia działalność zakładu doprowadziła do skażenia środowiska, a jego najtragiczniejsze skutki dotknęły dzieci, u których zatrucie ołowiem powodowało poważne zaburzenia rozwoju i nieodwracalne uszkodzenia układu nerwowego.
Centralną postacią filmu jest dr Jolanta Wadowska-Król – pediatra, która jako jedna z pierwszych dostrzegła skalę problemu i rozpoznała masową ołowicę wśród najmłodszych mieszkańców okolic huty. Na zlecenie prof. dr hab. Bożeny Hager-Małeckiej, wraz z pielęgniarką Wiesławą Wilczek, zorganizowała badania przesiewowe i rozpoczęła walkę o ich zdrowie oraz bezpieczeństwo, mimo nacisków i prób wyciszenia sprawy.
Przez lata jej działania pozostawały niedocenione, a problem skażenia był marginalizowany. Dziś dr Wadowska-Król jest symbolem odwagi cywilnej, zawodowej odpowiedzialności i bezkompromisowej walki o dobro dzieci.
Film ukazuje nie tylko skalę katastrofy ekologicznej i jej konsekwencje zdrowotne, lecz także realia życia w przemysłowej części Górnego Śląska, gdzie rozwój gospodarczy przez dekady stawiano ponad zdrowiem mieszkańców. Przypomina również, jak trudne było nagłaśnianie niewygodnej prawdy w realiach Polski lat 70., kiedy pierwsze niepokojące objawy zatrucia ołowiem były ignorowane.
Dzięki determinacji dr Wadowskiej-Król przebadano tysiące dzieci, a wiele z nich objęto leczeniem i ochroniono przed najpoważniejszymi skutkami zatrucia. Jej historia pokazuje, jak wielką różnicę może zrobić odwaga jednej osoby.
„Doktórka” to jednak coś więcej niż biografia niezwykłej lekarki. To opowieść o relacji człowieka z przemysłem, o kosztach niekontrolowanego rozwoju i o konsekwencjach decyzji, których skutki odczuwane są przez kolejne pokolenia. To również ważny głos w dyskusji o odpowiedzialności, pamięci i prawie do życia w bezpiecznym środowisku.
Partnerami wydarzenia są: Urząd Miasta Katowice oraz Telewizja Polska S.A. Oddział Terenowy w Katowicach
Drugie życie
María Ángeles (Carmen Maura) od czterdziestu lat mieszka w słonecznym mieszkaniu w sercu Tangeru. To miejsce, które pamięta jej miłość, codzienne rytuały i całe życie zapisane w ścianach, meblach i drobnych gestach. Kiedy zostaje zmuszona do opuszczenia swojego domu, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie adres, lecz tożsamość.
Nowy film Maryam Touzani to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. To kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom.
Film dostępny z audiodeskrypcją lub lektorem. Skorzystaj bezpłatnie z aplikacji Kino Dostępne 2.0 w Twoim telefonie – http://kinodostepne.pl
Nowy film Maryam Touzani to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. To kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom.
Film dostępny z audiodeskrypcją lub lektorem. Skorzystaj bezpłatnie z aplikacji Kino Dostępne 2.0 w Twoim telefonie – http://kinodostepne.pl
Filmowy Klub Seniora - Vivaldi i ja
SEANS Z LEKTOREM!
Nowy film producentów „Wielkiego piękna” i „Młodości”. Barwna, porywająca, wypełniona muzyką opowieść o jednym z najwybitniejszych kompozytorów w historii – Antonio Vivaldim.
Wenecja, początek XVIII wieku — miasto kontrastów. Z jednej strony bogactwo, sztuka i swoboda obyczajowa, z drugiej surowe instytucje religijne i wyraźne podziały społeczne. Przebywająca w sierocińcu Ospedale della Pietà nastoletnia utalentowana skrzypaczka Cecilia (Tecla Insolia) trafia pod skrzydła nowego nauczyciela – Antonio Vivaldiego (Michele Riondino). Otoczona jego opieką zaczyna wierzyć, że uda jej się uniknąć zaaranżowanego małżeństwa i zawalczyć o własną drogę.
Nowy film producentów „Wielkiego piękna” i „Młodości”. Barwna, porywająca, wypełniona muzyką opowieść o jednym z najwybitniejszych kompozytorów w historii – Antonio Vivaldim.
Wenecja, początek XVIII wieku — miasto kontrastów. Z jednej strony bogactwo, sztuka i swoboda obyczajowa, z drugiej surowe instytucje religijne i wyraźne podziały społeczne. Przebywająca w sierocińcu Ospedale della Pietà nastoletnia utalentowana skrzypaczka Cecilia (Tecla Insolia) trafia pod skrzydła nowego nauczyciela – Antonio Vivaldiego (Michele Riondino). Otoczona jego opieką zaczyna wierzyć, że uda jej się uniknąć zaaranżowanego małżeństwa i zawalczyć o własną drogę.
FILMY Z LEKTOREM - Poznajmy się jeszcze raz
Co byś zrobił, aby raz jeszcze poczuć pierwszą miłość? Ile byś dał, by na nowo przeżyć najpiękniejszy dzień swojego życia? Powrót do cudownych chwil może mieć wysoką cenę. Bohater „Poznajmy się jeszcze raz” gotów jest ją zapłacić – nawet jeśli będzie musiał pozbyć się wszystkich oszczędności, a potem ukryć ten fakt przed żoną. Przewrotna francuska komedia spodoba się wszystkim, którzy pokochali romantyczny klimat „O północy w Paryżu” i urzekającą niewinność „Amelii”.
Zagubiony w świecie nowych technologii, wzdychający do telefonów stacjonarnych, papierowych książek i wąsów rysownik komiksów Victor (w tej roli gwiazda francuskiego kina, Daniel Auteuil), nieoczekiwanie dostaje propozycję nietypowej podróży w czasie. Mężczyzna przyjmuje ją tym chętniej, że jego małżeństwo się sypie, a żona Marianne (w tej roli Fanny Ardant) w niczym nie przypomina cudownej dziewczyny, w której kiedyś się zadurzył. Wybiera więc lata 70., by znów móc wejść do baru „Belle Epoque”, bezkarnie zapalić papierosa przy stoliku i z drżącym (po raz pierwszy od tak dawna!) sercem czekać, aż w drzwiach pojawi się rudowłosa, seksowna, niezależna Marianne. Odtworzona na jego życzenie epoka wydaje się Victorowi o wiele prawdziwsza niż współczesność, w której wszystko – od międzyludzkich relacji przez pracę, po sztukę – staje się wirtualne.
„Film, któremu nie można się oprzeć”, „Dowcipny i radosny” – tak pisali krytycy po pokazach „Poznajmy się jeszcze raz” w Cannes i Toronto. Zachwyciła rewelacyjna obsada (poza Ardant i Auteuil’em wystąpił tu także Guillaume Canet) i błyskotliwy scenariusz, a także lekkość, z jaką reżyser Nicolas Bedos dotyka uniwersalnych tematów: miłości, przemijania, pokoleniowych różnic. Pełen humoru przebój francuskiego kina działa jak filmowy afrodyzjak, przypominając, że najlepsze czasy i najpiękniejsze chwile to te, które przeżywamy teraz.
Zagubiony w świecie nowych technologii, wzdychający do telefonów stacjonarnych, papierowych książek i wąsów rysownik komiksów Victor (w tej roli gwiazda francuskiego kina, Daniel Auteuil), nieoczekiwanie dostaje propozycję nietypowej podróży w czasie. Mężczyzna przyjmuje ją tym chętniej, że jego małżeństwo się sypie, a żona Marianne (w tej roli Fanny Ardant) w niczym nie przypomina cudownej dziewczyny, w której kiedyś się zadurzył. Wybiera więc lata 70., by znów móc wejść do baru „Belle Epoque”, bezkarnie zapalić papierosa przy stoliku i z drżącym (po raz pierwszy od tak dawna!) sercem czekać, aż w drzwiach pojawi się rudowłosa, seksowna, niezależna Marianne. Odtworzona na jego życzenie epoka wydaje się Victorowi o wiele prawdziwsza niż współczesność, w której wszystko – od międzyludzkich relacji przez pracę, po sztukę – staje się wirtualne.
„Film, któremu nie można się oprzeć”, „Dowcipny i radosny” – tak pisali krytycy po pokazach „Poznajmy się jeszcze raz” w Cannes i Toronto. Zachwyciła rewelacyjna obsada (poza Ardant i Auteuil’em wystąpił tu także Guillaume Canet) i błyskotliwy scenariusz, a także lekkość, z jaką reżyser Nicolas Bedos dotyka uniwersalnych tematów: miłości, przemijania, pokoleniowych różnic. Pełen humoru przebój francuskiego kina działa jak filmowy afrodyzjak, przypominając, że najlepsze czasy i najpiękniejsze chwile to te, które przeżywamy teraz.
Historie równoległe
Prezentowany w konkursie tegorocznego Festiwalu w Cannes nowy film znakomitego Asghara Farhadiego, zdobywcy OSCARÓW za „Rozstanie” i „Klienta”. Wyprodukowany przez Macieja Musiała i Krzysztofa Piesiewicza film inspirowany 6 częścią słynnego „DEKALOGU” Krzysztofa Kieślowskiego.
Gwiazdorska obsada w pełnej pasji i tajemnic opowieści o niebezpiecznych konsekwencjach igrania z namiętnościami.
Wirtuozersko poprowadzona historia miłosnego trójkąta, który staje się obsesją znakomitej pisarki.
W poszukiwaniu inspiracji do nowej powieści Sylvie zaczyna podglądać mieszkających naprzeciwko braci i ich tajemniczą, piękna przyjaciółkę. Kiedy Sylvie zatrudnia do pomocy w codziennych obowiązkach młodego Adama, nie spodziewa się, że wkroczy on tak zdecydowanie w życie jej i obserwowanych przez nią braci. Adam spróbuje przekroczyć niebezpieczną granicę między fikcją kreowaną przez Sylvie, a rzeczywistością rodzącego się na ich oczach miłosnego trójkąta.
Obsada: Isabelle Huppert, Vincent Cassel, Catherine Deneuve, Pierre Niney
Gwiazdorska obsada w pełnej pasji i tajemnic opowieści o niebezpiecznych konsekwencjach igrania z namiętnościami.
Wirtuozersko poprowadzona historia miłosnego trójkąta, który staje się obsesją znakomitej pisarki.
W poszukiwaniu inspiracji do nowej powieści Sylvie zaczyna podglądać mieszkających naprzeciwko braci i ich tajemniczą, piękna przyjaciółkę. Kiedy Sylvie zatrudnia do pomocy w codziennych obowiązkach młodego Adama, nie spodziewa się, że wkroczy on tak zdecydowanie w życie jej i obserwowanych przez nią braci. Adam spróbuje przekroczyć niebezpieczną granicę między fikcją kreowaną przez Sylvie, a rzeczywistością rodzącego się na ich oczach miłosnego trójkąta.
Obsada: Isabelle Huppert, Vincent Cassel, Catherine Deneuve, Pierre Niney
KOK - O czym sobie nie mówimy
Najnowszy film reżysera hollywoodzkich przebojów „W pogoni za szczęściem”, „Siedem dusz” oraz „Ojcowie i córki” obejrzało we Włoszech już ponad milion widzów.
„O czym sobie nie mówimy” to pasjonująca opowieść o związkach, o tajemnicach, tłumionych emocjach i niebezpiecznych pragnieniach. Film inspirowany jest powieścią „Siracusa” autorstwa Delii Ephron, która ukazała się także w Polsce. Pisarka jest również współscenarzystką filmu.
Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.
Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii – inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów.
„O czym sobie nie mówimy” to pasjonująca opowieść o związkach, o tajemnicach, tłumionych emocjach i niebezpiecznych pragnieniach. Film inspirowany jest powieścią „Siracusa” autorstwa Delii Ephron, która ukazała się także w Polsce. Pisarka jest również współscenarzystką filmu.
Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.
Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii – inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów.
Koncert NIECHĘĆ
Niechęć zaprasza na jesienną trasę!
Muzyka Niechęci nieustannie ewoluuje. Wywodząca się z jazzu, balansująca pomiędzy wściekłością i melancholią, na obecnym etapie skręciła w stronę transowych rytmów i syntezatorowych brzmień (nie zatracając przy tym improwizacyjnego i filmowego charakteru).
Poza materiałem z wcześniejszych płyt zespół wykona (w ramach cyklu “na chwilę przed wejściem do studia”) blisko godzinę premierowego, nie prezentowanego wcześniej materiału.
Będzie to też koncertowa premiera tegorocznego albumu “2025-live”. Płyta zadebiutowała na 2 miejscu oficjalnej (OLIS) listy najlepiej sprzedających się winyli w Polsce. Na koncercie dostępna będzie specjalna, limitowana i numerowana wersja “2025” (a także winylowe wznowienia “Reckless Things” i “Śmierci w miękkim futerku”).
Niechęć zagrała ponad 400 koncertów. Zarówno w trakcie regularnych, samodzielnych tras, jak i biorąc udział w festiwalach (polskich i zagranicznych) m.in. Open’er Festival, Tauron Nowa Muzyka, Warsaw Summer Jazz Days, Colours of Ostrava (Czechy), Copenhagen Jazz Festival (Dania), Glimps Festival (Belgia),Akbank Jazz Festival (Turcja) czy Polish Jazz London Series (Anglia).
Koncert tradycyjnie trwać będzie dwie i pół godziny!
Muzyka Niechęci nieustannie ewoluuje. Wywodząca się z jazzu, balansująca pomiędzy wściekłością i melancholią, na obecnym etapie skręciła w stronę transowych rytmów i syntezatorowych brzmień (nie zatracając przy tym improwizacyjnego i filmowego charakteru).
Poza materiałem z wcześniejszych płyt zespół wykona (w ramach cyklu “na chwilę przed wejściem do studia”) blisko godzinę premierowego, nie prezentowanego wcześniej materiału.
Będzie to też koncertowa premiera tegorocznego albumu “2025-live”. Płyta zadebiutowała na 2 miejscu oficjalnej (OLIS) listy najlepiej sprzedających się winyli w Polsce. Na koncercie dostępna będzie specjalna, limitowana i numerowana wersja “2025” (a także winylowe wznowienia “Reckless Things” i “Śmierci w miękkim futerku”).
Niechęć zagrała ponad 400 koncertów. Zarówno w trakcie regularnych, samodzielnych tras, jak i biorąc udział w festiwalach (polskich i zagranicznych) m.in. Open’er Festival, Tauron Nowa Muzyka, Warsaw Summer Jazz Days, Colours of Ostrava (Czechy), Copenhagen Jazz Festival (Dania), Glimps Festival (Belgia),Akbank Jazz Festival (Turcja) czy Polish Jazz London Series (Anglia).
Koncert tradycyjnie trwać będzie dwie i pół godziny!
Koncert The Dumplings
Po dwunastu latach The Dumplings wracają do debiutanckiego materiału, który otworzył im drzwi do wielkiego muzycznego świata. NO BAD DAYS to podróż do nostalgii lat dwutysięcznych, kiedy to electropop zaczynał rządzić na polskim rynku muzycznym.
Poczuj tamten klimat, posłuchaj ponadczasowych dźwięków sprzed dekady, bądź częścią tego wydarzenia.
The Dumplings to polski duet, wykonujący muzykę electropop. W 2014 zespół wydał swój debiutancki album „No Bad Days”, który został nagrodzony Fryderykiem za fonograficzny debiut roku.
Do tej pory zespół wydał 3 płyty. „No Bad Days”, „Sea You Later” i „RAJ”.
Mają na koncie setki koncertów w Polsce i zagranicą. Gościli m.in. na scenie Open’er, Off Festival, Męskie Granie, Orange Festival, SXSW, Sziget, The Great Escape czy Liverpool Sound City.
The Dumplings odwiedzi 6 miast: Warszawę, Poznań, Wejherowo, Wrocław, Kraków i Katowice.
Bilety na koncerty dostępne w kasach klubów oraz dobrych bileteriach.
Poczuj tamten klimat, posłuchaj ponadczasowych dźwięków sprzed dekady, bądź częścią tego wydarzenia.
The Dumplings to polski duet, wykonujący muzykę electropop. W 2014 zespół wydał swój debiutancki album „No Bad Days”, który został nagrodzony Fryderykiem za fonograficzny debiut roku.
Do tej pory zespół wydał 3 płyty. „No Bad Days”, „Sea You Later” i „RAJ”.
Mają na koncie setki koncertów w Polsce i zagranicą. Gościli m.in. na scenie Open’er, Off Festival, Męskie Granie, Orange Festival, SXSW, Sziget, The Great Escape czy Liverpool Sound City.
The Dumplings odwiedzi 6 miast: Warszawę, Poznań, Wejherowo, Wrocław, Kraków i Katowice.
Bilety na koncerty dostępne w kasach klubów oraz dobrych bileteriach.
LATO ’26. Wakacje z Klasyką Kina - 2001: Odyseja kosmiczna
„2001: Odyseja kosmiczna" to wyprawa w krainę jutra, mapa ludzkiego przeznaczenia, droga do nieskończoności i fascynująca opowieść o starciu człowieka z maszyną - arcydzieło sztuki filmowej, które wyróżniono Oscarem za efekty specjalne. Inspiracją dla scenariusza była powieść Arthura C. Clarke'a. Na jej podstawie Stanley Kubrick zrealizował film, który od lat niezmiennie fascynuje nowe pokolenia widzów. Najpierw zabiera nas w zamierzchłą przeszłość, gdy na Ziemi żyli przodkowie człowieka. Następnie przeskakuje całe tysiąclecia i przenosi widza w skolonizowaną przestrzeń kosmiczną. W finale z kolei przerzuca jednego z bohaterów w niezbadane rejony kosmosu, realizując tym razem nasze marzenia o nieśmiertelności.
LATO ’26. Wakacje z Klasyką Kina - Casablanca
Jeden z najgłośniejszych filmów w historii kina. II wojna światowa, Casablanca. Właściciel nocnego klubu, Rick Blaine, spotyka swoją dawną miłość, która okazuje się być żoną działacza czeskiego ruchu oporu, Victora Laszlo. Dawne uczucia odżywają. Kultowe kwestie, wielkie aktorstwo.
Scenariusz do filmu "Casablanca" powstał na podstawie cieszącej się niewielką popularnością sztuki Murraya Burnetta i Joan Alison "Everybody Comes to Rick's", która nigdy nie doczekała się premiery na Broadwayu. Na realizację obrazu przeznaczono zaledwie 950 tys. dolarów, co zmusiło ekipę do drakońskich oszczędności (samolot widoczny w ostatnich scenach zrobiony był z ... kartonu). "Casablanca" to jeden z tych filmów, które mimo upływu lat się nie starzeją. Obraz Michaela Curtiza, z Ingrid Bergman i Humphreyem Bogartem w rolach głównych, zdobył 5 nominacji do Oscara oraz 3 statuetki, włączając w to "Najlepszy Film" 1943 roku.
Scenariusz do filmu "Casablanca" powstał na podstawie cieszącej się niewielką popularnością sztuki Murraya Burnetta i Joan Alison "Everybody Comes to Rick's", która nigdy nie doczekała się premiery na Broadwayu. Na realizację obrazu przeznaczono zaledwie 950 tys. dolarów, co zmusiło ekipę do drakońskich oszczędności (samolot widoczny w ostatnich scenach zrobiony był z ... kartonu). "Casablanca" to jeden z tych filmów, które mimo upływu lat się nie starzeją. Obraz Michaela Curtiza, z Ingrid Bergman i Humphreyem Bogartem w rolach głównych, zdobył 5 nominacji do Oscara oraz 3 statuetki, włączając w to "Najlepszy Film" 1943 roku.
Lekcje Filmowe - Nić widmo
Akcja toczy się w stylowym Londynie lat 50. XX wieku. Słynny projektant Reynolds Woodcock wraz z siostrą znajduje się w samym centrum brytyjskiego świata mody. Tworzy kreacje dla członków rodziny królewskiej, gwiazd filmowych, spadkobierczyń fortun, wyższych sfer. Kobiety wchodzą i szybko wychodzą z życia Woodcocka, dostarczając mu inspiracji i towarzystwa. Pewnego dnia spotyka młodą, silną kobietę, która wkrótce staje się stałym elementem jego życia.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu „Lekcje filmowe” – dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Przed seansem rozmowa autorów cyklu „Lekcje filmowe” – dr Anity Skwary oraz Mariusza Ciszewskiego.
Lekcje Filmowe - Niewinni czarodzieje
„Musi być boks, musi być jazz, musi być fajny facet, który ma skuter i spotyka fajne dziewczyny, udaje mu się albo nie i do tego ma czasem refleksje”- tak opisał scenariusz filmu młody Jerzy Skolimowski. Starszym od niego Wajdzie i Andrzejewskiemu wytłumaczył w ten zwięzły sposób jak powinno wyglądać współczesne kino opowiadające o młodych ludziach.
Tak oto w kraju gdzie na ekranie cały czas dominowała wojna powstał film współczesny, tożsamy z tym o czym opowiadali młodzi Francuzi czy Anglicy.
Podczas wspólnej nocy lekarz sportowy i muzyk jazzowy, oraz młoda dziewczyna, o której niewiele wiemy, prowadzą grę, przekomarzając się i starając uciec od własnych uczuć. Kryją się pod maską słów i póz.
Środowiskowy portret młodzieży, nakreślony na tle Warszawy przełomu lat 50. i 60. XX wieku z muzyką Krzysztofa Komedy.
Karnet w cenie 75 zł do nabycia wyłącznie w kasie obejmuje sobotni koncert Oleś Brothers & Bartosz Pieszka KOMEDA AHEAD oraz niedzielny pokaz filmu „Niewinni czarodzieje”.
*Karnet nie gwarantuje tego samego miejsca na oba wydarzenia.
Tak oto w kraju gdzie na ekranie cały czas dominowała wojna powstał film współczesny, tożsamy z tym o czym opowiadali młodzi Francuzi czy Anglicy.
Podczas wspólnej nocy lekarz sportowy i muzyk jazzowy, oraz młoda dziewczyna, o której niewiele wiemy, prowadzą grę, przekomarzając się i starając uciec od własnych uczuć. Kryją się pod maską słów i póz.
Środowiskowy portret młodzieży, nakreślony na tle Warszawy przełomu lat 50. i 60. XX wieku z muzyką Krzysztofa Komedy.
Karnet w cenie 75 zł do nabycia wyłącznie w kasie obejmuje sobotni koncert Oleś Brothers & Bartosz Pieszka KOMEDA AHEAD oraz niedzielny pokaz filmu „Niewinni czarodzieje”.
*Karnet nie gwarantuje tego samego miejsca na oba wydarzenia.
Lekcje Filmowe - OLEŚ BROTHERS & BARTOSZ PIESZKA - KOMEDA AHEAD
Projekt jazzowy, w którym Marcin Oleś, Bartłomiej Oleś wraz z Bartoszem Pieszką na nowo interpretują legendarnego utwory Krzysztofa Komedy.
Tradycja jazzu i zdobycze muzyki współczesnej nadają muzyce Komedy nowy, oryginalny wymiar, pełen emocjonalności, żywiołowości i finezji.
KOMEDA AHEAD to trio wybitnych improwizatorów, wirtuozów i kompozytorów. Artyści interpretują muzykę legendy polskiego jazzu – Krzysztofa Komedy, bazując zarówno na tradycji jazzu jak i zdobyczach muzyki współczesnej. Nadając muzyce Komedy nowy, oryginalny wymiar, pełen emocjonalności, żywiołowości i finezji.
Zespół w składzie:
Bartosz Pieszka – wibrafon
Marcin Oleś – kontrabas
Bartlomiej Oleś – perkusja
Bartosz Pieszka – polski wibrafonista kompozytor jazzowy, w 2009 roku ukończył z wyróżnieniem Akademię Muzyczną im. Karola Szymanowskiego w Katowicach na wydziale Kompozycji, Interpretacji, Edukacji i Jazzu w Instytucie Jazzu w klasie wibrafonu dr. Bernarda Maselego – nagradzany i wyróżniany na międzynarodowych oraz krajowych konkursach jazzowych.
Bracia – Marcin Oleś kontrabasista i Bartłomiej Oleś perkusista – to muzycy okrzyknięci największym skarbem polskiego jazzu XXI wieku, Polscy Jazzowi Wykonawcy Roku 2016 według kolegium JazzPRESSu i RadioJAZZ.FM – to jedni z bardziej cenionych artystów dzisiejszej sceny jazzowej.
Współpracują z wybitnymi artystami z całego świata jak David Murray, Kenny Werner, Tomasz Stańko, Jorgos Skolias, Antoni Gralak, Theo Jörgensmann, Erik Friedlander, Chris Speed, Herb Robertson, Rob Brown, z którymi koncertują, a także nagrywają wysoko oceniane przez krytyków i publiczność płyty.
Bilety: parter - układ stolikowy 65 zł, balkon 55 zł.
Karnet w cenie 75 zł do nabycia wyłącznie w kasie obejmuje sobotni koncert Oleś Brothers & Bartosz Pieszka KOMEDA AHEAD oraz niedzielny pokaz filmu „Niewinni czarodzieje”.
*Karnet nie gwarantuje tego samego miejsca na oba wydarzenia
Tradycja jazzu i zdobycze muzyki współczesnej nadają muzyce Komedy nowy, oryginalny wymiar, pełen emocjonalności, żywiołowości i finezji.
KOMEDA AHEAD to trio wybitnych improwizatorów, wirtuozów i kompozytorów. Artyści interpretują muzykę legendy polskiego jazzu – Krzysztofa Komedy, bazując zarówno na tradycji jazzu jak i zdobyczach muzyki współczesnej. Nadając muzyce Komedy nowy, oryginalny wymiar, pełen emocjonalności, żywiołowości i finezji.
Zespół w składzie:
Bartosz Pieszka – wibrafon
Marcin Oleś – kontrabas
Bartlomiej Oleś – perkusja
Bartosz Pieszka – polski wibrafonista kompozytor jazzowy, w 2009 roku ukończył z wyróżnieniem Akademię Muzyczną im. Karola Szymanowskiego w Katowicach na wydziale Kompozycji, Interpretacji, Edukacji i Jazzu w Instytucie Jazzu w klasie wibrafonu dr. Bernarda Maselego – nagradzany i wyróżniany na międzynarodowych oraz krajowych konkursach jazzowych.
Bracia – Marcin Oleś kontrabasista i Bartłomiej Oleś perkusista – to muzycy okrzyknięci największym skarbem polskiego jazzu XXI wieku, Polscy Jazzowi Wykonawcy Roku 2016 według kolegium JazzPRESSu i RadioJAZZ.FM – to jedni z bardziej cenionych artystów dzisiejszej sceny jazzowej.
Współpracują z wybitnymi artystami z całego świata jak David Murray, Kenny Werner, Tomasz Stańko, Jorgos Skolias, Antoni Gralak, Theo Jörgensmann, Erik Friedlander, Chris Speed, Herb Robertson, Rob Brown, z którymi koncertują, a także nagrywają wysoko oceniane przez krytyków i publiczność płyty.
Bilety: parter - układ stolikowy 65 zł, balkon 55 zł.
Karnet w cenie 75 zł do nabycia wyłącznie w kasie obejmuje sobotni koncert Oleś Brothers & Bartosz Pieszka KOMEDA AHEAD oraz niedzielny pokaz filmu „Niewinni czarodzieje”.
*Karnet nie gwarantuje tego samego miejsca na oba wydarzenia
Lekcje Filmowe - Trainspotting
Kultowe dzieło lat 90. Adaptacja głośnej powieści Irwina Welsha. Sztandarowa pozycja filmowa czasów Britpopu.
Słodko – gorzka opowieść o uzależnieniach młodych ludzi z Edynburga. Kiedy nasz główny bohater postanawia zerwać z nałogiem i opuścić towarzystwo swych specyficznych kolegów zadanie okazuje się oczywiście nad wyraz skomplikowane.
Znakomita, skonstruowana w formie teledyskowej historia, która raczy nas na przemian humorem i przerażeniem.
W filmie wykorzystano muzykę topowych brytyjskich grup jak: Pulp i Blur, ale także słynny utwór Lou Reeda.
Słodko – gorzka opowieść o uzależnieniach młodych ludzi z Edynburga. Kiedy nasz główny bohater postanawia zerwać z nałogiem i opuścić towarzystwo swych specyficznych kolegów zadanie okazuje się oczywiście nad wyraz skomplikowane.
Znakomita, skonstruowana w formie teledyskowej historia, która raczy nas na przemian humorem i przerażeniem.
W filmie wykorzystano muzykę topowych brytyjskich grup jak: Pulp i Blur, ale także słynny utwór Lou Reeda.
Lekcje Filmowe - Zmierzch bogów
Arcydzieło Viscontiego, który tym filmem wchodzi w nowy etap swej twórczości zamykając rozdział neorealizmu.
Film jest historią rozkładu i upadku rodziny wielkich niemieckich przemysłowców w okresie poprzedzającym dojście Hitlera do władzy. Śmierć seniora rodu uruchamia najgorsze instynkty wśród członków rodziny. Chęć zdobycia władzy i majątku, intrygi, zdrady i zbrodnie oraz towarzyszące temu perwersje i różnego typu wynaturzenia. Wszystko to objawia się wtedy kiedy na zewnątrz do władzy dochodzi zło w czystej postaci.
Film jest historią rozkładu i upadku rodziny wielkich niemieckich przemysłowców w okresie poprzedzającym dojście Hitlera do władzy. Śmierć seniora rodu uruchamia najgorsze instynkty wśród członków rodziny. Chęć zdobycia władzy i majątku, intrygi, zdrady i zbrodnie oraz towarzyszące temu perwersje i różnego typu wynaturzenia. Wszystko to objawia się wtedy kiedy na zewnątrz do władzy dochodzi zło w czystej postaci.
Największy lęk Hitlera: proces przeciwko sztuce zdegenerowanej
Gdy sztuka zaczyna stanowić zagrożenie, kto decyduje, co zostanie ocalone? W 1937 roku nazistowski reżim wypowiedział wojnę nowoczesności, uznając artystów takich jak Picasso, Chagall, Van Gogh i Matisse za „zdegenerowanych”. Ich dzieła były zakazywane, niszczone. Drwiono z nich na prześmiewczych wystawach, podczas gdy sztuka zgodna z aryjskimi ideałami była gloryfikowana przez państwo.
Osadzony w kontekście nowej, dużej wystawy w Muzeum Picassa w Paryżu, dokument analizuje ten ideologiczny atak, sięgając po nieznane szerzej materiały filmowe, ocenzurowane dzieła sztuki oraz relacje kuratorów i ocalałych. Twórcy wzbogacają perspektywę o muzykę, literaturę i architekturę, ukazując, jak Rzesza zwalczała wszelkie formy twórczego sprzeciwu.
To poruszająca i wyjątkowo aktualna refleksja nad represją, oporem oraz nieustanną walką o wolność tworzenia.
Osadzony w kontekście nowej, dużej wystawy w Muzeum Picassa w Paryżu, dokument analizuje ten ideologiczny atak, sięgając po nieznane szerzej materiały filmowe, ocenzurowane dzieła sztuki oraz relacje kuratorów i ocalałych. Twórcy wzbogacają perspektywę o muzykę, literaturę i architekturę, ukazując, jak Rzesza zwalczała wszelkie formy twórczego sprzeciwu.
To poruszająca i wyjątkowo aktualna refleksja nad represją, oporem oraz nieustanną walką o wolność tworzenia.
O czym sobie nie mówimy
Najnowszy film reżysera hollywoodzkich przebojów „W pogoni za szczęściem”, „Siedem dusz” oraz „Ojcowie i córki” obejrzało we Włoszech już ponad milion widzów.
„O czym sobie nie mówimy” to pasjonująca opowieść o związkach, o tajemnicach, tłumionych emocjach i niebezpiecznych pragnieniach. Film inspirowany jest powieścią „Siracusa” autorstwa Delii Ephron, która ukazała się także w Polsce. Pisarka jest również współscenarzystką filmu.
Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.
Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii – inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów.
„O czym sobie nie mówimy” to pasjonująca opowieść o związkach, o tajemnicach, tłumionych emocjach i niebezpiecznych pragnieniach. Film inspirowany jest powieścią „Siracusa” autorstwa Delii Ephron, która ukazała się także w Polsce. Pisarka jest również współscenarzystką filmu.
Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.
Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii – inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów.
Ojczyzna
„Ojczyzna” to najnowszy, długo wyczekiwany film laureata Oscara®, Pawła Pawlikowskiego, twórcy „Idy” i „Zimnej wojny”, zdobywca nagrody za reżyserię na tegorocznym 79. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes.
Poprzedni film Pawlikowskiego, „Zimna wojna”, również nagrodzony za reżyserię w Cannes, oprócz spektakularnego sukcesu międzynarodowego (52 nagrody i 126 nominacje, w tym do Oscara® dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, za najlepszą reżyserię i najlepsze zdjęcia) podbił serca polskiej publiczności, przyciągając do kin ponad 1 milion widzów.
W swoim najnowszym dziele, podobnie jak w „Idzie” i „Zimnej wojnie”, reżyser podejmuje tematy tożsamości, winy, rodziny i miłości na tle chaosu i moralnego zagubienia powojennej Europy.
"'Ojczyzna' splata w sobie wiele wątków, ale opowiada o nich z umiarem i prostotą, w mocnych kadrach i gęstych scenach, pozostawiając widzowi przestrzeń do przeżywania i wyobrażania." Paweł Pawlikowski
W rolach głównych zobaczymy nominowaną do Oscara® Sandrę Hüller („Strefa interesów”, „Anatomia upadku”, „Projekt Hail Mary”) i Hannsa Zischlera („Monachium”). Scenariusz napisali Paweł Pawlikowski i Henk Handloegten. Do realizacji filmu reżyser ponownie zaprosił swój wieloletni zespół twórczy – nominowanego do Oscara® operatora Łukasza Żala („Hamnet”), kostiumografkę Aleksandrę Staszko („Ministranci”) oraz scenografów Katarzynę Sobańską i Marcela Sławińskiego („Lalka”).
„Ojczyzna" opowiada o relacji między Thomasem Mannem (Hanns Zischler), laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, a jego córką Eriką (Sandra Hüller) – aktorką i pisarką. Akcja rozgrywa się w szczytowym okresie zimnej wojny. Ojciec i córka wyruszają w trudną, pełną emocji podróż czarnym Buickiem przez zrujnowane Niemcy – z Frankfurtu pod kontrolą amerykańską do Weimaru pod wpływem sowieckim. Po raz pierwszy od zakończenia wojny Mann wraca do swojej ojczyzny, po tym jak podjął wcześniej trudną decyzję o emigracji do Stanów Zjednoczonych.
Producentami filmu są: Mario Gianani i Lorenzo Mieli (OUR Films), Ewa Puszczyńska (Extreme Emotions), Jeanne Tremsal i Edward Berger (Nine Hours), Dimitri Rassam (Chapter 2) oraz Lorenzo Gangarossa (Circle One).
Ze strony polskiej film powstał w koprodukcji z Canal+ Polska, Wytwórnią Filmów Fabularnych we Wrocławiu, Dolnośląskim Centrum Filmowym i Instytucją Filmową Silesia-Film.
Film został współfinansowany przez Polski Instytut Sztuki Filmowej. Produkcję dofinansowano także ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Poprzedni film Pawlikowskiego, „Zimna wojna”, również nagrodzony za reżyserię w Cannes, oprócz spektakularnego sukcesu międzynarodowego (52 nagrody i 126 nominacje, w tym do Oscara® dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, za najlepszą reżyserię i najlepsze zdjęcia) podbił serca polskiej publiczności, przyciągając do kin ponad 1 milion widzów.
W swoim najnowszym dziele, podobnie jak w „Idzie” i „Zimnej wojnie”, reżyser podejmuje tematy tożsamości, winy, rodziny i miłości na tle chaosu i moralnego zagubienia powojennej Europy.
"'Ojczyzna' splata w sobie wiele wątków, ale opowiada o nich z umiarem i prostotą, w mocnych kadrach i gęstych scenach, pozostawiając widzowi przestrzeń do przeżywania i wyobrażania." Paweł Pawlikowski
W rolach głównych zobaczymy nominowaną do Oscara® Sandrę Hüller („Strefa interesów”, „Anatomia upadku”, „Projekt Hail Mary”) i Hannsa Zischlera („Monachium”). Scenariusz napisali Paweł Pawlikowski i Henk Handloegten. Do realizacji filmu reżyser ponownie zaprosił swój wieloletni zespół twórczy – nominowanego do Oscara® operatora Łukasza Żala („Hamnet”), kostiumografkę Aleksandrę Staszko („Ministranci”) oraz scenografów Katarzynę Sobańską i Marcela Sławińskiego („Lalka”).
„Ojczyzna" opowiada o relacji między Thomasem Mannem (Hanns Zischler), laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, a jego córką Eriką (Sandra Hüller) – aktorką i pisarką. Akcja rozgrywa się w szczytowym okresie zimnej wojny. Ojciec i córka wyruszają w trudną, pełną emocji podróż czarnym Buickiem przez zrujnowane Niemcy – z Frankfurtu pod kontrolą amerykańską do Weimaru pod wpływem sowieckim. Po raz pierwszy od zakończenia wojny Mann wraca do swojej ojczyzny, po tym jak podjął wcześniej trudną decyzję o emigracji do Stanów Zjednoczonych.
Producentami filmu są: Mario Gianani i Lorenzo Mieli (OUR Films), Ewa Puszczyńska (Extreme Emotions), Jeanne Tremsal i Edward Berger (Nine Hours), Dimitri Rassam (Chapter 2) oraz Lorenzo Gangarossa (Circle One).
Ze strony polskiej film powstał w koprodukcji z Canal+ Polska, Wytwórnią Filmów Fabularnych we Wrocławiu, Dolnośląskim Centrum Filmowym i Instytucją Filmową Silesia-Film.
Film został współfinansowany przez Polski Instytut Sztuki Filmowej. Produkcję dofinansowano także ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Pedro Almodóvar: Kolory emocji - Gorzkie święta - pokaz przedpremierowy
Pedro Almodóvar powraca w szczytowej formie z jednym ze swoich najbardziej osobistych filmów. W „Gorzkich świętach” - jego pierwszej od 5 lat hiszpańskojęzycznej produkcji - jest wszystko, za co widzowie kochają jego kino: namiętność, intensywne kolory, przewrotny humor i pełnokrwiste postaci, które wymykają się prostym schematom. Na ekranie pojawiają się aktorzy i aktorki znani z wcześniejszych filmów reżysera: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Victoria Luengo, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit oraz jedna z najważniejszych muz Almodóvara – Rossy de Palma.
Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.
„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.
Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.
„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.
Pejzaż w kolorze sepii
„Pejzaż w kolorze sepii” to japońsko-polska produkcja na podstawie głośnej powieści Kazuo Ishiguro, laureata Nagrody Nobla, premierowo pokazana w selekcji oficjalnej festiwalu w Cannes. Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca. Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca. Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
POTAŃCÓWKA - Pożegnanie lata
Zapraszamy na wieczór pełen największych filmowych hitów muzycznych, tanecznej energii i letniego klimatu. Zapraszamy do zabrania letnich strojów i wakacyjnych gadżetów.
Muzykę zapewni DJ 5cet.
Do zobaczenia na parkiecie!
Muzykę zapewni DJ 5cet.
Do zobaczenia na parkiecie!
Pożegnalna trasa koncertowa Lecha Janerki
Zapraszamy na koncert podczas pożegnalnej trasy Lecha Janerki!
Będzie to spotkanie z muzyką jednego z najbardziej niepokornych twórców polskiej sceny – pełne refleksji, charakterystycznego humoru i niepowtarzalnej atmosfery. Artysta zaprezentuje najważniejsze utwory ze swojej wieloletniej kariery.
Skład zespołu:
Bożena Janerka
Lech Janerka
Michał Mioduszewski
Bartosz Straburzyński
Lech Janerka - jedna z najbardziej oryginalnych i niezależnych postaci polskiej muzyki rockowej. Kompozytor, basista, wokalista i autor tekstów, który od ponad czterech dekad konsekwentnie idzie własną drogą. Artysta związany z Wrocławiem, gdzie się urodził i gdzie rozpoczęła się jego muzyczna historia.
Na przełomie lat 70. i 80 założył legendarny zespół Klaus Mitffoch. Jedyny album grupy – uznany dziś za jedną z najważniejszych płyt w historii polskiego rocka – na trwałe zapisał się w historii muzyki. Po rozwiązaniu zespołu Janerka rozpoczął działalność solową, wydając w 1986 roku album „Historia podwodna”. Od tego momentu konsekwentnie buduje własny, niepowtarzalny język muzyczny, łączący rock, elektronikę i nieoczywiste rozwiązania brzmieniowe z charakterystycznymi, pełnymi ironii i neologizmów tekstami.
Na swoim koncie ma wiele ważnych albumów, w tym „Ur”, „Bruhaha”, „Dobranoc”, „Fiu Fiu”, „Plagiaty” oraz wydany po latach przerwy album „Gipsowy odlew falsyfikatu”. Wiele utworów artysty – takich jak „Konstytucje”, „Ta zabawa nie jest dla dziewczynek”, „Jezu jak się cieszę”, „Rower” czy „Strzeż się” – na stałe weszło do kanonu polskiej muzyki.
W 2023 roku, po ukazaniu się długo wyczekiwanej (18 lat) płyty artysty "Gipsowy odlew falsyfikatu”, wydawało się, że za chwilę powstanie kolejna i że nastąpi powrót do koncertowania.
Ten refleksyjny album został bardzo ciepło przyjęty przez fanów i krytyków, m.in. wyróżniono go jako polską płytę roku w redakcyjnych plebiscytach "Polityki", "Gazety Wyborczej” i „Onetu”, otrzymał również 5 Fryderyków.
Ale Lech Janerka postanowił zakończyć w tym roku działania koncertowe...
Będzie to spotkanie z muzyką jednego z najbardziej niepokornych twórców polskiej sceny – pełne refleksji, charakterystycznego humoru i niepowtarzalnej atmosfery. Artysta zaprezentuje najważniejsze utwory ze swojej wieloletniej kariery.
Skład zespołu:
Bożena Janerka
Lech Janerka
Michał Mioduszewski
Bartosz Straburzyński
Lech Janerka - jedna z najbardziej oryginalnych i niezależnych postaci polskiej muzyki rockowej. Kompozytor, basista, wokalista i autor tekstów, który od ponad czterech dekad konsekwentnie idzie własną drogą. Artysta związany z Wrocławiem, gdzie się urodził i gdzie rozpoczęła się jego muzyczna historia.
Na przełomie lat 70. i 80 założył legendarny zespół Klaus Mitffoch. Jedyny album grupy – uznany dziś za jedną z najważniejszych płyt w historii polskiego rocka – na trwałe zapisał się w historii muzyki. Po rozwiązaniu zespołu Janerka rozpoczął działalność solową, wydając w 1986 roku album „Historia podwodna”. Od tego momentu konsekwentnie buduje własny, niepowtarzalny język muzyczny, łączący rock, elektronikę i nieoczywiste rozwiązania brzmieniowe z charakterystycznymi, pełnymi ironii i neologizmów tekstami.
Na swoim koncie ma wiele ważnych albumów, w tym „Ur”, „Bruhaha”, „Dobranoc”, „Fiu Fiu”, „Plagiaty” oraz wydany po latach przerwy album „Gipsowy odlew falsyfikatu”. Wiele utworów artysty – takich jak „Konstytucje”, „Ta zabawa nie jest dla dziewczynek”, „Jezu jak się cieszę”, „Rower” czy „Strzeż się” – na stałe weszło do kanonu polskiej muzyki.
W 2023 roku, po ukazaniu się długo wyczekiwanej (18 lat) płyty artysty "Gipsowy odlew falsyfikatu”, wydawało się, że za chwilę powstanie kolejna i że nastąpi powrót do koncertowania.
Ten refleksyjny album został bardzo ciepło przyjęty przez fanów i krytyków, m.in. wyróżniono go jako polską płytę roku w redakcyjnych plebiscytach "Polityki", "Gazety Wyborczej” i „Onetu”, otrzymał również 5 Fryderyków.
Ale Lech Janerka postanowił zakończyć w tym roku działania koncertowe...
Rialto DOCumentalnie - Lech Janerka – śpij, śpij inteligencie
Po seansie spotkanie z Lechem Janerką oraz Grzegorzem Brzozowiczem (reżyserem filmu). Rozmowę poprowadzi Piotr Metz.
Pierwszy pełnometrażowy film dokumentalny poświęcony jednemu z najbardziej oryginalnych twórców polskiej muzyki – Lech Janerka – jest próbą uchwycenia artysty, który od ponad czterech dekad konsekwentnie idzie własną drogą, pozostając poza głównym nurtem i jednocześnie wywierając na niego ogromny wpływ.
Zamiast klasycznej biografii, twórcy proponują poetycką podróż pomiędzy jawą a snem. Punktem wyjścia staje się język Janerki – pełen neologizmów, skrótów myślowych i filozoficznych refleksji – w którym najczęściej powracają motywy snu, śnienia i zasypiania. To właśnie one wyznaczają strukturę filmu: hipnotycznej opowieści, w której realne miejsca z życia bohatera przenikają się z przestrzeniami wyobrażonymi.
Narratorem jest sam Janerka, a jedyną osobą dopowiadającą jego historię pozostaje jego żona, Bożena Janerka. Ich głosy prowadzą widza przez świat zbudowany z dźwięków, słów i obrazów – uzupełniony o archiwalia, fragmenty koncertów oraz inscenizacje i animacje inspirowane twórczością artysty.
Film przypomina o fenomenie zespołu Klaus Mitffoch, którego debiutancki album uznawany jest za jedną z najważniejszych płyt w historii polskiego rocka, oraz śledzi dalszą drogę Janerki jako solisty, autora dziesięciu albumów i dwóch tomów poetyckich. Szczególne miejsce zajmuje jego powrót po osiemnastoletniej przerwie – album „Gipsowy odlew falsyfikatu” (2023), nagrodzony pięcioma Fryderykami, który potwierdził jego niezmienną artystyczną siłę.
"Lech Janerka – śpij, śpij inteligencie" to nie tylko portret wybitnego muzyka, ale także refleksja nad językiem, pamięcią i przemianami polskiej rzeczywistości ostatnich dekad. To film o artyście, który „niczego nie musi”, a mimo to wciąż znajduje nowe sposoby, by opowiadać o świecie – cicho, przewrotnie i z niepokojącą precyzją.
Pierwszy pełnometrażowy film dokumentalny poświęcony jednemu z najbardziej oryginalnych twórców polskiej muzyki – Lech Janerka – jest próbą uchwycenia artysty, który od ponad czterech dekad konsekwentnie idzie własną drogą, pozostając poza głównym nurtem i jednocześnie wywierając na niego ogromny wpływ.
Zamiast klasycznej biografii, twórcy proponują poetycką podróż pomiędzy jawą a snem. Punktem wyjścia staje się język Janerki – pełen neologizmów, skrótów myślowych i filozoficznych refleksji – w którym najczęściej powracają motywy snu, śnienia i zasypiania. To właśnie one wyznaczają strukturę filmu: hipnotycznej opowieści, w której realne miejsca z życia bohatera przenikają się z przestrzeniami wyobrażonymi.
Narratorem jest sam Janerka, a jedyną osobą dopowiadającą jego historię pozostaje jego żona, Bożena Janerka. Ich głosy prowadzą widza przez świat zbudowany z dźwięków, słów i obrazów – uzupełniony o archiwalia, fragmenty koncertów oraz inscenizacje i animacje inspirowane twórczością artysty.
Film przypomina o fenomenie zespołu Klaus Mitffoch, którego debiutancki album uznawany jest za jedną z najważniejszych płyt w historii polskiego rocka, oraz śledzi dalszą drogę Janerki jako solisty, autora dziesięciu albumów i dwóch tomów poetyckich. Szczególne miejsce zajmuje jego powrót po osiemnastoletniej przerwie – album „Gipsowy odlew falsyfikatu” (2023), nagrodzony pięcioma Fryderykami, który potwierdził jego niezmienną artystyczną siłę.
"Lech Janerka – śpij, śpij inteligencie" to nie tylko portret wybitnego muzyka, ale także refleksja nad językiem, pamięcią i przemianami polskiej rzeczywistości ostatnich dekad. To film o artyście, który „niczego nie musi”, a mimo to wciąż znajduje nowe sposoby, by opowiadać o świecie – cicho, przewrotnie i z niepokojącą precyzją.
Vivaldi i ja
Nowy film producentów „Wielkiego piękna” i „Młodości”. Barwna, porywająca, wypełniona muzyką opowieść o jednym z najwybitniejszych kompozytorów w historii – Antonio Vivaldim.
Wenecja, początek XVIII wieku — miasto kontrastów. Z jednej strony bogactwo, sztuka i swoboda obyczajowa, z drugiej surowe instytucje religijne i wyraźne podziały społeczne. Przebywająca w sierocińcu Ospedale della Pietà nastoletnia utalentowana skrzypaczka Cecilia (Tecla Insolia) trafia pod skrzydła nowego nauczyciela – Antonio Vivaldiego (Michele Riondino). Otoczona jego opieką zaczyna wierzyć, że uda jej się uniknąć zaaranżowanego małżeństwa i zawalczyć o własną drogę.
Film dostępny z audiodeskrypcją lub lektorem. Skorzystaj bezpłatnie z aplikacji Kino Dostępne 2.0 w Twoim telefonie – http://kinodostepne.pl Więcej informacji: TUTAJ.
Wenecja, początek XVIII wieku — miasto kontrastów. Z jednej strony bogactwo, sztuka i swoboda obyczajowa, z drugiej surowe instytucje religijne i wyraźne podziały społeczne. Przebywająca w sierocińcu Ospedale della Pietà nastoletnia utalentowana skrzypaczka Cecilia (Tecla Insolia) trafia pod skrzydła nowego nauczyciela – Antonio Vivaldiego (Michele Riondino). Otoczona jego opieką zaczyna wierzyć, że uda jej się uniknąć zaaranżowanego małżeństwa i zawalczyć o własną drogę.
Film dostępny z audiodeskrypcją lub lektorem. Skorzystaj bezpłatnie z aplikacji Kino Dostępne 2.0 w Twoim telefonie – http://kinodostepne.pl Więcej informacji: TUTAJ.
Wielka Sztuka w Kinoteatrze Rialto - Caravaggio w Rzymie: sztuka i jubileusz
Jak zauważa historyk sztuki Claudio Strinati: „Caravaggio malował uczucia, a Jubileusz był czasem uczuć, nie rozumu”. To właśnie w roku 1600, Roku Świętym, Michelangelo Merisi (1571–1610) ugruntował swoją pozycję jako artysta, prezentując dwa obrazy, które na zawsze zmieniły historię sztuki i jego życie: „Powołanie św. Mateusza” oraz „Męczeństwo św. Mateusza”.
Od tego momentu malarstwo Caravaggia nigdy już nie było takie samo. Całkowicie poświęcił się tematyce sakralnej, przekształcając sztukę w zwierciadło głębokiej wiary naznaczonej cierpieniem, przesyconej miłosierdziem i potrzebą odkupienia. Wyrok śmierci i przymusowe wygnanie sprawiły, że ta paląca potrzeba stała się jeszcze bardziej intensywna. Błagania o przebaczenie zostały zignorowane, a Caravaggio, zmierzając do Rzymu po łaskę, której nigdy nie otrzymał, umarł jako grzesznik.
Pomiędzy światłem a ciemnością, winą a przebaczeniem, film kreśli intymny, poruszający portret człowieka zdolnego dostrzegać piękno nawet w grzechu. Artysty wrażliwego i uniwersalnego, którego dzieła z ponadczasową siłą przemawiają do nas ponownie podczas Jubileuszu 2025 roku.
Od tego momentu malarstwo Caravaggia nigdy już nie było takie samo. Całkowicie poświęcił się tematyce sakralnej, przekształcając sztukę w zwierciadło głębokiej wiary naznaczonej cierpieniem, przesyconej miłosierdziem i potrzebą odkupienia. Wyrok śmierci i przymusowe wygnanie sprawiły, że ta paląca potrzeba stała się jeszcze bardziej intensywna. Błagania o przebaczenie zostały zignorowane, a Caravaggio, zmierzając do Rzymu po łaskę, której nigdy nie otrzymał, umarł jako grzesznik.
Pomiędzy światłem a ciemnością, winą a przebaczeniem, film kreśli intymny, poruszający portret człowieka zdolnego dostrzegać piękno nawet w grzechu. Artysty wrażliwego i uniwersalnego, którego dzieła z ponadczasową siłą przemawiają do nas ponownie podczas Jubileuszu 2025 roku.
Wielka Sztuka w Kinoteatrze Rialto - Galeria Uffizi we Florencji: podróż w głąb Renesansu
Galeria Uffizi we Florencji: podróż w głąb Renesansu to o wiele więcej niż zwykły film dokumentalny o sztuce: to wielowymiarowa, multisensoryczna podróż do czasów włoskiego renesansu dzięki najpiękniejszym, reprezentatywnym dziełom sztuki tego okresu.
Opowieść zaczyna się w miejscu, które symbolizuje przejście od średniowiecza do renesansu – w kaplicy Brancaccich kościoła Santa Maria del Carmine z freskami Masolina i Masaccia i dzieł młodych artystów (Donatello i Brunelleschi), którzy przyczynili się do tej wielkiej rewolucji, stymulowanej przez mecenat rodziny Medyceuszy, szczególnie Wawrzyńca Wspaniałego. Następnie wędrujemy przez najważniejsze budynki i pałace miasta: muzeum Bargello, Santa Maria del Fiore, Palazzo Vecchio i Piazza della Signoria, Galeria Uffizi i galerii Accademia, podziwiamy arcydzieła Leonarda i Botticellego, by dotrzeć do monumentalnego Dawida Michała Anioła. Subtelną narrację filmu powierzono postaci historycznej, Wawrzyńcowi Wspaniałemu granemu przez Simona Merrellsa, który oprowadza nas po „swojej” Florencji przy akompaniamencie starannie dobranej muzyki.
Opowieść zaczyna się w miejscu, które symbolizuje przejście od średniowiecza do renesansu – w kaplicy Brancaccich kościoła Santa Maria del Carmine z freskami Masolina i Masaccia i dzieł młodych artystów (Donatello i Brunelleschi), którzy przyczynili się do tej wielkiej rewolucji, stymulowanej przez mecenat rodziny Medyceuszy, szczególnie Wawrzyńca Wspaniałego. Następnie wędrujemy przez najważniejsze budynki i pałace miasta: muzeum Bargello, Santa Maria del Fiore, Palazzo Vecchio i Piazza della Signoria, Galeria Uffizi i galerii Accademia, podziwiamy arcydzieła Leonarda i Botticellego, by dotrzeć do monumentalnego Dawida Michała Anioła. Subtelną narrację filmu powierzono postaci historycznej, Wawrzyńcowi Wspaniałemu granemu przez Simona Merrellsa, który oprowadza nas po „swojej” Florencji przy akompaniamencie starannie dobranej muzyki.
Wielka Sztuka w Kinoteatrze Rialto - Gauguin na Tahiti. Raj utracony
Film "Gauguin na Tahiti. Raj utracony" opowiada o czasie, kiedy ten przedstawiciel postimpresjonizmu, jeden z najznakomitszych malarzy XX wieku, przebywał na Tahiti. Jego malarstwo nabrało wtedy monumentalnej prostoty. Artysta swym obrazom nadawał tytuły w języku miejscowym, podkreślając przez to ich odmienność od twórczości paryskiej; odbijała się w nich zmysłowa bujność przyrody i ludzi tropików, pochwała uduchowienia i szlachetnej pierwotności bytowania Maorysów.
Paul Gauguin jest postacią budzącą wyjątkowe emocje w świecie sztuki. Buntownik, który poświęcił wygody zachodniego społeczeństwa, by szukać artystycznego spełnienia na wyspach Oceanu Spokojnego? Czy może hipokryta i degenerat, który utrwalił egzotyczne klisze społeczne i wykorzystywał swój status, by omamiać kobiety z tropikalnego raju?
Od Tahiti i archipelagu Markizów, gdzie żył i tworzył Paul Gauguin, po amerykańskie placówki (The Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, Art Institute of Chicago, National Gallery of Art w Waszyngtonie, Museum of Fine Arts w Bostonie), w których zachowane są jego wyjątkowe dzieła, reżyser Claudio Poli zabiera widza w wyjątkową podróż przez życie odkrytego na nowo rewolucjonisty współczesnego malarstwa.
Paul Gauguin jest postacią budzącą wyjątkowe emocje w świecie sztuki. Buntownik, który poświęcił wygody zachodniego społeczeństwa, by szukać artystycznego spełnienia na wyspach Oceanu Spokojnego? Czy może hipokryta i degenerat, który utrwalił egzotyczne klisze społeczne i wykorzystywał swój status, by omamiać kobiety z tropikalnego raju?
Od Tahiti i archipelagu Markizów, gdzie żył i tworzył Paul Gauguin, po amerykańskie placówki (The Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, Art Institute of Chicago, National Gallery of Art w Waszyngtonie, Museum of Fine Arts w Bostonie), w których zachowane są jego wyjątkowe dzieła, reżyser Claudio Poli zabiera widza w wyjątkową podróż przez życie odkrytego na nowo rewolucjonisty współczesnego malarstwa.
Zaproszenie
Znudzone sobą małżeństwo zaprasza na kolację parę wyzwolonych sąsiadów. Gwiazdorska obsada w błyskotliwie pikantnej komedii o blaskach i cieniach pożycia małżeńskiego. Czy miłość i pożądanie mają swój nieprzekraczalny termin przydatności do spożycia? Aby małżeńskiemu życiu dodać trochę smaku czasem warto zaprosić sąsiadów. Do stołu i nie tylko. Jak wiadomo niedaleko jest z jadalni do sypialni. Genialne aktorstwo, przezabawne dialogi nierzadko zaprawione nutką goryczy i sporo erotycznego napięcia.
Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?
Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?