Czwartek 23/04/2026
Dramat | 125 min
Oscary 2026 - nominacje:
Najlepszy film - Liza Marshall, Nicolas Gonda, Pippa Harris, Sam Mendes, Steven Spielberg
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Jessie Buckley
Najlepszy reżyser - Chloé Zhao
Najlepszy scenariusz adaptowany - Chloé Zhao, Maggie O'Farrell
Najlepsza muzyka oryginalna - Max Richter
Najlepsza obsada
Najlepsza scenografia - Alice Felton, Fiona Crombie
Najlepsze kostiumy - Małgosia Turzańska
To jeden z najgłośniejszych filmów sezonu, nie tylko ze względu na swoje walory filmowe, ale głównie ze względu na to jak porusza publiczność. Jest to też pewny kandydat do nagród oscarowych więc jest i będzie o nim głośno.
Uwaga: nie jest to biografia Szekspira, to adaptacja słynnej, fikcyjnej powieści Maggie O'Farrell pod tym samym tytułem. Mimo iż akcja rozgrywa się pod koniec XVI wieku, nie jest to też tak naprawdę film kostiumowy.
To bardzo uniwersalna, ponadczasowa opowieść o miłości i stracie, której nie można w żaden sposób szufladkować.
"Hamnet" - najnowsze dzieło wspaniałej reżyserki Chloé Zhao, która zdobyła Oscary za najlepszy film i reżyserię "Nomdland" z 2020 roku - to adaptacja bestsellerowej powieści Maggie O'Farrell, współautorki scenariusza filmu. Ten wzruszający film od pierwszego pokazu (festiwal filmowy w Telluride) stał się najczęściej komentowanym filmem sezonu.
Historia rozpoczyna się w 1580 roku. Will (Paul Mescal), nauczyciel łaciny zainteresowany słowami, słowami i jeszcze raz słowami, i Agnes (Jessie Buckley), mistyczna „leśna czarownica”, która zdecydowanie woli obcować ze światem nie-ludzkim, zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia i pocałunku. Will oświadcza się Agnes, która go przyjmuje. Każde z nich widzi w drugim cały swój świat. Mają troje dzieci – najstarszą córkę Elizę (Freya Hannan-Mills) oraz młodsze bliźniaki Judith (Olivia Lynes) i Hamneta (Jacobi Jupe). Wspierany przez żonę William wyrusza do Londynu, aby realizować twórcze ambicje. Długa nieobecność staje się trudna do zniesienia, ale dopiero wielka tragedia rodzinna oddala Agnes i Williama od siebie i wystawia ich miłość na próbę. W swoim smutku Will pisze "Hamleta", jedno z największych dzieł sztuki.
Buckley i Mescal dzielą chwile intymności, które są tak prawdziwe, że często zapierają dech w piersiach. To samo można powiedzieć o dzieciach: Hannan-Mills, Lynes i Jupe posiadają naturalność, która jest bardzo rzadka u młodych aktorów. Emily Watson w roli matki Willa i Joe Alwyn jako brat Agnes mają tu również swoje chwile chwały.
"Hamnet" (imię używane naprzemiennie z Hamletem) to przejmująco piękny film. Kompozytor Max Richter podkreśla to ścieżką dźwiękową, która żyje własnym życiem. Film nakręcony jest z wielką wrażliwością przez Łukasza Żala i pięknie poprowadzony przez reżyserkę Chloé Zhao. Pełne symboliki kostiumy zaprojektowała Małgosia Turzańska. czytaj więcej
Najlepszy film - Liza Marshall, Nicolas Gonda, Pippa Harris, Sam Mendes, Steven Spielberg
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa - Jessie Buckley
Najlepszy reżyser - Chloé Zhao
Najlepszy scenariusz adaptowany - Chloé Zhao, Maggie O'Farrell
Najlepsza muzyka oryginalna - Max Richter
Najlepsza obsada
Najlepsza scenografia - Alice Felton, Fiona Crombie
Najlepsze kostiumy - Małgosia Turzańska
To jeden z najgłośniejszych filmów sezonu, nie tylko ze względu na swoje walory filmowe, ale głównie ze względu na to jak porusza publiczność. Jest to też pewny kandydat do nagród oscarowych więc jest i będzie o nim głośno.
Uwaga: nie jest to biografia Szekspira, to adaptacja słynnej, fikcyjnej powieści Maggie O'Farrell pod tym samym tytułem. Mimo iż akcja rozgrywa się pod koniec XVI wieku, nie jest to też tak naprawdę film kostiumowy.
To bardzo uniwersalna, ponadczasowa opowieść o miłości i stracie, której nie można w żaden sposób szufladkować.
"Hamnet" - najnowsze dzieło wspaniałej reżyserki Chloé Zhao, która zdobyła Oscary za najlepszy film i reżyserię "Nomdland" z 2020 roku - to adaptacja bestsellerowej powieści Maggie O'Farrell, współautorki scenariusza filmu. Ten wzruszający film od pierwszego pokazu (festiwal filmowy w Telluride) stał się najczęściej komentowanym filmem sezonu.
Historia rozpoczyna się w 1580 roku. Will (Paul Mescal), nauczyciel łaciny zainteresowany słowami, słowami i jeszcze raz słowami, i Agnes (Jessie Buckley), mistyczna „leśna czarownica”, która zdecydowanie woli obcować ze światem nie-ludzkim, zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia i pocałunku. Will oświadcza się Agnes, która go przyjmuje. Każde z nich widzi w drugim cały swój świat. Mają troje dzieci – najstarszą córkę Elizę (Freya Hannan-Mills) oraz młodsze bliźniaki Judith (Olivia Lynes) i Hamneta (Jacobi Jupe). Wspierany przez żonę William wyrusza do Londynu, aby realizować twórcze ambicje. Długa nieobecność staje się trudna do zniesienia, ale dopiero wielka tragedia rodzinna oddala Agnes i Williama od siebie i wystawia ich miłość na próbę. W swoim smutku Will pisze "Hamleta", jedno z największych dzieł sztuki.
Buckley i Mescal dzielą chwile intymności, które są tak prawdziwe, że często zapierają dech w piersiach. To samo można powiedzieć o dzieciach: Hannan-Mills, Lynes i Jupe posiadają naturalność, która jest bardzo rzadka u młodych aktorów. Emily Watson w roli matki Willa i Joe Alwyn jako brat Agnes mają tu również swoje chwile chwały.
"Hamnet" (imię używane naprzemiennie z Hamletem) to przejmująco piękny film. Kompozytor Max Richter podkreśla to ścieżką dźwiękową, która żyje własnym życiem. Film nakręcony jest z wielką wrażliwością przez Łukasza Żala i pięknie poprowadzony przez reżyserkę Chloé Zhao. Pełne symboliki kostiumy zaprojektowała Małgosia Turzańska. czytaj więcej
Kryminał | 105 min
Lilian (laureatka Oscara Jodie Foster) jest cenioną psychiatrą prowadzącą własną praktykę w Paryżu. Jej uporządkowany świat zaczyna się rozpadać po nagłej śmierci wieloletniej pacjentki. Czy było to samobójstwo, morderstwo, a może tragiczna pomyłka lekarska? Dręczona wątpliwościami i poczuciem winy Lilian rozpoczyna prywatne śledztwo, wciągając w nie byłego męża (Daniel Auteuil). czytaj więcej
105 min
Prelekcja Sara Nowicka.
Ostatni etap kariery był dla Luisa Buñuela okresem wyjątkowo owocnym: po nagrodzonym Oscarem „Dyskretnym uroku burżuazji” (1972) reżyser nakręcił jeden ze swoich najważniejszych i najbardziej wywrotowych filmów. Sam uważał, że „Widmo wolności” to dzieło najbardziej zbliżone do idei surrealizmu, pozbawione tradycyjnej fabuły, składające się natomiast z serii absurdalnych, zaskakujących scen, często pozbawionych puenty, iluzorycznie ze sobą połączonych, dzięki drugoplanowym postaciom płynnie przechodzącym z jednej sceny do drugiej.
Buñuel kryje się za fasadą czarnego, nie znającego tematów tabu humoru, lecz wciąż patrzy na rzeczywistość z mieszaniną zdumienia, ciekawości i złośliwości. Cytuje obrazy Goi i dzieła Marxa, wywołuje duchy André Bretona i Paula Éluarda, lecz przede wszystkim wywraca na nice społeczne zasady. Tu rozstrzeliwani skazańcy krzyczą „Niech żyją kajdany”, wielkomiejscy burżuje zasiadają przy stole na toaletach (a posiłki jedzą w zaciszu ustępu), a seksualne podniecenie osiąga się przy pocztówkach z widokami Paryża. A przy tym „Widmo wolności” jest pogłębioną refleksją na temat przypadkowości losu, codziennych rytuałów, moralności i prawdy. czytaj więcej
Ostatni etap kariery był dla Luisa Buñuela okresem wyjątkowo owocnym: po nagrodzonym Oscarem „Dyskretnym uroku burżuazji” (1972) reżyser nakręcił jeden ze swoich najważniejszych i najbardziej wywrotowych filmów. Sam uważał, że „Widmo wolności” to dzieło najbardziej zbliżone do idei surrealizmu, pozbawione tradycyjnej fabuły, składające się natomiast z serii absurdalnych, zaskakujących scen, często pozbawionych puenty, iluzorycznie ze sobą połączonych, dzięki drugoplanowym postaciom płynnie przechodzącym z jednej sceny do drugiej.
Buñuel kryje się za fasadą czarnego, nie znającego tematów tabu humoru, lecz wciąż patrzy na rzeczywistość z mieszaniną zdumienia, ciekawości i złośliwości. Cytuje obrazy Goi i dzieła Marxa, wywołuje duchy André Bretona i Paula Éluarda, lecz przede wszystkim wywraca na nice społeczne zasady. Tu rozstrzeliwani skazańcy krzyczą „Niech żyją kajdany”, wielkomiejscy burżuje zasiadają przy stole na toaletach (a posiłki jedzą w zaciszu ustępu), a seksualne podniecenie osiąga się przy pocztówkach z widokami Paryża. A przy tym „Widmo wolności” jest pogłębioną refleksją na temat przypadkowości losu, codziennych rytuałów, moralności i prawdy. czytaj więcej